Eybers se verse was jare laas in druk. Dié keuse, uitgesoek deur Ena Jansen, goeie vriendin van haar, wys op Eybers se veelsydigheid as digter. Die bloemlesing behels o.m. die bekende "Maria", "Busrit in die aand", verse oor haar kinders, die emigrasie na Nederland, tot haar latere, aangrypende gedigte oor ouer word. Goeie poësie is tydloos, en dit blyk duidelik met dié uitgawe van Eybers se bekendste werk.
Elisabeth Françoise Eybers' poetry was mainly in Afrikaans, although she has translated some of her own work (and those of others) into English.
Eybers grew up in the town of Schweizer-Reneke, where her father was a Dutch Reformed minister. After completing her high school studies there at the age of 16, she enrolled at the University of the Witwatersrand for a Bachelor of Arts degree, which she achieved cum laude.
After her graduation she became a journalist. In 1937 Eybers married the businessman Albert Wessels, with whom she had three daughters and a son. Counted among the so-called Dertigers, she became the first Afrikaans woman to win the Hertzog Prize for poetry in 1943. She won the prize again in 1971.
Her work has received many other awards in both South Africa and the Netherlands, including the Constantijn Huygens prize in 1978 and the P. C. Hooft Award in 1991.
Translations of her poems have also been published in German, French, Italian and Hebrew.
The South African composer Cromwell Everson composed a song using Eybers' poem "Die Vreemde Dae".
From her divorce in 1961 until her death, she lived in Amsterdam, The Netherlands.
#Immigrant - ‘n keuse uit die gedigte van Elisabeth Eybers (saamgestel deur Ena Jansen) #humanenrousseau #NBUitgewers
Elisabeth Eybers (1915-2007) het as digter geen bekendstelling nodig nie. Verskeie publikasies het oor baie jare (1936-2005) uit haar pen verskyn. In 1961 verlaat sy Suid-Afrika ná haar egskeiding en verwoord dit in die gedig Nolens volens (p90): ‘Suid-Afrika, toe ek jou moes verlaat, nie om domheid, maar om eie seer….’ Sy vestig haar in Nederland waar sy steeds dig en verskeie bundels publiseer, maar met die ewige gevoel dat sy ‘n buitestaander is: ‘….. wie het geweet dat leegte ooit so swaar sou word….’ (Immigrant, p. 48)
Hierdie pragtige hardeband gedenkbundel bevat keuses uit Eybers se gedigte wat voorheen in verskeie ander bundels verskyn het. Daar is ou, bekende gunstelinge soos Maria (p. 9); Busrit in die aand (p. 11); Herinnering (p. 18); Wespark (p. 34) en Jong Seun (p.37). Laasgenoemde word ingelei met die bekende aanhaling van D. H. Lawrence: ‘Why were we crucified into sex ? Why were we not left rounded off, and finished in ourselves ?’
Dit was nogal opvallend dat daar gedigte met identiese titels is, maar waarvan die inhoud verskil. Sonnet en Heimwee is twee hiervan, maar ek deel graag enkele reëls uit my gunstelinge: ‘…. tot ek ‘n blinde koers vat deur die veld waar elke geur louter herinnering is.’ (Heimwee, p. 15) en ‘Hoe kan ek hierdie hete hart betig dat hy jou voortaan minder lief moet hê ?’ (Sonnet, p.22)
Verdere temas is nogal wyd uiteenlopend. Om winter as ‘ses stopverfmaande’ te beskryf (Winter, p. 76); by die dood van Steve Biko te sê: ‘….. die feit dat skending van ‘n medemens intiem aan selfontering grens.’ (Regspraak, p. 89) en die tikkie selfspot in ‘….altyd ‘n besem teen ‘n muur, maaltye nooit op die gepaste uur.’ (Digteres as huisvrou, p. 82) was vir my hoogtepunte in die bundel.
My persoonlike gunstelinge is die heimwee en verlies vervat in Vir Bert (p.152): ‘Noudat jy swyg is daar niks meer vir my om nog te begeer buiten die tydstip waarop ek dieselfde stilte mag betrek.’ en Wag (p.65): ‘Omarm hom sag. Jy het hom, aarde, en jy mag hom hou…..’
Dis ‘n lieflike versamelbundel wat op elke Eybers-bewonderaar se rak hoort en verdien 5 sterre van #Uitdieperdsebek