Η λίστα του Λεπορέλο

by Φώτης Δούσος

Στη Λίστα του Λεπορέλο καταγράφεται ο αριθμός των γυναικών
που έχει αποπλανήσει ο Ντον Τζοβάννι στην ομώνυμη όπερα του
Μότσαρτ. Εδώ, αντίθετα, η λίστα είναι ένας κατάλογος με ονόματα
ανθρώπων που πρόκειται να δολοφονηθούν.

Ένας σίριαλ κίλερ έχει εμφανιστεί στην πόλη. Σκοτώνει μόνο εκδότες.

Η Αστυνομία πιστεύει ότι πρόκειται για κάποιον απογοητευμένο συγγραφέα που δεν άντεξε τις απανωτές απορρίψεις. Όμως υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι. Πώς θα βρεθεί ο δράστης ανάμεσά τους; Ο εκδότης Γιάννης Δημάδης, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην καλή λογοτεχνία, έχει σοβαρές ενδείξεις ότι έρχεται η σειρά του. Κάτι πρέπει να κάνει...

Η λίστα του Λεπορέλο σκιαγραφεί με ειρωνικό τρόπο ένα φανταστικό εκδοτικό σύστημα. Υπογραμμίζει τις παθογένειες και τα στραβά του, και παρωδεί τους εκπροσώπους του. Πάνω από όλα, όμως, είναι ένα βιβλίο για τις κρίσιμες αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε σε οριακές στιγμές της ζωής μας, και για την ιεράρχηση των πραγμάτων όταν όλα γύρω μας μοιάζουν να διαλύονται. Κεντρικές θεματικές του μυθιστορήματος είναι, επίσης, η στερεοτυπική αντιμετώπιση του φύλου, καθώς και η προσπάθεια επιβίωσης του ατόμου μέσα σε συνθήκες οικονομικών αναταράξεων και καπιταλιστικού χάους.
Η λίστα του Λεπορέλο είναι μια αστυνομική ιστορία, με διαβρωτικό μαύρο χιούμορ και καταιγιστική δράση. Η δυναμική αφήγηση της πολυτάραχης ζωής των ηρώων δεν αφήνει τον αναγνώστη να πάρει ανάσα.

400 pages, Paperback

First published June 1, 2021

Reviews

[Giorgos K · Rating 5 out of 5]

Σ' αυτό το αστυνομικό βιβλίο δεν θα βρει κανείς ειδεχθείς φόνους ούτε προβληματικους και αλκοολικούς μπάτσους. Θα βρει όμως ένα βιβλίο με αρκετά στοιχεία παρωδίας , με μια πανέξυπνη και πρωτότυπη πλοκή, καλογραμμένο, με ΑΨΟΓΑ ελληνικά και εξαιρετικό χιούμορ. Έχω ενθουσιαστεί με τη γραφή και το μυαλό του συγγραφέα και πιστεύω ότι θα δούμε μεγάλα πράγματα στο μέλλον από εκείνον.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

[Yiota Vasileiou · Rating 4 out of 5]

Χαίρομαι πολύ γιατί κάθε τόσο ανακαλύπτω διαμάντια της ελληνικής πεζογραφίας και είναι πολύ λυπηρό που οι εκδοτικοί δεν τα επικοινωνούν όσο τους αξίζει. «Η λίστα του Λεπορέλο» του Φώτη Δούσου είναι ένα υπέροχο αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο θα λατρέψουν όχι μόνο οι αναγνώστες αλλά και οι ίδιοι οι εκδότες, αφού αυτοί είναι που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της ιστορίας.

Πολλοί από εμάς έχουμε πει κατά καιρούς ότι θα σκοτώσουμε κάποιον εκδότη ο οποίος καθυστερεί την έκδοση του επόμενου τόμου της αγαπημένης μας σειράς, ή δε φέρνει στην Ελλάδα τα βιβλία ενός πολύ αγαπημένου συγγραφέα του εξωτερικού. Ε λοιπόν, στη «Λίστα του Λεπορέλο» κάποιος κάνει την απειλή του πράξη. Προφανώς όχι για τους ίδιους λόγους που εμείς οι αναγνώστες προβάλουμε χαριτολογώντας, ωστόσο έχει βάλει στο στόχαστρό του τους Έλληνες εκδότες και ο ένας μετά τον άλλον πέφτουν νεκροί. Ο καθένας καταλήγει με διαφορετικό τρόπο αλλά όλα τα φονικά έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Την υπογραφή του δολοφόνου.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι σαφής αναφορά στην όπερα «Δον Τζοβάνι» του Μότσαρντ, όπου ο Λεπορέλο είναι ο παρατρεχάμενος του Δον Τζοβάνι. Ο Λεπορέλο είναι επιφορτισμένος με την υποχρέωση να καταγράφει αναλυτικά τις κατακτήσεις του κυρίου του μα και ανθρώπους οι οποίοι πρόκειται να συναντήσουν σύντομα (και βίαια) το δημιουργό τους. Αν και αστυνομικό μυθιστόρημα, «Η λίστα του Λεπορέλο» έχει χροιά παρωδίας, με μπόλικη σάτιρα και μαύρο χιούμορ που διαπερνάει κόκκαλα. Μέσα από την ιστορία του, ο κος Δούσος σχολιάζει και «κουτσομπολεύει» τα κακώς κείμενα του εκδοτικού χώρου, ενώ δε ξεχνάει πώς να μας προσφέρει ώρες αγωνίας και αδημονίας.

Σαν ιστορία, η Λίστα είναι ένα υπέροχα δομημένο βιβλίο, με αρχή μέση και τέλος. Η αστυνομική πλοκή ρέει άνετα, χωρίς κοιλιές, υπερβολική χρήση ανατροπών ή κλισσέ. Όλα είναι τόσο όσο. Παράλληλα, βλέπουμε να ξετυλίγεται και η προσωπική ιστορία των ηρώων, χωρίς όμως αυτό να λειτουργεί σε βάρος της αστυνομικής πλοκής. Αντίθετα, της δίνει «χώρο» να αναπτυχθεί και να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία. Η δουλειά δε που έχει γίνει με τους χαρακτήρες είναι εξαιρετική. Άψογη η σκιαγράφηση των προσωπικοτήτων τους και η αποτύπωση συναισθημάτων και σκέψεων. Η ατμόσφαιρα άλλοτε πνιγηρή και στενόχωρη κι άλλοτε φωτεινή και αισιόδοξη. Το τέλος αναπάντεχο, δεν το είδα ποτέ να έρχεται. Στο σύνολό του, ένα υπέροχο βιβλίο.

