Ανάμεσα στα βιβλία με τα καλύτερα διηγήματα που εκδόθηκαν τη φετινή χρονιά θεωρώ ότι πρέπει να συγκαταλεγεί το βιβλίο του Μουράτη Κοροσιάδη “Ήμερες ημέρες”.
Εν ολίγοις πρόκειται για ευκολοδιάβαστα διηγήματα, με ενδιαφέρουσα υπόθεση-κάτι στο οποίο πολλά διηγήματα συχνά υστερούν. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται όμως και από άφθονο λυρισμό στον λόγο και προσφέρουν, συνάμα, μπόλικη τροφή για σκέψη.
Η απλή, κομψή και καλοδουλεμένη γραφή του Μουράτη Κοροσιάδη σε κερδίζει ήδη από το πρώτο διήγημα. Συχνές είναι οι αρχαιοελληνικές αναφορές, ιδίως στη θρησκεία και τον θάνατο των αρχαίων Ελλήνων και οι κρίσεις που εκφέρει ο συγγραφέας για πολλά ζητήματα τα οποία άπτονται της φιλοσοφίας και της μεταφυσικής. Έτσι γίνεται λόγος για τη ζωή, τον θάνατο, τις γυναίκες, τη θνητότητα, τον Θεό και τη θρησκεία.
Τα περισσότερα από τα μετρίου μεγέθους διηγήματα ασχολούνται με κάποιο από τα παραπάνω θέματα. Δεν απουσιάζει, όμως και η επικαιρότητα, όπως οι αναφορές στην πανδημία και την ανεργία. Από τα πιο αξιοπρόσεκτα και υποβλητικά σημεία των διηγημάτων είναι, το δίχως άλλο, τα σημεία στα οποία ο πρωταγωνιστής συνομιλεί με τους νεκρούς. Γενικότερα, η σχέση με τον θάνατο είναι ιδιαίτερη.
“Ούτε στον θάνατο δεν αλλάζουν οι άνθρωποι. Ούτε κι όταν πεθάνουν. Και εμείς περιμένουμε να αλλάξουν όσο ζουν”.
Η υπόλοιπη κριτική στο Literaure.gr