‘Vertel me eens, Franco, wat is de zin van het leven?’
Ze blaast de rook uit.
‘De punten en komma’s,’ antwoord ik. ‘De punten en komma’s.’
Chésus Francesco is een prille dertiger en een bovengemiddeld intelligente filmfanaat. Toch – of misschien net daarom – kampt hij met alcoholproblemen. Chésus heeft niets om voor te leven, maar aanvaardt dit. Vrienden heeft hij niet en hij woont in een armzalige flat. Op een dag solliciteert hij bij multimediawinkel The Media Executioner. Ondanks de stroeve sollicitatie wordt hij aangenomen en bouwt een onverwacht innige band op met zijn collega’s. Vooral met Billy, de enige vrouw van het team, klikt het. Wanneer Chésus op een dag bovendien Billy’s ranke kuiten opmerkt, moet hij wel aan zichzelf toegeven dat hij meer voor haar voelt dan vriendschap. Dit zet hem aan om haar te betrekken bij een ambitieus en gevaarlijk plan dat hun leven voorgoed zal veranderen.
Anthony Palaia (1982) woont en schrijft in Genk. Als kind en prille tiener verslond hij boeken en schreef hij zijn eerste kortverhalen. Hij is gepassioneerd, nee, bezeten door de jaren 80, horror, VHS-tapes en punk. Sommigen vermoeden dat ook Lucio Fulci enige invloed gehad heeft op zijn verknipte geest.
In zijn debuut `Relatief Ongeschonden` sleurt Palaia zijn lezers mee in een duistere draaikolk die hen slingert tussen fascinatie en walging, tussen intrigeren en verafschuwen. De gedetailleerde, ontmenselijkende stijl van Bret Easton Ellis wordt moeiteloos gecombineerd met een angstwekkende schaduwwereld à la David Lynch.
Na zijn debuut volgden al snel zijn tweede en derde romans, `Ranke Kuiten` en `Het huis wint altijd`. In 2023 verscheen de vierde creatie van zijn hand, `Prairie`.
Dit boek doet een belletje rinkelen. Lang vervlogen tijden als verkoper in fotografie- en multimediazaken. Flashbacks naar wandelende okselvijvers, koppels met de geur van een reeds lang verwaarloosde navel, goeie collega's en slechte bazen. Meh. Hoe herkenbaar.
Franco is een man naar m'n hart. De loner die toch sociaal aardig uit de hoek lijkt te komen, de man die z'n eigen problemen onder ogen komt én aanpakt, de man die spreekt wanneer hij moet spreken en zwijgt als stilte wenselijker is. Een klasbak.
Ranke Kuiten leest vlot weg, serieus vlot. Het einde was zowel goed, verrassend als verrassend goed. Niet zien aankomen. Ik genoot van alles. En niets. Ook kudos om de schrijver zelf te zien opdagen in zijn fictioneel universum, herkenbaar en simpel neergezet, niet te missen.
Kortom, een boek dat bevredigt, maar u toch met vragen achterlaat. Een aanrader. Af.
Eindelijk nog eens een boek dat rock'n'roll durft zijn, dat rauw durft zijn, dat tegen de schenen schopt in plaats van een zoveelste zeikstraal vol zelfmedelijden waarvan de Nederlandstalige letteren letterlijk bol staan!
Ik had dit oorspronkelijk gekocht als verjaardagscadeau voor mijn broer en heb het, na enkele bladzijden uit nieuwsgierigheid te lezen, niet kunnen wegleggen. Ik ga gelijk een tweede kopen voor een maat zijn verjaardag en een derde voor mezelf, al is het maar omdat dit boek mij naar U2 heeft doen luisteren, en er nog van genoten heb ook. Godverdomme, man.
Ranke kuiten, het tweede boek van Anthony Palaia. Als hobby heeft hij een podcast waarin hij de heetste pepers eet die je op deze aardkluit kunt vinden. Het moet je dan ook niet verwonderen dat, naast zijn ongetwijfeld ontiegelijk rood gat, hij ook peper in zijn pen heeft.
Neen Anthony Palaia is geen Lanoye, Mulisch of een A.F.Th van der Heijden. Geen woordsmid, geen onwaarschijnlijke plotwendingen, geen verfijning. Maar 'who cares', ik eet graag lekker en soms mag het 'een gestoomde Tarbot met structuren van tomaat' zijn, gevolgd door 'een schuimpje van aquafaba met een sorbet van violetjes'. Maar soms mag dat ook gewoon een grote frit zijn met een kwak 'mayo en andalouse' vergezeld van een 'frikandel special' en een 'bicky', of doe maar een 'bicky cheese', omdat het kan.
Ranke kuiten is net dat, stap er in zonder al te hoge verwachtingen en geniet van de heerlijke vettigheid en ranzigheid die je schenkt. Het boek werkt voor de schrijver ontegensprekelijk therapeutisch, hij omschrijft in geur (!) en kleur waarom we het mensdom moeten en kunnen haten. Het boek is cynisch maar nooit zwartgallig, er is altijd dat roze tintje aan de horizon. De collega’s van het hoofdpersonage zijn aimabel. Denny, wordt iedere lezer zijn beste vriend, Billy voor iedere lezer het meisje van ‘ach had ik maar’. De baas de hypocriete rotzak die we al allemaal al eens tegengekomen zijn en/of kennen. Hun vaste ontmoetingsplaats de club ‘Ocean Drive’ een plek waar ik graag mijn weekends zou willen slijten. Het spanningsveld op het hellegat dat hun werkplek ‘de media-executioner’ ontegensprekelijk is, voelbaar doorheen het hele boek en vooral zeer herkenbaar.