Εν κατακλείδι, «Η λίστα του Λεπορέλο» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που το απόλαυσα από την αρχή έως το τέλος. Διαβάστε το!

4,5 Αστεράκια!

https://vivliografika.blogspot.com/

[Eirini · Rating 4 out of 5]

Ένας εκδότης δεν πρέπει να διαθέτει αστυνομικό δαιμόνιο και μύτη λαγωνικού για να μυρίζεται τα συγγραφικά ταλέντα; Ένας κριτικός της λογοτεχνίας δεν μοιάζει με ντετέκτιβ που καλείται να φέρει στο φως τα κρυμμένα νοήματα και τα μοτίβα του συγγραφέα για να βρει τη λύση του μυστηρίου; Ένας συγγραφέας δεν είναι ένας οιωνεί δολοφόνος που αφήνει πίσω του κωδικοποιημένα μηνύματα, με την ελπίδα να τα ανακαλύψουν οι κριτικοί και να αναγνωρίσουν τη μεγαλοφυία του, ακριβώς όπως ένας σίριαλ κιλερ παίζει το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού με τους διώκτες του ενώ κατά βάθος επιζητά να πιαστεί; Σε τέτοιους ενδιαφέροντες παραλληλισμούς οδηγεί το αστυνομικό μυθιστόρημα του Φώτη Δούσου "Η λίστα του Λεπορέλο" από τις εκδόσεις Νεφέλη, με θέμα έναν σίριαλ κίλερ που έχει αδυναμία στους Έλληνες εκδότες. Η αστυνομική πλοκή, ωστόσο, δεν είναι πάρα η αφορμή για τον Δούσο για να εξαπολύσει μια ανελέητη σάτιρα για τα κακώς κείμενα του σύγχρονου λογοτεχνικού και εκδοτικού χώρου. Μεγάλο ατού του βιβλίου είναι το χιούμορ του, κάτι που σπάνια συναντάμε σε τέτοια δοσολογία και σε τόσες αποχρώσεις. Ξεκινά σαν υπόγεια ειρωνεία για να μετατραπεί σε ξεκάθαρο σαρκασμό και να καταλήξει σε κυνικό μπλακ χιούμορ. Τίποτα δεν μένει όρθιο. Οι δηκτικές αιχμές του σαρώνουν τα πάντα. Από την ποιητική γενιά του '70 μέχρι τους πρόσφατους ποιητές της κρίσης, από αρπακτικά δημοσιοσχεσίτες συγγραφείς μέχρι μεγαλοαπατεώνες εκδότες που κυκλοφορούν με μπράβους, από υπερπροβεβλημενους συγγραφείς των '90ς που διέψευσαν τις προσδοκίες που τους συνόδευαν μέχρι επηρμένες μετριότητες που η σιγουριά για το υποτιμημένο ταλέντο τους και η συσσωρευμένη πίκρα των απανωτών απορρίψεων ποιος ξέρει μέχρι πού μπορεί να τους οδηγήσει. Ίσως και στον φόνο; Πραγματικοί συγγραφείς ανακατευονται με επινοημένα ονοματα που κι αυτά θυμίζουν ανησυχητικά αναγνωρίσιμα πρόσωπα... Η λίστα του Λεπορέλο είναι ένα απολαυστικότατο βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Πίσω από την αγωνία και την καταιγιστική πλοκή -με εγκιβωτισμένες τις "προειδοποιητικές νουβέλες" που στέλνει ο σίριαλ κίλερ εκδοτών και που διαπλέκονται με μεγάλη δεξιοτεχνία- προκαλεί πολλές σκέψεις για την εγχώρια λογοτεχνική σκηνή. Τα ύπουλα μαχαιρώματα, οι εκβιασμοί, οι μηχανορραφίες, οι illusions de grandeur, οι αριβιστες διανοούμενοι κι εκδότες που δεν ορρωδούν προ ουδενός, δεν στερούνται απλώς πνευματικότητας, κάτι που μάλλον ελάχιστους θα σόκαρε αλλά ανετα προσφέρονται και για σενάριο τύπου Seven ή Mindhunter. Κι η μεγάλη έκπληξη που επιφυλάσσει ακόμα και στους εξοικειωμένους με το λογοτεχνικό συνάφι είναι ακριβώς αυτή. Η συνειδητοποίηση πως δεν χρειαζόταν δα και τόσο μεγάλη φαντασία ή τραβηγμένες στα άκρα υπερβολές για να στηθεί το ανάλογο σκηνικό από όπου εύκολα ξεπηδά ένας διαταραγμένος σίριαλ κίλερ παύλα επίδοξος και με αρκετές αρετές συγγραφέας. Ο Φώτης Δούσος είναι έξυπνος αλλά ευτυχώς δεν παριστάνει πως είναι πιο έξυπνος από τους αναγνώστες του, όπως πολύ συχνά συμβαίνει. Ο υποψιασμένος αναγνώστης θα αντιληφθεί ότι αυτοσαρκάζεται κι ο ίδιος. Γιατί εφόσον μιλάμε για βιβλίο που εκδόθηκε, ένα τουλάχιστον έγκλημα απογοητευμένου συγγραφέα αποσοβήθηκε...

[Pelio Papadia · Rating 5 out of 5]

