Na het lezen van dit boek heb ik een dubbel gevoel overgehouden.
Het boek staat vol met nuttige informatie over de praktijk van de rechtspraak. Dat is niet altijd even spannend, maar voor een inleidend studieboek is dat enigszins onvermijdelijk. Dan loopt de stelling dat je recht alleen kan kennen in de context van de omstandigheden als rode draad door het boek heen. De auteur(s) is hierin overtuigend en het levert de meest boeiende passages van het boek op.
De dualiteit van het boek, een compleet overzicht willen geven en een stelling bewijzen, maken het geheel echter niet altijd even goed leesbaar. Als studenten weer moeten worden gemotiveerd hele boeken te lezen, is dit niet de manier. De vraag werpt zich op waarom beide elementen in hetzelfde boek moeten worden behandeld. Ook de opbouw van het boek lijkt niet altijd even logisch. We krijgen bijvoorbeeld een geschiedenisles helemaal aan het eind, terwijl die logischerwijs, ook qua thema, perfect aan het begin had gekund.
Met de opmaak van het boek had ook veel gewonnen kunnen worden. Door de informatiedichtheid van het boek is alles belangrijk, maar soms slaat een heel Hoofdstuk terug op iets wat heel 'onopvallend' geïntroduceerd wordt.