Het boek verveelt nooit, sterker nog, ik heb hem in één ruk uitgelezen en net als die vettige frit van bij frituur Fonny had dit niet beter kunnen en moeten smaken.
Lekker nihilistisch en een beetje absurd, doet me denken aan het sombere bestaan van Meursault. Niet veel nut in het leven, maar toch een grootse apotheose. Daarnaast veel Arkanoids zuipen in de Ocean Drive en heel wat sigaretten. Sowieso meer van deze schrijver lezen.
Voor de zesde keer het blok doorgelezen. Zesde keer zonder spijt Zesde keer zonder verveling Zesde keer met veel goesting Zesde keer dat ik ga slapen met de beelden voor me Zesde keer met nog meer details ontdekken Zesde keer dat ik hem nog eens wil lezen!
Quentin Tarantino heeft een broer en schrijft boeken. Ik heb genoten van de soms banale, maar geniale conversaties op de werkvloer en in de bar. De karakters worden mooi weergegeven. Denny is een fictief persoon die niet bestaat, maar als lezer wil je ook zo een vriend hebben. Om nog maar te zwijgen van Billy. Je kent haar enkel door geschreven woorden in een boek, maar ze voelt aan als een vriendin. One of the guys, zoals ze omschreven wordt. Je voelt dat er een spanningsveld in de elektronicawinkel waait en dat er iets te gebeuren staat. De spanning tussen werkvolk en directie wordt perfect weergegeven en is wellicht voor veel werknemers met een strevertje als baas herkenbaar.
Ik zeg het, Tarantino gaat dit verfilmen. Hij gaat er een lange, rustige intro van maken van enkele collega's in een shop die met sublieme conversaties een band opbouwen. Tegen het einde ontaardt deze semi-talking movie volledig in een stijl die Palaia heel filmisch weergeeft en na drie romans al kenmerkend is voor de schrijver.
Dit is het derde boek van Anthony dat ik lees en ik hoop dat er nog veel zullen volgen. Een ander genre dan zijn debuut maar daarom zeker niet slechter. In ranke kuiten lezen we het verhaal van Franco. Een dertiger met een alcoholprobleem die in het begin van het boek aangenomen wordt in The Media Executioner. Hij begint stilletjes aan een band te krijgen met zijn collega's terwijl ondertussen zijn haat jegens zijn baas verder blijft doorsluimeren. Hij heeft ook een plan voor ogen waar hij zijn vrouwelijke collega, wiens ranke kuiten de hemel op aarde voor hem zijn, graag wil bij betrekken. Dit boek leest vlotjes weg en tovert meerdere malen een glimlach op het gezicht. Toch zeker als je van een humor houdt die direct is, zwart met momenten. Een to the point boek. Als je visueel bent ingesteld dan staan er nog heel wat wansmakelijke kotsmomenten ter vermaak. Enjoy ! Vijf sterren alvast.
The second book by Anthony Palaia. This time there is no horror/ supernatural aspect, just the story of a loser who takes up a job in a multimedia store (genre Mediamarkt, Saturn, etc...) And there for the first time in his life he finds friends and kindred spirits. This new feeling and the beautiful legs of one very sympathetic co worker changes him from a hopeless cynical loser to someone who makes future plans again.
The story is written in the short, easy reading sentences that Anthony also used in his previous book. This makes that the reading pace of this book is very high. Most characters are losers who try to make the best of their meaningless life and drown all the sorrow they feel for that in alcohol and drugs. I know that I recently gave a book a lesser score because of the alcohol consumption and alcohol worshipping. This book has a lot more alcohol consumption but it is not as glamourized. Here alcohol is not the key to succes but the way the characters in this book try to deal with their lives. They recognize it is poison but still need it.
The story is very tragic and darkly humoristic at the same time.
Op korte tijd heb ik het boek twee keer uitgelezen. Het cynisme is heerlijk en de gebeurtenissen zijn met momenten hilarisch. Zeker de personages in het dorpscafé brachten mij aan het lachen.
Na het debuut van Relatief Ongeschonden, was ik zeer benieuwd naar de opvolger! En deze stelt absoluut niet teleur. Zijn vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat je als het ware helemaal in het verhaal wordt gezogen en het boek gewoon niet wilt neerleggen!
Ik kan alweer niet wachten op zijn volgende release!!
HEERLIJK Het grovere geweld blijft wat achterwege in dit verhaal, waardoor er meer plaats is voor diepgang. Erg leuk boek. Grappig, hier en daar wat absurde passages, maar vooral ook weer erg HEERLIJK.
Losers allerlande, verenig u! Wees in de toekomst wat vriendelijker tegen personeel uit de Mediamarkt gezien de kans groot is met een eikel van een teamleader alias antanagonist.
En een fascinatie voor kuiten is geen krankzinnige fetisj.