Ως φαν των βιβλίων εν γένει, της αστυνομικής λογοτεχνίας, μα και της όπερας, δεν μπορούσα παρά να διαβάσω άμα τη κυκλοφορία της τη «Λίστα του Λεπορέλο», το πρώτο μυθιστόρημα για ενήλικους του Φώτη Δούσου. Εδώ, η λίστα δεν περιλαμβάνει τις κατακτήσεις του Ντον Τζοβάνι και ευτυχώς τουλάχιστον δεν περιλαμβάνει «μίλε τρε» ονόματα. Τα τρε πρώτα ονόματα [μα και τα επόμενα, δεν αποκαλύπτω πόσα] είναι θύματα ενός σίριαλ κίλερ, που κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης και σκοτώνει αποκλειστικά εκδότες. Ναι, εκδότες βιβλίων, στους οποίους μάλιστα αποδεικνύεται πως έχει στείλει «προειδοποιητικές νουβέλες», που έχουν στοιβαχτεί στα ράφια των εκδοτικών μαζί με άλλα χειρόγραφα, είτε προς κρίση, είτε ήδη απορριμμένες, προς ανακύκλωση. Η αστυνομία καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο δολοφόνος είναι ένας wannabe συγγραφέας, που εκδικείται τους εκδότες γιατί δεν αναγνώρισαν το έργο του. Ο εκδότης Γιάννης Δημάδης, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην καλή λογοτεχνία, έχει σοβαρές ενδείξεις ότι έρχεται η σειρά του. Κάτι πρέπει να κάνει... Ο «Τζόυς», όπως βάφτισε τον δολοφόνο η μονίμως κωλυσιεργούσα αστυνομία, είναι μία ιδιοφυΐα. Το ότι δεν μπόρεσε να σταδιοδρομήσει στα γράμματα, δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Σταδιοδρομεί μια χαρά βγάζοντας από τη μέση τους διεφθαρμένους εκδότες. Ο Δημάδης, με τη συνεργασία της κόρης του, του καλύτερού του επαγγελματία αναγνώστη, της γραμματέα του και μιας ιδιωτικής ντετέκτιβ, ξεκινάει τη δική του έρευνα. Το κείμενο του Δούσου, με την υπόρρητη, μα πανταχού παρούσα ειρωνεία που το διατρέχει και την άριστη ροή του λόγου του, παρουσιάζει τις παθογένειες ενός φανταστικού εκδοτικού συστήματος, που ίσως και να μην απέχουν πολύ από την αλήθεια, τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις. Είναι μια διαφορετική και σίγουρα πιο έντιμη «Πινακοθήκη Τεράτων», στην οποία προφανώς και γίνεται αναφορά, που παρωδεί τις καταστάσεις που πολλοί εξ ημών λίγο πολύ γνωρίζουμε και ίσως -ποιος ξέρει;- να έρχεται να φέρει τη Νέμεση στον χώρο. Είναι ένα καταιγιστικό αστυνομικό και ταυτόχρονα κοινωνικό μυθιστόρημα που αξίζει να διαβάσετε.

[Lefteris Bouros · Rating 5 out of 5]

Είναι μεγάλη υπόθεση το να μπορείς να γράφεις με χιούμορ, και ακόμη μεγαλύτερη το να μπορείς να το συνδυάζεις με καλή πλοκή, με αληθοφανείς χαρακτήρες και με δομημένη/καλοστημένη αφήγηση. Το βιβλίο αποφεύγει τα κλισέ και μέσα από μια πρωτότυπη όσο και ειρωνική ιδέα (ένας serial killer που ξεπαστρεύει εκδότες?) ακροβατεί μεταξύ μυθοπλασίας και δοκιμίου δίνοντας ένα απολαυστικό αποτέλεσμα.
Αναφορικά με την πλοκή, τα διαδικαστικά της έρευνας (ή ακόμη και η αποκάλυψη του τελικού ενόχου) δεν έχουν και τόση σημασία, αλλά, σε κάθε περίπτωση, ο συγγραφέας τα χειρίζεται έξυπνα μέσα από την αφηγηματική σκοπιά που επιλέγει.
Τα σχόλια για τον ελληνικό εκδοτικό χώρο και οι εκδότες/συγγραφείς που παρουσιάζονται ως μυθιστορηματικοί χαρακτήρες είναι (κατά τη γνώμη μου) κάποια ωραία κλεισίματα του ματιού στον αναγνώστη.
Τέλος, το εύρημα με τις προειδοποιητικές νουβέλες ήταν σούπερ και το καταχάρηκα

[Βρόσγος Άντυ]

Η ιστορία ιντριγκαδορικη και το βιβλίο προσεγμένο. Η δομή, η γλώσσα, η έρευνα δείχνουν ότι ο συγγραφέας έβαλε πολλή και καλή δουλειά. Αφιέρωσε χρόνο και έβαλε μερακι.
Μου άρεσαν τα ευρήματα με τις νουβέλες και βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική την ανατομία του χώρου του βιβλίου.
Χιούμορ ανάμεσα σε σοβαρές σκέψεις, λογοτεχνικές αναφορές που σε βάζουν να σκαλίσεις πράγματα δίνουν ενα έξτρα ενδιαφέρον στο βιβλίο όπως και η αστυνομική ιστορία που λειτουργεί ως έναυσμα για να μας διηγηθεί ο συγγραφέας πολλές μικρές διδακτικες ιστορίες.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

[Stergios Chatzikyriakidis · Rating 5 out of 5]

Αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω σε πέντε-έξι σειρές το αστυνομικό μυθιστόρημα του Φώτη Δούσου «η λίστα του Λεπορέλο», θα έλεγα το πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο, καταρχάς, έχει ένα ευγενές κύριο θέμα: κάποιος wannabe συγγραφέας σκοτώνει εκδότες! Τους ψάχνει τέλος πάντων για να τους σκοτώσει, αν δεν το έχει καταφέρει ήδη. Πιο απλά: αποτυχημένος συγγραφέας ψάχνει σειρά εκδοτών για να τους σκοτώσει, επειδή δεν μπορεί να δεχτεί το γεγονός ότι ίσως να είναι μια συγγραφική μετριότητα. Ένας εκδότης, ας τον πούμε Γιάννη Δημάδη (έτσι τον λέει και ο Δούσος), ο οποίος καταλαβαίνει ότι μάλλον πλησιάζει και η δικιά του ώρα, αποφασίζει να ξεδιαλύνει το μυστήριο του αμφιβόλου ποιότητος λογοτέχνη δολοφόνου. Πάνω σε αυτό το ομολογουμένως δυνατό θέμα χτίζεται όλο το μυθιστόρημα, η πλοκή του, αλλά και το ύφος του.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που είναι εμφανές από τις πρώτες κιόλας στιγμές της ανάγνωσης είναι ότι ο Δούσος γνωρίζει πολύ καλά τα πράγματα για τα οποία γράφει, γνωρίζει πολύ καλά τα βασικά δομικά συστατικά τόσο της ιστορίας, αλλά και της πλοκής της ίδιας.

To πρώτο από αυτά τα δομικά συστατικά είναι το ελληνικό εκδοτικό σύμπαν. Η τριβή του συγγραφέα με τον παράξενο, αλλά ίσως και εντελώς φυσιολογικό (με την έννοια ότι δεν είναι ο μοναδικός χώρος που πολλά από τα ευτράπελα, τα οποία γίνονται και θανατηφόρα ενίοτε, όπως στο μυθιστόρημα, συμβαίνουν) ελληνικό εκδοτικό κόσμο, είναι έκδηλη και θα τολμούσα να πω εντυπωσιακή. Αυτή η τριβή επιτρέπει στον Δούσο να περιγράφει μια αρκετά ρεαλιστική κατάσταση του χώρου που καμιά πλευρά δεν βγαίνει λάδι: παλαβοί εκδότες, αλλά και παλαβοί συγγραφείς, μια sui generis κατάσταση, με σοβαροφάνεια, αλλά πολλές φορές χωρίς καμιά σοβαρότητα, εκατέρωθεν. Είναι ένα ημιακριβές πορτρέτο της εκδοτικής διαδικασίας, θα λέγαμε, που περιέχει αληθοφανή, και με μεγάλη δόση αλήθειας ταυτόχρονα, ψυχογραφήματα εκδοτών και συγγραφέων, ανθρωπότυπων τελικά, σε σημεία με μια κάποια υπερβολή (μπορεί και όχι).

Κατά δεύτερον, ο Δούσος γνωρίζει πολύ καλά την εγχώρια παραγωγή λογοτεχνίας, την ιστορία της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας, πολλές φορές και τα παρασκήνια και τα κουτσομπολιά αυτής, τα οποία, που είναι και το σημαντικότερο, χρησιμοποιεί οργανικά ώς μέρος της ιστορίας. Η λογοτεχνική ανάλυση στο πλαίσιο της πλοκής του μυθιστορήματος γίνεται εργαλείο της τελευταίας, ένα μέσο μέσα από το οποίο θα λυθεί το μυστήριο της ταυτότητας του συγγραφέα/δολοφόνου. Θα μπορούσαμε να πούμε, όσες και όσοι γνωρίζουμε τον Δούσο στην πραγματική ζωή, ότι αυτήν η παρείσφρυση έντονων στοιχείων λογοτεχνικής κριτικής είναι περίπτωση deformation professionnelle, με την έννοια ότι η «πρωϊνή» δουλειά του συγγραφέα, αν υποθέσουμε ότι τα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής και η ακαδημαϊκή ενασχόληση του Δούσου είναι η πρωϊνή του δουλειά, σουλατσάρουν φόρα παρτίδα σε όλο το μυθιστορήμα. Παρόλα αυτά, ακόμα και αν αυτό ισχύει, πρόκειται για επιτυχημένο deformation, μια και αυτή η παραμόρφωση που μπορεί να προκληθεί από την επαγγελματική μας προδιάθεση, στα χέρια του Δούσου αποκτά οργανικό χαρακτήρα.

Ο χαρακτήρας του εκδότη Δημάδη είναι απόδειξη των προηγούμενων δύο σημείων, ένας χαρακτήρας πολύ πειστικός με βαθιά γνώση της εγχώριας λογοτεχνικής παραγωγής από τη δεκαετία του 70 και έπειτα, αλλά και γνώστης θεωρητικών ζητημάτων λογοτεχνικής κριτικής. Αν έχει κάποιος την ικανότητα να ανακαλύψει τον δολοφόνο του χρησιμοποιώντας τα ίδια τα όπλα του συγγραφέα/δολοφόνου, αυτός είναι ο Δημάδης. Και αυτό κάνει.

Καθώς ξετυλίγεται η πλοκή, περνάνε από μπροστά μας ποικίλα ζητήματα πολιτικής, κοινωνιολογικής και ανθρωπογεωγραφικής υφής μεταξύ άλλων. Για παράδειγμα, ο σεξισμός και οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί από γενιά σε γενιά όσον αφορά του τι θεωρείται σεξισμός, αλλά και του τι έχουμε συνείδηση ότι αποτελεί σεξιστικό κατάλοιπο/πράξη, εμφανίζεται αρκετές φορές μέσα στο μυθιστόρημα. Αλλά και πάλι, ο συγγραφέας καταφέρνει να ενσωματώσει το ζήτημα του σεξισμού, αλλά και πληθώρα άλλων ζητημάτων, με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι εναρμονισμένα και να εξυπηρετούν την πλοκή. Ας μην γελιόμαστε. Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε εύκολο, και επειδή δεν είναι εύκολο, ούτε σύνηθες. Για την ακρίβεια, τις περισσότερες φορές, διαβάζοντας λογοτεχνία πέφτουμε πάνω σε αποσπάσματα, πολλές φορές μακροσκελή, τα οποία παραθέτουν ουσιαστικά απόψεις για σωρεία ζητημάτων, με μοναδικό σκοπό και λόγο ύπαρξης να μεταφέρουν τις απόψεις ή, καλύτερα ίσως, τις εμμονές του εκάστοτε συγγραφέα, άλλοτε με επιτυχημένο (λίγο το κακό), και άλλοτε με μη-επιτυχημένο τρόπο (μεγαλύτερο το κακό).

Τέλος, οι χαρακτήρες του Δούσου είναι με έναν ουσιαστικό τρόπο, που δεν είναι κενός νοήματος, ανθρώπινοι. Τι σημαίνει όμως το να πούμε ότι ένας χαρακτήρας είναι ανθρώπινος; Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: ένας χαρακτήρας ο οποίος παρουσιάζει ακούσιες ασυνέπειες, ακούσιες αντιφάσεις, ασυνέπειες που δεν ελέγχει και δεν έχει συνείδηση αυτών, είναι ένας χαρακτήρας ανθρώπινος, ένας χαρακτήρας που έχει βγει από μια βαθιά εμπειρία της ανθρώπινης κατάστασης. Επί παραδείγματι, οι κλισεδούρες για τις οποίες ο εκδότης Δημάδης σιχαίνεται τους άλλους συγγραφείς, παίρνουν συχνά-πυκνά την εκδίκηση τους, και εμφανίζονται, ουκ ολίγες φορές, στον τρόπο που εκφράζεται και αυτός, προσδίδοντας έτσι στον ίδιο μια ακούσια ασυνέπεια, που καταφέρνει να είναι πότε-πότε αφελώς γοητευτική, πότε-πότε χιουμοριστική, και πάντοτε πειστική.

Εν κατακλείδι, πάρτε το βιβλίο, είτε σας αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα είτε όχι. Θα το απολαύσετε και στις δύο περιπτώσεις.

[Fani Κεχαγιά · Rating 4 out of 5]

Ο Φώτης Δούσος στο «Η λίστα του Λεπορέλο» μας δίνει σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση ένα βιβλίο αστυνομικό στα όρια του νουάρ που ταυτόχρονα είναι ψυχογράφημα τόσο του πρωταγωνιστή, του δολοφόνου και των θυμάτων, όσο και των περιφερειακών ηρώων σε μια πλοκή που από τα μέσα του βιβλίου και μετά «τρέχει» καταιγιστικά, στο στιλ του Ελρόι.

