Η διαμεσολάβηση του εκπαιδευτικού στη διαμόρφωση της ταυτότητας των νέων ανθρώπων προϋποθέτει ότι βρίσκεται και ο ίδιος σε διαδικασία αυτοπροσδιορισμού: ότι στοχάζεται διαρκώς όχι μόνο πάνω στο ερώτημα "τι κάνω" και "πώς το κάνω" αλλά και στα ερωτήματα "ποιος είμαι" και "γιατί είμαι εδώ" ότι αναζητά και διαπραγματεύεται ένα προσωπικό πλαίσιο ερμηνείας για την εκπαίδευση και έναν δικό του σκοπό -προσωπικό, ηθικό και πολιτικό- μέσα σ' αυτό το πλαίσιο και, τέλος, ότι δεσμεύεται σ' αυτόν τον σκοπό, με μια δέσμευση που γίνεται στοιχείο του αυτοπροσδιορισμού του. Η πρακτική έκφραση αυτής της δέσμευσης είναι η καθημερινή δουλειά του στις τάξεις, είναι η κάθε όψη της εκπαιδευτικής του παρουσίας, είναι η ουσιαστική σφραγίδα που αφήνει στους μαθητές και στο Αναλυτικό Πρόγραμμα είναι αυτό "που κάνει τη διαφορά", την οποία δεν μπορεί να κάνει ένα εργαλειακό πρόγραμμα κατάρτισης περιορισμένο στη στενή λογική του "τι δουλεύει".
Το βιβλίο αυτό, με την αναλυτική συλλογιστική του πορεία, τη δημιουργική χρήση των θεωρητικών δομημάτων, την οξυδερκή ερμηνεία των ευρημάτων της έρευνας και την ευφάνταστη δόμηση της πρότασης για την ανάπτυξη της εκπαιδευτικής ταυτότητας, τροφοδοτεί τον εκπαιδευτικό με νέα εργαλεία αυτοπροσδιορισμού και τον επιστημονικό διάλογο με σημαντικά και τολμηρά ερωτήματα: είναι η ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού η αφετηρία για την επανανοηματοδότηση της εκπαιδευτικής πράξης; Και πως κερδίζεται η ενδυνάμωση στους απαιτητικούς αλλά και απροσανατόλιστους καιρούς μας;
Διαβάζοντας το απέκτησα μια πιο σφαιρική εικόνα για τον ρόλο του σύγχρονου εκπαιδευτικού και τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει. Το βιβλίο δεν περιορίζεται μόνο στην περιγραφή της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τον εκπαιδευτικό ως επαγγελματία με σύνθετη ταυτότητα, που διαμορφώνεται μέσα από κοινωνικούς, θεσμικούς και προσωπικούς παράγοντες. Κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η έμφαση που δίνεται στην έννοια της επαγγελματικής ταυτότητας, καθώς συνδέεται άμεσα με τις αλλαγές στην εκπαίδευση και το μέλλον της διδασκαλίας. Η συγγραφέας αναδεικνύει με πειστικό τρόπο τη σημασία του αναστοχασμού, της διαρκούς επιμόρφωσης και της επαγγελματικής ανάπτυξης του εκπαιδευτικού, στοιχεία που θεωρώ ιδιαίτερα επίκαιρα στη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα. Η γλώσσα του βιβλίου είναι κυρίως ακαδημαϊκή, γεγονός που απαιτεί συγκέντρωση από τον αναγνώστη, ωστόσο παραμένει κατανοητή. Σε ορισμένα σημεία, η θεωρητική ανάλυση είναι εκτενής, κάτι που ενδέχεται να δυσκολέψει αναγνώστες που αναζητούν περισσότερο πρακτικές κατευθύνσεις. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι η θεωρητική εμβάθυνση αποτελεί και ένα από τα δυνατά στοιχεία του έργου. Συνολικά, το βιβλίο της Ευαγγελίας Φρυδάκη προσφέρει ουσιαστικό προβληματισμό γύρω από τον ρόλο και την ταυτότητα του εκπαιδευτικού και συμβάλλει στη βαθύτερη κατανόηση του μέλλοντος της διδασκαλίας. Το θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμο για φοιτητές παιδαγωγικών τμημάτων, εκπαιδευτικούς και όσους ενδιαφέρονται για τη θεωρητική και κοινωνική διάσταση της εκπαίδευσης.