Το βιβλίο αυτό δεν συγκεντρώνει τις καλύτερες ερωτικές επιστολές που γράφτηκαν ποτέ- και οι συγγραφείς τους δεν είναι οι σημαντικότερες προσωπικότητες που μίλησαν για τον έρωτα.
Στη ζωή δεν υπάρχει μικρό ή μεγάλο· όλα τα πράγματα έχουν την ίδια αξία και το ίδιο μέγεθος: από τον ταραχώδη ή συμβατικό συζυγικό βίο μέχρι την έλξη "κόντρα στους κανόνες"· από το σεξουαλικό παραλήρημα μέχρι την απόκρυφη επιθυμία· και από τη σπαρακτική κραυγή του ερωτευμένου που "έχασε" μέχρι τον νηφάλιο απολογισμό ενός δεσμού που στάθηκε καθοριστικός για την πορεία δύο εραστών. Στο βιβλίο αυτό συγγραφέας και αναγνώστης κάθε επιστολής μοιράζονται τα καλύτερα στοιχεία από τη ζωή: τον έρωτα και την ειλικρίνεια.
Ο Έρωτας έχει πολλές πτυχές και σε αυτό το βιβλίο βλέπουμε αρκετές από αυτες: τον ζηλιάρη έρωτα του Βοναπάρτη με την Ιωσηφίνα, τον αψυχολόγητο έρωτα του Κίρκεγκωρ με την Ρεγγίνε, τον υπέροχα ρομαντικό έρωτα του Μπετόβεν με την Αθάνατη Αγαπημένη του, τον πλατωνικό έρωτα της Μπροντέ με τον καθηγητή της, τον "φιλικό" (όχι και τόσο) έρωτα της Ντικινσον με τη σύζυγο του αδερφού της (!), τον εκδικητικό έρωτα του Ουάιλντ με τον πρώην εραστή του, τον ερωτα και την αποδοχή της ομοφυλοφιλικής του φύσης από τον Παζολίνι, τον σύντομο αλλά έντονο έρωτα του Ρίλκε με τη Λου αλλά και τον φετιχιστικό έρωτα του Τζόις με τη Νόρα, το "όμορφο αγριολούλουδο στα θάμνα".
Δεν πρόκειται για τις πιο αξιομνημόνευτες ερωτικές επιστολές. Ούτε για τις πιο ρομαντικές (αναφέρομαι σε αυτές του James Joyce). Ωστόσο το δεδομένο είναι πως υπάρχουν συναισθήματα αγάπης και έρωτα εδώ, σε αρκετές εκδοχές τους. Και παρά την παραδοχή του έρωτα, της αγάπης, του πόθου ή της ερωτικής έξαψης, δε σταμάτησα να αισθάνομαι σαν να κοιτάω τις σχέσεις αυτών των ανθρώπων από την κλειδαρότρυπα. Δεν υπάρχει άποψη για τη λογοτεχνική αξία αυτού του βιβλίου εδώ. Μόνο κάποια εν μέρει ταύτιση με ορισμένα σημεία αυτών των επιστολών. Δε χρειάζεται να έχεις ζήσει τα ίδια πράγματα. Αρκεί μόνο σε κάποια φάση της ζωής σου να έχεις νιώσει.
Με το βιβλίο αυτό πέρασα πολύ καλά και αποκόμισα μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Όπως ότι ο Βοναπάρτης ήταν τρελός για δέσιμο, η Σαρλότ Μπροντέ αν ζούσε τώρα θα ήταν μεγάλη στόκερ, ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν υπέροχος άνθρωπος και η εκείνη η επιστολή του από τις φυλακές θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Ο Παζολίνι δεν είναι τυχαίο που σκηνοθέτησε τις 120 μέρες στα Σόδομα και ο Τζέημς Τζόυς με σημερινούς όρους θα ήταν εξαιρετικός στο σέξτινγκ...κι άλλα πολλά και ωραία...ένας θαυμαστός, ρομαντικός, φιλοσοφημένος, ερωτικός, πονεμένος, παθιασμένος κόσμος αυτό το βιβλίο!