Ταυτόχρονα, μας δίνει ένα βιβλίο για τα βιβλία, αφού ο πρωταγωνιστής είναι εκδότης, υποψήφιο επόμενο θύμα ενός σίριαλ κίλερ που ξεπαστρεύει μεγαλοεκδότες, και ο οποίος, μετά το πρώτο σοκ και αφού ξεπερνά την αρχική κατάθλιψη που γεννά ο φόβος, αποφασίσει να δραστηριοποιηθεί παράλληλα με την Αστυνομία προσλαμβάνοντας κατόπιν παρότρυνσης της κόρης του μία (ναι, μία!) ντετέκτιβ, και ξεκινώντας την έρευνα με αναζήτηση «προειδοποιητικών νουβελών» ανάμεσα στα αρχεία του με τα ανέκδοτα του εκδοτικού οίκου του έργα, καθόσον όλοι συμφωνούν πως ο δολοφόνος πρέπει να είναι κάποιος απογοητευμένος και δη σαλταρισμένος συγγραφέας του οποίου τα έργα δεν κατάφεραν να εκδοθούν.

Η «Λίστα του Λεπορέλο» είναι ένα βιβλίο που στα σωθικά του χωνεύει άλλα 4 βιβλία (τρεις «προειδοποιητικές νουβέλες» και ένα «παιδικό» που εντέλει δεν είναι παιδικό και που αποκαλύπτει τον δολοφόνο). Στο βιβλίο παρελαύνει όλος ο κόσμος του βιβλίου, εκδότες, συγγραφείς καταξιωμένοι και επίδοξοι, ποιητές, δοκιμιογράφοι, κριτικοί, αναγνώστες, βιβλιοπώλες, και στηλιτεύεται, άλλοτε με λεπτή ειρωνεία κι αυτοσαρκασμό του πρωταγωνιστή και άλλοτε απροκάλυπτα, μέσα από την κριτική ματιά του Δούσου, όλη η βρομιά, οι πλεκτάνες και τα αλισβερίσια του εκδοτικού κόσμου της χώρας μας, ισόρροπα με την αλαζονεία, τον εγωτισμό και τη μεγαλομανία κάθε γραφιά που διεκδικεί αρειμανίως τον τίτλο του συγγραφέα και την καταξίωση. Στο βιβλίο «παρευλαύνουν» -έστω και εξ αναφοράς- με έντονη διακειμενικότητα, μεταμυθοπλαστικώ τω τρόπω, επίσης τίτλοι και πρωταγωνιστές άλλων βιβλίων, γνωστοί ποιητές και ονόματα υπαρκτών συγγραφέων, αφηγηματικές τεχνικές και όροι, το ζήτημα του ύφους και της πλοκής, κι εντέλει έχουμε ένα εξαιρετικό σε σύλληψη βιβλίο για τα βιβλία».

Στα δυνατά σημεία του «Η λίστα του Λεπορέλο» η πλοκή με τις δυνατές και διαρκείς ανατροπές (κάτι λογικό, μια που στο βιογραφικό του Δούσου διαβάζουμε πως εκπονεί διδακτορική διατριβή για τις τεχνικές της πλοκής στο νεολληνικό μυθιστόρημα), στα -κατ´ εμέ- μείον, η παρατεταμένη επί σελίδων παράθεση λεπτομερειών που προφανώς θέλουν να φωτίσουν τον ψυχισμό κάποιων από τους ήρωες ή να χτίσουν σασπένς αφήνοντας τον αναγνώστη σε αναμονή, αλλά που καταλήγουν στα εν λόγω σημεία να καθιστούν την αφήγηση πλαδαρή και «σπάνε» τη ροή των εξελίξεων - ίσως εδώ μπορούσε να παρέμβει η επιμέλεια.

Εν κατακλείδι και παρά τα κάποια -επισημαίνω ξανά, προσωπική εκτίμηση- μειονεκτήματα, η «Λίστα του Λεπορέλο» είναι βιβλίο που σε γραπώνει και κρατάει γραπωμένο μέχρι το τέλος (το οποίο υπαινίσσεται σίκουελ), κι αν δεν είναι αυτός ένας λόγος για να θεωρήσεις ένα βιβλίο αξιανάγνωστο, τότε ποιος;

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό ντεμπούτο για έναν ικανότατο συγγραφέα παιδικού βιβλίου, πραγματικά ενήλικο και σίγουρα αξιοσημείωτο. Όταν ένας κατά συρροήν δολοφόνος βάζει στο στόχαστρο τους Έλληνες εκδότες, ο πρωταγωνιστής μας αποφασίζει να τον βρει πρώτος. Στη μάχη του επιστρατεύει ντετέκτιβ, συνεργάτες, κριτικούς και επαγγελματίες αναγνώστες. Θα; καταφέρει όμως να προβλέψει την επόμενη κίνηση του δολοφόνου ή πάει και αυτός με τη σειρά του σαν πρόβατο στη σφαγή;
Το βιβλίο αποτελείται από δυο πόλους, το αστυνομικό μυστήριο και την σάτιρα της σύγχρονης λογοτεχνικής σκηνής, όπου ο Δούσος κάνει παπάδες. Αξίζει να το διαβάσετε, ειδικά αν έχετε κάποια σχέση με τον θεότρελο χώρο του βιβλίου.
Update: Κοντεύει χρόνος που το διάβασα και του έδωσα δωρικά τέσσερα αστεράκια, όμως μόλις συνειδητοποίησα πως είναι το βιβλίο που προτείνω σε όλους τον τελευταίο χρόνο, οπότε ανεβαίνουμε από σήμερα στα πέντε αστέρια, όπως αρμόζει!

[Bookfreak · Rating 3 out of 5]

Εξυπνο και ωραία τραβηγμένο από τα μαλλιά με γραφή που είχε ρυθμό, ιστορίες μέσα στις ιστορίες, για τους εθισμένους των βιβλίων είναι μαστ νομίζω. Υπήρχε υλικό και για μεγάλυτερη έκταση.

[Mary Goul · Rating 5 out of 5]

Δεν είχα ιδέα τι μπορεί να είναι η λίστα του ΛΕΠΟΡΕΛΟ,τώρα όμως που έμαθα θα το πω και σε εσάς για να μην σας πιάνουν αδιάβαστους.Στην όπερα του Μότσαρτ Ντον Τζιοβάνι υπάρχει η άρια του Λεπορέλο κατά την οποία ο υπηρέτης απαριθμεί τις ερωτικές κατακτήσεις του πρωταγωνιστή αφέντη του.Στο βιβλίο όμως αυτό πρωταγωνιστής είναι ένας μεγαλοεκδότης ο Γιάννης Δημάδης ο οποίος έχει την προσωπική του λίστα του Λεπορέλο που την συνθέτουν όχι ονόματα γυναικών αλλά ονόματα βιβλίων που έχει εκδώσει στον εκδοτικό του οίκο που ονομάζεται Λίθος.Η υπόθεση του βιβλίου αφορά έναν σίριαλ κίλερ που έχει εμφανιστεί και σκοτώνει μόνο εκδότες,η αστυνομία θεωρεί ότι πρόκειται για κάποιον απογοητευμένο συγγραφέα που οι απανωτές απορρίψεις τον έκαναν να στραφεί στο έγκλημα.Μάλιστα οι αστυνομικοί του έδωσαν το κωδικό όνομα Τζόις,από τον Τζέιμς Τζόις που απορρίφθηκε άπειρες φορές έως ότου βρεθεί εκδότης να εκδώσει τον "Οδυσσέα".Η έρευνα της αστυνομίας γίνεται σε πάρα πολλούς εκδοτικούς οίκους και σε άπειρα χειρόγραφα που απορρίφθηκαν.Ο εκδότης μας όμως δεν μπορεί να περιμένει μέχρι η έρευνα της αστυνομίας να φτάσει και στον ίδιο και να δει αν και ο ίδιος αποτελεί αυριανό πιθανό θύμα, έτσι συνθέτει την δική του ερευνητική ομάδα.Η ομάδα απαρτίζεται από μια ιδιωτική ντετέκτιβ,την κόρη του, την γραμματέα του και έναν επαγγελματία αναγνώστη ο οποίος δουλεύει για τον εκδοτικό του οίκο.(αλήθεια τώρα ; υπάρχει αυτή η φανταστική δουλειά και μου το κρατάτε κρυφό τόσο καιρό; Γιατί επιτέλους δεν με ανακαλύπτει ένας μεγαλοεκδότης να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα ;)Η αστυνομία έχει ήδη ανακαλύψει ότι τα εγκλήματα αυτά πριν γίνουν είχαν γραφεί σε χειρόγραφα και είχαν σταλεί στους νεκρούς εκδότες οι οποίοι τα απέρριψαν.Ετσι αποφασίζουν να ξαναδιαβάσουν τις νουβέλες που απέρριψε ο εκδοτικός οίκος για να δουν αν προμηνύουν κάποιο πιθανό έγκλημα και αν ο Γιάννης Δημάδης θα είναι το επόμενο θύμα. Στο μικρό βιογραφικό του συγγραφέα που διαβάζουμε στο αυτί του βιβλίου μαθαίνουμε ότι ο Φώτης Δούσος όταν συγγράφει αυτό το βιβλίο παράλληλα κάνει και την διδακτορική του διατριβή σχετικά με τις τεχνικές της πλοκής στο νεοελληνικό μυθιστόρημα.Και αυτό το αναφέρω γιατί στο βιβλίο αυτό θα δούμε πολλές από αυτές τις τεχνικές.Πρωτα πρώτα την τεχνική του προειδοποιητικού ονείρου τύπου Ντίκενς που τα όνειρα υποκινούνται από το υποσυνείδητο δίνουν κάποιες πληροφορίες ενώ παράλληλα χτίζουν την ατμόσφαιρα μυστηρίου, εγκλήματος και μεταφυσικού στοιχείου.Έχουμε και τον εγκιβωτισμό ιστοριών μέσα στην κύρια ιστορία, έτσι εκτός από την βασική αστυνομική έρευνα που τρέχει έχουμε έξτρα μπόνους άλλες τρεις νουβέλες πού διαβάζουμε εν τάχει,"ο επαγγελματίας Άγγελος", " το δίδυμο"και "η ταύτιση". Αυτές οι ευρηματικές παράλληλες ιστορίες που ξεπηδάνε μέσα από την αφήγηση σε κάνουν να μην χάνεις λεπτό το ενδιαφέρον και την προσήλωση σου.Δεν είναι όμως μόνο μια αστυνομική ιστορία είναι παράλληλα και κοινωνική αφού καταπιάνεται με θέματα όπως ο χωρισμός και η επίπτωση του στα παιδιά,ο φεμινισμός και τα ταμπού και οι προκαταλήψεις σχετικά με επαγγέλματα που θεωρούνται ακόμη αποκλειστικά ανδρικά.Θέματα για τις σχέσεις με διάφορα ηλικίας,για τις σχέσεις με ανήλικα και γενικά για τις επιφανειακές σχέσεις των ανθρώπων και τις σχέσεις συμφέροντος.Όλοι οι βιβλιόφιλοι θα το λατρέψουν γιατί είναι ένα βιβλίο με άπειρες αναφορές σε συγγραφείς και ποιητές,(μέτρησα πάνω από σαράντα ονόματα )που φυσικά δικαιολογούνται εφόσον ο πρωταγωνιστής είναι εκδότης και οι συγγραφείς είναι το στοιχείο του. Συστήνεται ανεπιφύλακτα για το έξυπνο χιούμορ του,για την σάτιρα του εκδοτικού χώρου,για την σφιχτοδεμένη και γρήγορη πλοκή του και την αστείρευτη φαντασία του.Μεχρι το τέλος δεν χάνεις λεπτό το ενδιαφέρον και η λύση έρχεται τόσο αναπάντεχη που δεν την έχεις πάρει μυρωδιά. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε!

[Eleni Dagka]

Τα αστυνομικά μυθιστορήματα δε θα έλεγα πως είναι του γούστου μου. Έχω διαβάσει ελάχιστα και θυμάμαι ακόμη λιγότερα! Δεν είναι, λοιπόν αυτός ο λόγος, που χάρηκα πολύ με την ανάγνωση της Λίστας του Λεπορέλο. Είναι κυρίως ο εσωτερικός ρυθμός της αφήγησης. Αυτός που μέσα από τις προσωπικές ιστορίες του κάθε ήρωα, χτίζει μια συνολικότερη ιστορία. Και τους δίνει ζωή και λόγο ύπαρξης. Κι όπως πετυχημένα διάβασα κάπου: επιτέλους ένας σίριαλ κίλερ που αιτιολογεί τα εγκλήματά του! Άλλη μια σκηνική λειτουργία! Όταν ένας ήρωας γνωρίζει ο ίδιος τα αίτια που τον οδηγούν στην πράξη του, ο θεατής- αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να τα δει και αυτός. Και είναι σχεδόν ανακουφιστικό αυτό. Λυτρωτικό θα έλεγα.
Όπως λυτρωτική είναι και η αμεσότητα του λόγου, η ευκολία με την οποία ρέει, χωρίς περιττές κορδέλες και αρώματα. Το δε χιούμορ του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ο Φώτης στέλνει για έκδοση ένα βιβλίο για ένα δολοφόνο εκδοτών! Αν δεν είναι αυτό ‘προειδοποιητική νουβέλα’, τότε τι;
Έτσι έχουμε ένα δολοφόνο εκδοτών που στέλνει προειδοποιητικές νουβέλες προς έκδοση στα υποψήφια θύματα- εκδότες κι έναν συγγραφέα-δημιουργό τη�� ιδέας του δολοφόνου που στέλνει το μυθιστόρημά του προς έκδοση σε άλλους εκδότες… Αυτοαναφορικότητα με τολμηρό χιούμορ θα το έλεγα αν έκανα δραματολογική ανάλυση! Και θα προέτρεπα τον Φώτη Δούσο να γράψει το σίκουελ με αφορμή αυτό το θέμα!

[Constantinos Dominik · Rating 5 out of 5]

Η «Λίστα του Λεπορέλο», είναι μαχαίρι καρφωμένο στην εξώπορτα. Η γλώσσα του είναι απλή, αλλά βαλμένη μυστρί-μυστρί. Άμεση. Με βάρος και μέτρο. Το ξεκινάς και η πλοκή του έρχεται και σε γραπώνει απ` το σβέρκο – τρέχεις, κατηφορίζεις ολοταχώς. Ψάχνοντας μαζί με τον πρωταγωνιστή, την άκρη του θύματος. Μέσα από υπόγειες βιτριολικές διαδρομές, εγκιβωτισμένες ιστορίες και λογοτεχνικούς γρίφους. Είναι, εντέλει, ένα μυθιστόρημα για το δίκιο του φονιά. Την εκδοτική νέμεση – για το «όποιος τη νύχτα περπατεί».

Φαίνεται ξεκάθαρα, ότι ο συγγραφέας είναι γνώστης της αμερικάνικης και της σκανδιναβικής σχολής. Ωστόσο εδώ, ξετυλίγει τον εγκληματολογικό του λαβύρινθο, πατώντας μέσα στην ελληνική πραγματικότητα – σε κάνει ασυναίσθητα, δηλαδή, να σκέφτεσαι το εξής: Ότι η ιστορία αυτή, αν συνέβαινε και στο δικό μας κόσμο, αναμφίβολα, κάπως έτσι θα συνέβαινε. Οπότε, σε πείθει. Ταυτίζεσαι. Ενίοτε σε πιάνει και φρίκη.

Πρόκειται για κανονικότατο «Balkan crime novel». Εκδότες με καραμπίνες και έκφυλοι κριτικοί λογοτεχνίας γεμάτοι έπαρση. Μαφιοζιλίκια. Κρυμμένα χειρόγραφα, ανθρωποκυνηγητά. Και η αγωνία της γραφής. Η μούσα πλέον, αντί να προσφέρει, ζητάει τόκο. Θα μπορούσε άνετα να γίνει σειρά στο Netflix – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν στέκει ποιοτικά και μόνο του, σαν βιβλίο.

[Kostas Kyriakopoulos · Rating 3 out of 5]

'Εξυπνη ιστορία, ενδιαφέρουσα πλοκή, ικανοποιητικός ρυθμός και κίνηση χαρακτήρων η οποία σε κάποια σημεία δίνει την εντύπωση ότι παραχωρεί τη θέση της σε έντονους και εν πολλοίς αχρείαστους ερασιτεχνικούς ψυχολογισμούς. Αργεί να πάρει μπρος κάτι που κάνει μετά τις εξηντακάτι σελίδες. Ο συγγραφέας, όμως, ξέρει να γράφει, γνωρίζει πολύ ωραία ελληνικά, ξέρει να σκέφτεται, ξέρει να πλέκει την ιστορία και να κρατά τον αναγνώστη. Δεν είναι, όμως, αρκετά εκπαιδευμένος ακόμα στο να αποφεύγει τις επαναλήψεις (οι αναφορές στη σχέση πατέρα - κόρης είναι συχνά ίδιες και κουραστικές) καθώς και το άγχος του πρωτοεμφανιζόμενου: Να προσπαθεί, δηλαδή, να γράφει -για να χωρέσει- όσα μπορεί περισσότερα μην τυχόν και του ξεφύγει κάτι ενώ -και λόγω των σπουδών του- φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά ότι στη λογοτεχνία πολλές φορείς είναι σπουδαιότερα αυτά που αφήνονται να εννοηθούν από αυτά που γράφονται. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για το σινάφι του βιβλίου στις σελίδες του οποίου ένας serial killer σκοτώνει εκδότες. Μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση ο κεντρικός χαρακτήρας, ο εκδότης Γιάννης Δημάδης, προσπαθεί να βρει τον δράστη. Όχι τόσο για να σταματήσουν οι φόνοι αλλά για να γλιτώσει το τομάρι του. Όπου τομάρι, αγαπημένο αντικείμενο λατρείας στον χώρο του βιβλίου τον οποίον ο συγγραφέας φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά. Τόσο καλά που σου έρχεται να του γράψεις στο Facebook και να τον ρωτήσεις "ποιον εννοείτε εδώ, ποιαν εννοείτε εκεί, κ.λπ.". "Η λίστα του Λεπορέλο" είναι ένα απολαυστικό βιβλίο. Και το σημαντικότερο; Είναι ένα βιβλίο που δεν το ξεχνάς μόλις το διαβάσεις και κυρίως δεν ξεχνάς τι μπορεί να παραγάγει ένας νέος συγγραφέας χρησιμοποιώντας το "αστυνομικό" ως πρόφαση...

[Βαγγέλης Ιωσηφίδης]

Το βιβλίο αυτό ήταν ξεχωριστό, για πολλούς λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι η πολύ καλή γνώση του εκδοτικού, συγγραφικού και αναγνωστικού τοπίου στην Ελλάδα. Καθένας που σχετίζεται με τα παραπάνω θα βρει πολλά σημεία όπου θα χαμογελάσει λοξά. Γιατί ξέρει.

Δεύτερος, το αστυνομικό στοιχείο, που εισέρχεται κατευθείαν και δεν αφήνει τον αναγνώστη να χαλαρώσει. Προσωπικά, προσπάθησα να αφεθώ στη ροή χωρίς να βγάζω συμπεράσματα. Μέχρι τη μέση του βιβλίου είχα πιαστεί στο αγκίστρι κι έψαχνα στοιχεία και υπόπτους. Ναι, αυτό έγινε αβίαστα και είναι πολύ σημαντικό σε ένα βιβλίο του είδους.

Τρίτος, ότι η πλοκή εξελίσσεται μέσα από βιβλία, κείμενα και αναφορές σε συγγραφείς. Μπορεί ο κάθε αναγνώστης, ανάλογα με το πόσο θέλει να εντρυφήσει, να πάρει το μικροσκόπιο και να ψάχνει.

Τέταρτος, ότι η χρήση της γλώσσας είναι πολύ καλή, ενώ ταυτόχρονα το ύφος διατηρείται ανάλαφρο. Η δράση εκτυλίσσεται γρήγορα και κάνει ελάχιστη κοιλιά.

Τέλος, δύο πολύ βασικά στοιχεία που είναι ευπρόσδεκτα σε κάθε έργο:
-το χιούμορ του συγγραφέα περνάει μέσα από σχόλια αλλά και την ίδια την πλοκή.
-Τα κοινωνικά μηνύματα που υπάρχουν διάσπαρτα στο βιβλίο το εμπλουτίζουν.

Το βρήκα έξυπνο και διασκεδαστικό, σίγουρα το προτείνω.

[Elena · Rating 2 out of 5]

Διάλεξα το συγκεκριμένο αφού πρώτα διάβασα το παιδικό βιβλίο Κλεμμένα Αυτιά, με το ανιψάκι μου, το οποίο μου είχε δημιουργήσει πολύ καλή εντύπωση. Επιπλέον, η υπόθεση είναι ιντριγκαδόρικη: εκδότες που δολοφονούνται από έναν σίριαλ κίλερ. Αλλά τελικώς, δεν ανταποκρίθηκε σε αυτό που περίμενα. Περίμενα μια πιο δημιουργική και πρωτότυπη γραφή, η ιστορία δεν είχε την συνοχή ενός αστυνομικού βιβλίου, κομμάτια περισσότερου λογοτεχνικού σχολιασμού παρεμβαλλόταν (σημειώνω ότι τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα) δημιουργώντας ένα ερωτηματικό για την σκοπιμότητα τους, καθώς δεν φαίνονταν να χρησιμεύουν σε κάτι. Επίσης, σε πολλά σημεία η ψυχολογική μετατόπιση του πρωταγωνιστή ήταν τόσο γρήγορη και απότομη, που κατέληγε τελικά αδικαιολόγητη. Όμως σίγουρα δεν είναι ένα κακό βιβλίο, το χιούμορ και η καυστικότητα ανήκουν στα θετικά σημεία του βιβλίου, αν και υπήρχε η δυνατότητα να αξιοποιηθούν ακόμα καλύτερα. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι διαθέτει λογοτεχνική παιδεία και η χρήση της γλώσσας είναι ικανοποιητική και στρωτή. Σχετικά με την ενσωματωμένη παιδική ιστορία, μπορώ να πω ότι κλέβει την παράσταση…

[Maria Pachiadaki · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που δεν ήθελα ν´αφήσω από τα χέρια μου. Έχει έντονη πλοκή, πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, διαπεραστικό χιούμορ. Δεν έκανε σε κανένα μα κανένα σημείο «κοιλιά». Δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή. Αντιθέτως, έψαχνα συνέχεια να ξεκλέψω χρόνο για να το συνεχίσω. Το τελείωσα σε 3-4 μέρες (αν και δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο).
Το θέμα του από μόνο του είναι ενδιαφέρον, σε κάνει να γελάς, ιδιαίτερα ευφυές και αγαπητό σε όλους τους βιβλιόφιλους.
Ένας σίριαλ κίλλερ σκοτώνει εκδότες. Την ιστορία αφηγείται ένας εκδότης που νιώθει ότι πλησιάζει η σειρά του. Αυτουπονομεύεται με χιούμορ καθώς περιγράφει την εκδοτική πραγματικότητα και θυμάται καταλυτικά γεγονότα της προσωπικής αλλά και της επαγγελματικής του ζωής.

[Maria Pachiadaki · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που δεν ήθελα ν´αφήσω από τα χέρια μου. Έχει έντονη πλοκή, πολυσύνθετους χαρακτήρες, διαπεραστικό, φλεγματικό χιούμορ. 'Έψαχνα συνέχεια να ξεκλέψω χρόνο για να το συνεχίσω. Το τελείωσα σε 3-4 μέρες (αν και δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο).
Το θέμα του από μόνο του είναι ενδιαφέρον, σε κάνει να γελάς, ιδιαίτερα ευφυιές και αγαπητό σε όλους τους βιβλιόφιλους.
Ένας σίριαλ κίλλερ σκοτώνει εκδότες. Την ιστορία μάς αφηγείται ένας εκδότη,ς που νιώθει ότι πλησιάζει η σειρά του. Αυτουπονομεύεται με χιούμορ καθώς περιγράφει την εκδοτική πραγματικότητα. Θυμάται καταλυτικά γεγονότα της προσωπικής αλλά και της επαγγελματικής του ζωής.

[KONSTANTINOS BILLIAS · Rating 4 out of 5]

Τέσσερα γιατί πάντα χαίρομαι με νέους Έλληνες συγγραφείς που μου αφήνουν ελπίδες για ακόμα καλύτερα βιβλία στο μέλλον.
Οκ έχει κάποιες αδυναμίες ως αστυνομικό αλλά και πάλι ήταν μια έξυπνη ιστορία που πέρα από αστυνομικό ,είναι κι ένα εύστοχο σχόλιο για τον κόσμο του βιβλίου και της βιομηχανίας του .Εντονα βοβλιο��ιλικο!!

[Costas Manolakis · Rating 5 out of 5]

Χορταστικό!

[Alexandros Kartalis · Rating 4 out of 5]

Πανέξυπνο βιβλίο, τρομερή ιδέα και εκτέλεση. Βιβλίο με αρκετά στοιχεία παρωδίας και εξαιρετικό χιούμορ.
Και το καλύτερο ότι συνδυάζεται με εξαιρετική πλοκή.

[Melissa Lykou · Rating 4 out of 5]

-How meta can you get?
-Yes.

Πανέξυπνο, απολαυστικό και λιγότερο σοβαροφανές από την "Τέλεση" του ιδίου, που διάβασα πρώτο.
Οι προθέσεις είναι ξεκάθαρα παρωδιακές, παρόλα αυτά το αστυνομικό μυστήριο της υπόθεσης λειτουργεί επαρκέστατα και πολύ καλύτερα από ότι σε "σοβαρές" απόπειρες του είδους. Οι βολές κατά του ελληνικού εκδοτικού χώρου βρίσκουν όλες στόχο, σε ένα κεφάτο βιβλιαράκι που στάζει χιούμορ και βιτριόλι. Το καταδιασκέδασα!

[Katerina Koltsida · Rating 2 out of 5]

Πολύ έξυπνη ιστορια, και εμπνευσμενες και ενδιαφέροντα τα βιβλια μεσα στο βιβλίο

Θα μπορούσαν να λείπουν οι επαναλήψεις για τη σχεση πατερα και κορης (μετά το διαζύγιο).

Η πλοκή του παιδικού βιβλίου μοναδικη !