รักอยู่แก่ใจ

by ชเล

รักอยู่แก่ใจ เป็นนิยายรักเรื่องสุดท้ายที่ ชเล เขียนไว้ ก่อนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตที่เวียดนามเมื่อปลายปี 2563 ในโอกาสนี้ เป็นหนึ่งสำนักพิมพ์ได้นำต้นฉบับนิยายที่ยังไม่เคยตีพิมพ์ มารวมไว้ในเล่มนี้ด้วย คือเรื่อง ลำนำเสน่หา และ จันทร์กอดดาว

โปรยปกหลัง: รักอยู่แก่ใจ
"ตัดใจนั้นยากนัก ตัดรักยิ่งยากกว่า"

เมื่อแรกรู้ว่าของขวัญที่คุณย่าให้คืออะไร จิรภัทร ไม่ชอบใจจนถึงกับโกรธ เพราะคุณย่าร่วมมือกับบรรดาพี่ชายจัดหาผู้หญิงมาปรนเปรอเขา แม้เงื่อนไขจะเป็นเพียง friend with benefits ก็ตาม
จนเขาได้เจอกับ ญาสุมินทร์ ความคิดที่จะไปบอกยกเลิกการจัดหาคน
มาทำหน้าที่บ้าบอนั้น กลับกลายเป็นเขายอมรับข้อตกลงในสัญญา และเป็นฝ่ายหยิบยื่นเงินส่วนตัวหกล้านบาทแทนเงินกงสี จ่ายให้นายหน้าค้าสวาทเพื่อเอาไปให้ญาสุมินทร์อีกทอดหนึ่ง

จากอารมณ์ใคร่ไม่ได้ตั้งใจรัก กลับรักเธอจนหมดหัวใจ

ลำนำเสน่หา
คู่อื่นจดทะเบียนสมรส หมายถึงการเริ่มต้นครองคู่
แต่เขากับเธอ เริ่มต้นรักกันในวันที่จดทะเบียนหย่า

จันทร์กอดดาว
เมื่อสี่ปีก่อน เขากล่าวหาเธอด้วยเข้าใจผิด ทำให้ชีวิตเธอพลิกผัน
วันนี้ เขากลับมาชดใช้ให้เธอ....ด้วยหัวใจรักทั้งหมดที่มี

632 pages, Paperback

First published June 1, 2021

Reviews

[Dew · Rating 4 out of 5]

พอรู้ข่าวว่าชเลลาจากโลกนี้ไปก็ให้ใจหาย (เพราะในเวลาไล่ๆ กันก็มีนักเขียนอีกคนจากอีกสำนักพิมพ์ที่ฉันติดตามออกเดินทางไกลไปก่อนเวลาอันควรเช่นกัน) ดังนั้นเมื่อทางสำนักพิมพ์แจ้งให้แฟนๆ ทราบว่ามีนิยายเรื่องสุดท้ายของชเลมาฝากไว้ให้คิดถึงพร้อมด้วยผลงานอีกสองเรื่องที่ยังไม่เคยตีพิมพ์ ฉันก็ต้องรีบสอยมาไว้ในครอบครอง

ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออย่างไรที่ทำให้นิยายสองเล่มใหม่ที่ฉันสอยมาจากเป็นหนึ่งสำนักพิมพ์ในคราวนี้ (กฎคือห้ามรัก ของ อุมาริการ์ กับ รักอยู่แก่ใจ ของ ชเล) มีธีม/พล็อตแนวเดียวกัน และถึงแม้จะไม่ใช่พล็อตใหม่แต่ทั้งสองเรื่องก็อ่านได้สนุก ไม่น่าเบื่อแม้แต่น้อย ขอปรบมือให้แก่นักเขียนทั้งสองค่ะ

รักอยู่แก่ใจ: เรื่องของญาสุมินทร์ สาวน้อยวัยรุ่นที่ด้วยเหตุแห่งความกตัญญูจึงจำใจต้องลงสัญญาเป็น friend with benefits ให้กับจิรภัทร ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมและมีอายุมากกว่าเธอถึงหนึ่งรอบกับอีกหนึ่งปี และสัญญานั้นมีระยะเวลาหนึ่งปีพร้อมเงื่อนไขห้ามสอดรู้สอดเห็นถามไถ่เรื่องราวส่วนตัวของผู้ว่าจ้าง วันเวลาผ่านไปเธอและเขาดูจะเข้ากันได้ดีทั้งบนเตียงและนอกเตียง แต่เมื่อเธอได้มีโอกาสรับรู้เรื่องส่วนตัวของเขาเธอจึงจากไปด้วยความเจียมตัว หารู้ไม่ว่าที่คิดว่าไปแต่ตัว(กับลูกในท้อง)นั้น แท้จริงแล้วเธอได้หยิบฉวยเอาหัวใจเขาไปด้วย

ลำนำเสน่หา: เรื่องของภีมกมลกับปณาลี คู่สามีภรรยาที่มีอายุห่างกันเก้าปี หลังจดทะเบียนสมรสได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พ่อของฝ่ายหญิงก็เสียชีวิตไปพร้อมกับได้ชื่อว่าโกงเงินบริษัทของฝ่ายชาย เมื่อจัดการงานศพเสร็จเขาก็ส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศทันที ห้าปีให้หลังเธอจึงเดินทางกลับไทยเพื่อมาหย่าสามีในนามเพื่อให้เขาพ้นภาระที่ต้องรับผิดชอบเธอ แต่นอกจากเขาจะไม่ยอมหย่าให้แล้วยังพาเธอไปอยู่ที่ไร่ในกาญจนบุรีให้เป็นผู้ช่วยพ่อครัวของเขาเพราะเธอมีปริญญาด้านการเกษตร (อย่าว่าแต่นางเอกเลย คนอ่านยังงงว่ามันเกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย) เมื่อไปถึงไร่เธอถึงได้รู้ว่าสามีของเธอผู้เป็นสถาปนิกแต่ผันตัวมาทำไร่นั้น มีแม่ม่ายสาวมาติดพันตั้งสองคน

จันทร์กอดดาว: สี่ปีก่อน การแต่งงานเงียบๆกับฉัตรปริญทร์ทำให้ชีวิตของพวงชมพูต้องพลิกผัน ถูกก่นด่าจากบิดาและมารดาเลี้ยงที่เธอรักและเคารพก่อนจะเสียทั้งสองไปโดยไม่มีโอกาสได้กล่าวลา แถมญาติๆ ที่เหลือก็พากันประณามที่เธอแย่งคนรักของพี่สาวต่างมารดาและพากันตัดขาดเธอ หากไม่ได้ปภาดาแม่สามียื่นมือเข้าช่วยเหลือเธอคงไม่มีโอกาสได้เรียนจนจบและย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเขาอย่างทุกวันนี้ ดังนั้นเมื่อเขากลับจากหนีหน้าไปต่างประเทศหลังแต่งงาน เธอจึงตั้งใจว่าจะหย่าให้เขา แต่คนที่เอ่ยปากบอกมารดาว่า "ผมไม่ชอบวุ่นวายกับชีวิตของใคร ถ้าอยากเจอผมก็มาหาผมที่นี่ แม่คงไม่บังคับให้ผมไปหาเขาที่นั่นหรอกนะ" กลับหาเรื่องเดินมาฝั่งที่พักเธอบ่อยๆ เสียอย่างนั้นราวกับต้องการจะหาเรื่องแกล้งคนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยให้คำจำกัดความว่า 'อ่อนแอรังแกง่าย' (ฉัตรปริญทร์พักอยู่ที่ปีกซ้ายของตัวบ้าน ในขณะที่แม่สามีอยู่ตึกกลางและให้เธออยู่ที่บ้านเรือนไทยในบริเวณรั้วเดียวกันซึ่งเคยเป็นบ้านของยายเขา) แล้วไหนจะรจนา พี่สาวต่างมารดาของเธอที่เลิกรากับสามีและทำท่าจะหวนกลับมาหาฉัตรปริญทร์อีกล่ะ