What do you think?
Rate this book
Wielka gra. Rzecz o Konkursach Chopinowskich
Gra o wszystko. Jeden z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów muzycznych. Zwycięstwo otwiera drogę do światowej sławy. Jeden mały błąd wystarczy, żeby marzenia legły w gruzach.
Piekielnie utalentowani młodzi pianiści. Dla nich konkurs to wyczerpujący maraton, wojna nerwów, decydujące starcie. Po zwycięstwie Marthy Argerich czy Krystiana Zimermana usłyszał o nich cały świat. Za Ivo Pogorelicia czy Ingolfa Wundera niejeden trzymał kciuki aż do bólu!
Publiczność, która zawsze ma swoje zdanie. Raz na pięć lat zdarza się, że taksówkarz wie najlepiej, jak wykonać finał Sonaty b-moll, a pasażerowie tramwaju kłócą się o technikę gry ulubionego pianisty. Dawniej pod gmach filharmonii wzywano milicję, żeby uspokoiła awanturujący się tłum.
Najważniejszy jest jednak on, Chopin. Jego muzyka ciągle jest wyzwaniem, a na Konkurs Chopinowski znowu czeka cały świat.
Pełna anegdot, barwna opowieść legendarnego krytyka muzycznego Jerzego Waldorffa, przypominająca historię konkursów od 1927 roku, z dodatkowym rozdziałem autorstwa dziennikarza muzycznego i twórcy "Płytomanii" Jacka Hawryluka.
Piekielnie utalentowani młodzi pianiści. Dla nich konkurs to wyczerpujący maraton, wojna nerwów, decydujące starcie. Po zwycięstwie Marthy Argerich czy Krystiana Zimermana usłyszał o nich cały świat. Za Ivo Pogorelicia czy Ingolfa Wundera niejeden trzymał kciuki aż do bólu!
Publiczność, która zawsze ma swoje zdanie. Raz na pięć lat zdarza się, że taksówkarz wie najlepiej, jak wykonać finał Sonaty b-moll, a pasażerowie tramwaju kłócą się o technikę gry ulubionego pianisty. Dawniej pod gmach filharmonii wzywano milicję, żeby uspokoiła awanturujący się tłum.
Najważniejszy jest jednak on, Chopin. Jego muzyka ciągle jest wyzwaniem, a na Konkurs Chopinowski znowu czeka cały świat.
Pełna anegdot, barwna opowieść legendarnego krytyka muzycznego Jerzego Waldorffa, przypominająca historię konkursów od 1927 roku, z dodatkowym rozdziałem autorstwa dziennikarza muzycznego i twórcy "Płytomanii" Jacka Hawryluka.
304 pages, Hardcover
First published September 27, 2021
2 people are currently reading
30 people want to read
About the author
Jerzy Waldorff
25 books2 followersJerzy Waldorff-Preyss of the Nabram coat of arms was a Polish baron, an attorney by profession, a TV personality, writer, publicist, literary critic and a music aficionado. He wrote over 20 books, mostly on the subject of classical music and society, and was also named as an honorary citizen of both Warsaw and Słupsk.
Waldorff had a relationship with the classical dancer Mieczysław Jankowski for 61 years. His father disowned him for being gay.
Waldorff had a relationship with the classical dancer Mieczysław Jankowski for 61 years. His father disowned him for being gay.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
April 15, 2025
Zły jestem, że porzucam drugą książkę z rzędu, ale nie będę się tym dalej torturował.
Drogi autorze, doskonale zdaję już sobie sprawę z tego, że zna pan takie słowo jak „aliści”. Naprawdę nie musi pan go używać dosłownie co drugą stronę.
Książka jest napisana w sposób skrajnie nieprzyjazny czytelnikowi. Nie wiem czy pan Waldorff miał kiedyś jakieś kompleksy w kwestii swojej elokwencji, ale mam wrażenie, że głównym jego celem podczas pisania tej książki było pochwalenie się znajomością wielu „inteligentnych” słów, których obecność bynajmniej nie wpływa pozytywnie na jakość treści. Jako, że poprzednie zdanie było swoistą satyrą stylu pisania autora (chociaż w kwestii ilości mądrych słów i skomplikowania treści i tak mu nie dorastam do pięt) i wszyscy już wiedzą jaki jestem inteligentny, przejdźmy płynnie do kolejnej kwestii jaką jest długość i szyk zdań. I w tym temacie autor nie oszczędza czytelnika. Co najmniej połowa tekstu składa się ze zdań wielokrotnie złożonych tak absurdalnie długich, że w trakcie czytania ich często po dziesiątym z kolei przecinku albo wtrąceniu z myślnikami gubiły one jakikolwiek sens. Nierzadko cofałem się do ich początku żeby upewnić się co ja właściwie przeczytałem, a ostatnio coś takiego to chyba mi się zdarzyło nad książką do makroekonomii. Drugim z kolei celem pana Waldorffa w procesie pisania było chyba przebicie samego Henryka Sienkiewicza od strony rozbudowania tekstu. Zdania czasami mają dziwny szyk. Zamiast „od pięciu lat”, to „od lat pięciu”. Nie wiem czy to też miało brzmieć mądrzej czy nadać treści bardziej uroczysty ton, ale nie wyszło. Kto w ogóle mówi w taki sposób?
Co do samej treści to nie wiem czego dokładnie spodziewałem się po reportażu o historii konkursów muzycznych, ale się zawiodłem. Wszystko w tej książce jest pośpieszone, a jednocześnie nudne. Autor we wstępnym rozdziale chyba chciał nam skrócić do niezbędnego minimum historię życia Chopina i wyszło to tak, że jakbym wcześniej nie przeczytał „Opowieści o Chopinie” Broszkiewicza, to niewiele bym z niego zrozumiał. Dalej każdy z rozdziałów na dziesięć stron opowiada o jednym z konkursów i z żadnego z nich (przeczytałem pierwsze cztery) nie dowiedziałem się niczego ciekawego. Imiona i nazwiska sędziów, imiona i nazwiska uczestników i kto skąd przyjechał, co zagrali i kto dostał jaką nagrodę. Niby trochę smaczków i anegdot, ale strasznie to wszystko bez polotu i w połączeniu z wadami książki od strony technicznej w kwestii smaku pozostało tyle, że czytanie tego jedynie odebrało mi smak życia.
1/5. Wytrzymałem do 92 strony. Aliści okropne.
Drogi autorze, doskonale zdaję już sobie sprawę z tego, że zna pan takie słowo jak „aliści”. Naprawdę nie musi pan go używać dosłownie co drugą stronę.
Książka jest napisana w sposób skrajnie nieprzyjazny czytelnikowi. Nie wiem czy pan Waldorff miał kiedyś jakieś kompleksy w kwestii swojej elokwencji, ale mam wrażenie, że głównym jego celem podczas pisania tej książki było pochwalenie się znajomością wielu „inteligentnych” słów, których obecność bynajmniej nie wpływa pozytywnie na jakość treści. Jako, że poprzednie zdanie było swoistą satyrą stylu pisania autora (chociaż w kwestii ilości mądrych słów i skomplikowania treści i tak mu nie dorastam do pięt) i wszyscy już wiedzą jaki jestem inteligentny, przejdźmy płynnie do kolejnej kwestii jaką jest długość i szyk zdań. I w tym temacie autor nie oszczędza czytelnika. Co najmniej połowa tekstu składa się ze zdań wielokrotnie złożonych tak absurdalnie długich, że w trakcie czytania ich często po dziesiątym z kolei przecinku albo wtrąceniu z myślnikami gubiły one jakikolwiek sens. Nierzadko cofałem się do ich początku żeby upewnić się co ja właściwie przeczytałem, a ostatnio coś takiego to chyba mi się zdarzyło nad książką do makroekonomii. Drugim z kolei celem pana Waldorffa w procesie pisania było chyba przebicie samego Henryka Sienkiewicza od strony rozbudowania tekstu. Zdania czasami mają dziwny szyk. Zamiast „od pięciu lat”, to „od lat pięciu”. Nie wiem czy to też miało brzmieć mądrzej czy nadać treści bardziej uroczysty ton, ale nie wyszło. Kto w ogóle mówi w taki sposób?
Co do samej treści to nie wiem czego dokładnie spodziewałem się po reportażu o historii konkursów muzycznych, ale się zawiodłem. Wszystko w tej książce jest pośpieszone, a jednocześnie nudne. Autor we wstępnym rozdziale chyba chciał nam skrócić do niezbędnego minimum historię życia Chopina i wyszło to tak, że jakbym wcześniej nie przeczytał „Opowieści o Chopinie” Broszkiewicza, to niewiele bym z niego zrozumiał. Dalej każdy z rozdziałów na dziesięć stron opowiada o jednym z konkursów i z żadnego z nich (przeczytałem pierwsze cztery) nie dowiedziałem się niczego ciekawego. Imiona i nazwiska sędziów, imiona i nazwiska uczestników i kto skąd przyjechał, co zagrali i kto dostał jaką nagrodę. Niby trochę smaczków i anegdot, ale strasznie to wszystko bez polotu i w połączeniu z wadami książki od strony technicznej w kwestii smaku pozostało tyle, że czytanie tego jedynie odebrało mi smak życia.
1/5. Wytrzymałem do 92 strony. Aliści okropne.
October 20, 2025
Przyjemne, dość szczegółowe kompendium wiedzy o Konkursie Chopinowskim. Bogato ilustrowany ukazuje historię konkursu - od jego trudnych początków do odsłony w 2015 roku. Mnóstwo jest tu ciekawostek, anegdotek, a także ciętych, lecz celnych uwag Waldorffa komentującego rzeczywistość kulturalną.
Świetnym pomysłem było uzupełnienie esejów Waldorffa o dodatkowy rozdział Hawryluka komentujący kilka kolejnych konkursów. Z pewnością za dwie-trzy edycje przyda się nowe wydanie uwzględniające konkursy, które miały w międzyczasie miejsce.
Świetnym pomysłem było uzupełnienie esejów Waldorffa o dodatkowy rozdział Hawryluka komentujący kilka kolejnych konkursów. Z pewnością za dwie-trzy edycje przyda się nowe wydanie uwzględniające konkursy, które miały w międzyczasie miejsce.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews