What do you think?
Rate this book
Singularity - Η πειραματική νουβέλα
“Η πράξη μου μπορεί να είναι ακραία, αλλά σίγουρα δεν είναι μία πράξη απελπισίας, ανόητη ή αδικαιολόγητη, αρπαγμένη τυχαία από το ράφι των επιλογών. Ούτε υπήρχε στον νου μου πάντα, δεν ήταν μία εμμονή – δε μου έχει στρίψει, δήθεν πως δημιουργήθηκα για αυτήν και μόνο την πράξη. Ήταν αυθόρμητη, γνήσια αλλά και με πλήρη έλεγχο της συνείδησής μου, χωρίς εσωτερικές φωνές να με διατάζουν και άλλες τέτοιες ψυχολογικές αηδίες ή παραφροσύνες. Ήταν όλη δικιά μου. Είναι. Ακόμη είναι. Και αισθάνομαι υπερήφανος για αυτήν, αφού για πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα κάτι που είναι εξ ολοκλήρου δικό μου.”
Σε μία ασυνείδητη κοινωνία γεμάτη καθωσπρεπισμό, υποχρεώσεις προς τις παραδόσεις και την οικογένεια, καλούπια και πρότυπα, μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για να ανακαλύψεις τη χαμένη σου μοναδική ταυτότητα;
Μέχρι πού, ώστε να νιώσεις γνήσιος και μοναδικός;
Κι όταν φτάσεις εκεί, θα έχεις το θάρρος να ανέβεις στη σκηνή;
Σε μία ασυνείδητη κοινωνία γεμάτη καθωσπρεπισμό, υποχρεώσεις προς τις παραδόσεις και την οικογένεια, καλούπια και πρότυπα, μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για να ανακαλύψεις τη χαμένη σου μοναδική ταυτότητα;
Μέχρι πού, ώστε να νιώσεις γνήσιος και μοναδικός;
Κι όταν φτάσεις εκεί, θα έχεις το θάρρος να ανέβεις στη σκηνή;
100 pages, Paperback
First published March 18, 2021
15 people want to read
About the author
Μανώλης Σιμιτσάκης
4 books121 followersΟ Σιμιτσάκης Μανώλης γεννήθηκε τον Μάρτιο του 82 και μεγάλωσε στον Άλιμο. Η βαβούρα της Αθήνας τον έπνιξε και αποφάσισε να ζήσει την υπόλοιπή του ζωή στην όμορφη Κρήτη.
Έχει ασχοληθεί με αρκετά είδη τέχνης, αυτή όμως που τον κέρδισε ήταν η συγγραφή και η ποίηση. Ξεκινώντας με ποίηση στα εφηβικά του χρόνια, ένιωσε αργότερα την ανάγκη να γράψει κάτι μεγαλύτερο.
Αυτό το κάτι είναι η Τριλογία βιβλίων φαντασίας - μεταφυσικού μυστηρίου "Το δέντρο του Άραϋ - κι ο θάνατος το τέλος δεν είναι", η οποία εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λυκόφως .
Εκτός της τριλογίας, το 2021, εκδόθηκε το 4ο βιβλίο του, με τίτλο "Singularity - Η πειραματική νουβέλα", ένα θεατρικό μυθιστόρημα/ψυχογράφημα.
Περισσότερα για τα βιβλία του, συνεντεύξεις και άλλα λογοτεχνικά καλούδια, μπορείτε να βρείτε στο www.Aray.gr
Το 2020 ίδρυσε σε συνεργασία με τη συγγραφέα Μαρία Βρυσανάκη τον Σύλλογο δημιουργικής γραφής "Λογοπαίγνιο" όπου και διδάσκει δημιουργική γραφή σε ενήλικες και εφήβους.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο www.DimiourgikiGrafi.com
Έχει αρθρογραφήσει, με ψευδώνυμο και επωνύμως, σε σχετικά ρεπορτάζ εφημερίδων και σε διάφορες σελίδες με θέμα το φανταστικό και το μυστήριο, ενώ και η αρθρογραφία για το βιβλίο δεν τον αφήνει αδιάφορο.
Επίσης, τελεί χρέη κριτικού σε διαγωνισμούς λογοτεχνίας και επιμελείται βιβλία, ανεξαρτήτου είδους.
Κάπου ανάμεσα στον ελεύθερο του χρόνο από όλα τα παραπάνω και τις υποχρεώσεις του στη ζωή, κατάφερε να δημιουργήσει και έναν από τους πρώτους χώρους Δωματίων Μυστηρίου στην Ελλάδα - τον πρώτο Ελληνικό -, φιλοξενώντας το μεράκι του για περίεργες ιστορίες και εκεί.
Γενικότερα είναι ένας άνθρωπος υπεύθυνος και προσγειωμένος, αλλά ελπίζει πως σε λίγα χρόνια ο κόσμος θα είναι καλύτερος.
Με ή χωρίς τον ίδιο. Δεν έχει σημασία.
Έχει ασχοληθεί με αρκετά είδη τέχνης, αυτή όμως που τον κέρδισε ήταν η συγγραφή και η ποίηση. Ξεκινώντας με ποίηση στα εφηβικά του χρόνια, ένιωσε αργότερα την ανάγκη να γράψει κάτι μεγαλύτερο.
Αυτό το κάτι είναι η Τριλογία βιβλίων φαντασίας - μεταφυσικού μυστηρίου "Το δέντρο του Άραϋ - κι ο θάνατος το τέλος δεν είναι", η οποία εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λυκόφως .
Εκτός της τριλογίας, το 2021, εκδόθηκε το 4ο βιβλίο του, με τίτλο "Singularity - Η πειραματική νουβέλα", ένα θεατρικό μυθιστόρημα/ψυχογράφημα.
Περισσότερα για τα βιβλία του, συνεντεύξεις και άλλα λογοτεχνικά καλούδια, μπορείτε να βρείτε στο www.Aray.gr
Το 2020 ίδρυσε σε συνεργασία με τη συγγραφέα Μαρία Βρυσανάκη τον Σύλλογο δημιουργικής γραφής "Λογοπαίγνιο" όπου και διδάσκει δημιουργική γραφή σε ενήλικες και εφήβους.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο www.DimiourgikiGrafi.com
Έχει αρθρογραφήσει, με ψευδώνυμο και επωνύμως, σε σχετικά ρεπορτάζ εφημερίδων και σε διάφορες σελίδες με θέμα το φανταστικό και το μυστήριο, ενώ και η αρθρογραφία για το βιβλίο δεν τον αφήνει αδιάφορο.
Επίσης, τελεί χρέη κριτικού σε διαγωνισμούς λογοτεχνίας και επιμελείται βιβλία, ανεξαρτήτου είδους.
Κάπου ανάμεσα στον ελεύθερο του χρόνο από όλα τα παραπάνω και τις υποχρεώσεις του στη ζωή, κατάφερε να δημιουργήσει και έναν από τους πρώτους χώρους Δωματίων Μυστηρίου στην Ελλάδα - τον πρώτο Ελληνικό -, φιλοξενώντας το μεράκι του για περίεργες ιστορίες και εκεί.
Γενικότερα είναι ένας άνθρωπος υπεύθυνος και προσγειωμένος, αλλά ελπίζει πως σε λίγα χρόνια ο κόσμος θα είναι καλύτερος.
Με ή χωρίς τον ίδιο. Δεν έχει σημασία.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
June 27, 2021
Όταν ο συγγραφέας ανακοίνωσε το συγκεκριμένο βιβλίο μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η θεματολογία του. Έχοντας συζητήσει λίγο μαζί του, αλλά και έχοντας προηγουμένως διαβάσει την τριλογία του του Δέντρο του Άραϋ, η οποία μου άρεσε πάρα πολύ, περίμενα με ανυπομονησία να το διαβάσω. Δυστυχώς, για μένα αυτό το βιβλίο ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της χρονιάς, ως τώρα.
Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα ήταν ότι ο τρόπος γραφής του συγγραφέα είναι πολύ διαφορετικός απ' ότι είχα συνηθίσει. Εντελώς πεζός και άτεχνος. Ακόμα και μέσα στα πλαίσια της αυτής νουβέλας με την οποία αποφάσισε να πειραματιστεί και να γράψει ένα κείμενο ενός χαρακτήρα χωρίς συγγραφικό ταλέντο, δε περίμενα ότι θα διάβαζα κάτι τόσο κακογραμμένο.
Αυτό όμως θα μπορούσα να το συγχωρήσω αν τα μηνύματα του βιβλίου ήταν αυτά που υποσχόταν η περίληψη και αυτά που νόμιζε ο πρωταγωνιστής ότι πρέσβευε.
Ο Σταύρος λοιπόν, όπως είναι το όνομα του πρωταγωνιστή, μας παρουσιάζεται αρχικά σαν ένας άνθρωπος που απεχθάνεται τον καθωσπρεπισμό και δε θέλει να μπει στα καλούπια που επιβάλλει η κοινωνία. Απεχθάνεται τη θρησκεία, αδιαφορεί να τηρήσει τις τυπικές υποχρεώσεις που επιβάλλονται από την κοινωνία και την οικογένεια και σιχαίνεται την ιδέα του να παντρευτεί και να αποκτήσει παιδιά.
Κι ως εδώ όλα καλά. Ο αναγνώστης προετοιμάζεται να διαβάσει επιχειρηματολογία για τους λόγους που ο χαρακτήρας αντιτίθεται σε όλα αυτά και να προβληματιστεί. Δυστυχώς, γρήγορα γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που θα προβληματίσει τον αναγνώστη δεν είναι οι απόψεις του περί κοινωνίας - που σίγουρα για κάποιους μπορεί να φαντάζουν ακόμα και ριζοσπαστικές- αλλά ο προβληματικός του χαρακτήρας.
Στην πραγματικότητα, ο Σταύρος δεν είναι ένας τύπος που θέλει να καταρρίψει τα κοινωνικά στερεότυπα, αλλά ένας σεξιστής μισάνθρωπος που νομίζει ότι είναι ο μόνος "αφυπνισμένος". Κι ενώ ακόμα κι έτσι θα μπορούσαν να περαστούν στον αναγνώστη κάποιοι προβλατισμοί, ο συγγραφέας συνεχίζει να μας τους αρνείται. Αλλάζει ξαφνικά μια απ' τις πιο βασικές απέχθειες του χαρακτήρα στην απόλυτη επιθυμία του, με την οποία αποκτά εμμονή επειδή ξαφνικά έχει κάποιο σχέδιο. Στο τέλος, φτάνουμε στην πράξη που αναφέρεται στην περίληψη, η οποία είναι εμφανώς πράξη ενός εντελώς διεστραμμένου ατόμου. Μια πράξη που δεν είναι σε καμία περίπτωση αυθόρμητη αλλά μια προμελετημένη εγκληματική πράξη.
Εν κατακλείδι, δεν έχω ιδέα τι ήταν αυτό που ήθελε να δώσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη. Ότι κι αν ήταν, για μένα απέτυχε γιατί δε νιώθω ότι πήρα κάτι πέρα από απογοήτευση. Δεν ένιωσα καν απέχθεια ή κάποιο άλλο αρνητικό συναίσθημα προς τον πρωταγωνιστή. Προσπαθώ πάντα να μην είμαι σκληρή και απόλυτη με τις κριτικές μου, μα πραγματικά, το μόνο που ένιωσα κλείνοντας αυτό το βιβλίο είναι απογοήτευση και ότι έχασα το χρόνο μου.
Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα ήταν ότι ο τρόπος γραφής του συγγραφέα είναι πολύ διαφορετικός απ' ότι είχα συνηθίσει. Εντελώς πεζός και άτεχνος. Ακόμα και μέσα στα πλαίσια της αυτής νουβέλας με την οποία αποφάσισε να πειραματιστεί και να γράψει ένα κείμενο ενός χαρακτήρα χωρίς συγγραφικό ταλέντο, δε περίμενα ότι θα διάβαζα κάτι τόσο κακογραμμένο.
Αυτό όμως θα μπορούσα να το συγχωρήσω αν τα μηνύματα του βιβλίου ήταν αυτά που υποσχόταν η περίληψη και αυτά που νόμιζε ο πρωταγωνιστής ότι πρέσβευε.
Ο Σταύρος λοιπόν, όπως είναι το όνομα του πρωταγωνιστή, μας παρουσιάζεται αρχικά σαν ένας άνθρωπος που απεχθάνεται τον καθωσπρεπισμό και δε θέλει να μπει στα καλούπια που επιβάλλει η κοινωνία. Απεχθάνεται τη θρησκεία, αδιαφορεί να τηρήσει τις τυπικές υποχρεώσεις που επιβάλλονται από την κοινωνία και την οικογένεια και σιχαίνεται την ιδέα του να παντρευτεί και να αποκτήσει παιδιά.
Κι ως εδώ όλα καλά. Ο αναγνώστης προετοιμάζεται να διαβάσει επιχειρηματολογία για τους λόγους που ο χαρακτήρας αντιτίθεται σε όλα αυτά και να προβληματιστεί. Δυστυχώς, γρήγορα γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που θα προβληματίσει τον αναγνώστη δεν είναι οι απόψεις του περί κοινωνίας - που σίγουρα για κάποιους μπορεί να φαντάζουν ακόμα και ριζοσπαστικές- αλλά ο προβληματικός του χαρακτήρας.
Στην πραγματικότητα, ο Σταύρος δεν είναι ένας τύπος που θέλει να καταρρίψει τα κοινωνικά στερεότυπα, αλλά ένας σεξιστής μισάνθρωπος που νομίζει ότι είναι ο μόνος "αφυπνισμένος". Κι ενώ ακόμα κι έτσι θα μπορούσαν να περαστούν στον αναγνώστη κάποιοι προβλατισμοί, ο συγγραφέας συνεχίζει να μας τους αρνείται. Αλλάζει ξαφνικά μια απ' τις πιο βασικές απέχθειες του χαρακτήρα στην απόλυτη επιθυμία του, με την οποία αποκτά εμμονή επειδή ξαφνικά έχει κάποιο σχέδιο. Στο τέλος, φτάνουμε στην πράξη που αναφέρεται στην περίληψη, η οποία είναι εμφανώς πράξη ενός εντελώς διεστραμμένου ατόμου. Μια πράξη που δεν είναι σε καμία περίπτωση αυθόρμητη αλλά μια προμελετημένη εγκληματική πράξη.
Εν κατακλείδι, δεν έχω ιδέα τι ήταν αυτό που ήθελε να δώσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη. Ότι κι αν ήταν, για μένα απέτυχε γιατί δε νιώθω ότι πήρα κάτι πέρα από απογοήτευση. Δεν ένιωσα καν απέχθεια ή κάποιο άλλο αρνητικό συναίσθημα προς τον πρωταγωνιστή. Προσπαθώ πάντα να μην είμαι σκληρή και απόλυτη με τις κριτικές μου, μα πραγματικά, το μόνο που ένιωσα κλείνοντας αυτό το βιβλίο είναι απογοήτευση και ότι έχασα το χρόνο μου.
Read
March 27, 2021Πού μπορεί να σε οδηγήσει η πίεση και ο καθωσπρεπισμός;
Ως πού μπορεί να φτάσει κάποιος προκειμένου να ξεφύγει από τα κοινωνικά πρότυπα;
Αρκετά ιδιαίτερο και αιχμηρό, ένα βιβλίο που είτε θα λατρέψεις είτε θα μισήσεις. Ολα τα θέματα που παρουσιάζονται τα συναντάμε συνεχώς στην καθημερινότητά μας και αυτό είναι που θέλει να τονίσει ο συγγραφέας. Θέματα που αφορούν τα ζευγάρια, τον γάμο, τα παιδιά, την οικογένεια, τα κοινωνικά πρέπει.
Προσωπικά αντιπάθησα τον Σταύρο - Σ(ο)τύρα - Σάτυρο, παρότι συμφωνούσα με τις απόψεις του και τις αντιδράσεις στις πιέσεις της οικογένειάς του και της κοινωνίας. Στην αρχή μου φαινόταν τίμιος και ευθύς, αλλά στη συνέχεια με εκνεύρισε η ξεροκεφαλια και ο εγωισμός του. Δεν τον ενδιέφεραν τα θέλω της κοπέλας του, παρά μόνο τα δικά του. Γινόταν ειρωνικός, κυνικός και ακραίος, δίνοντας ένα τραγικό-ανατρεπτικό, αλλά για εκείνον σωτήριο τέλος στο βιβλίο, στην προσπάθειά του να πετύχει εκείνος τον σκοπό του και ο συγγραφέας τον δικό του, περνώντας ένα αλληγορικό μήνυμα σχετικά με το πόσο αυθεντικοί και γνήσιοι είναι πλέον οι άνθρωποι!
Φυσικά και η Ανθή φέρθηκε ύπουλα στην πορεία για να πετύχει αυτό που θέλει, οπότε κύλησε ο τεντζερης και βρήκε το καπάκι 😂
Γενικώς και οι δύο πρωταγωνιστές κατάφεραν να μου δημιουργήσουν έντονα συναισθήματα, κάτι που πάντα αναζητάω σε μια ιστορία ❤
Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που δεν βαριέσαι.
Διαβάζεται σε δύο ώρες και προκαλεί πολλές αφορμές για συζήτηση, διαφωνίες και καβγάδες.
Επιβάλεται να διαβαστεί από αυτούς που έχουν παιδιά, αλλά ταυτόχρονα είναι και επίφοβο.
Read
May 4, 2021Δείτε επίσης και στο Chill and read
Πρόσφατα διάβασα το νέο βιβλίο του Μανώλη Σιμιτσάκη, το οποίο καμία σχέση δεν έχει με τα προηγούμενα βιβλία του. Ο ίδιος το ονομάζει πειραματική νουβέλα και θα μπω ότι μπορώ να το εκλάβω κάπως έτσι, αν και πιο πολύ σαν θεατρικό το διάβασα, για να πω την αλήθεια. Ήταν κάτι ανάμεσα σε εσωτερική αναζήτηση, μια κάποια φιλοσόφηση των στερεοτύπων, της σύγχρονης ζωής, του καθήκοντος ως προς την οικογένεια, αυτή από την οποία γεννηθήκαμε αλλά και αυτή που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε.
Βλέπετε, στην ιστορία που μας περιγράφει ο συγγραφέας πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένα ζευγάρι, αν και στην ουσία, ήρωάς της είναι ένας, ο Σταύρος. Ο Σταύρος λοιπόν μας λέει πόσο ωραία πέρναγε με την κοπέλα του την Ανθή. Οι δυο τους τα πήγαιναν καλά μαζί χωρίς κουβέντες για γάμους, αποκατάσταση, απογόνους και τα λοιπά. Οι δύο νέοι συμφωνούσαν σε πολλά. Προτιμούσαν να έχουν ο ένας τον άλλον, να περνάνε καλά μόνοι τους ή με φίλους, με ανθρώπους δηλαδή που οι ίδιοι επέλεξαν να έχουν κοντά τους, παρά με συγγενείς. Οι δυο τους φαίνεται να είναι της άποψης ότι «τους φίλους τους διαλέγεις, αλλά τους συγγενείς τους ανέχεσαι». Όταν λοιπόν έρχονταν οι προτάσεις για τραπέζια, γάμους, βαφτίσεις, γλέντια και ότι άλλο μπορεί να έρθει σαν πρόσκληση από συγγενείς, που θα περιλαμβάνει τουλάχιστον καμιά δωδεκαριά νοματαίους, οι δύο νέοι δυσφορούσαν. Η Ανθή βέβαια φαίνεται πως έπαιζε το ρόλο του ειρηνοποιού, προσπαθώντας να κρατήσει τα προσχήματα και τις σχέσεις του Σταύρου με την οικογένειά του σε κανονικά επίπεδα. Και από εκεί φαίνεται πως ξεκινάνε όλα.
Όπως οι περισσότεροι γονείς που έχουν παιδιά άνω των εικοσιπέντε χρονών ή σε σταθερή σχέση για κάποια χρόνια, έτσι και οι γονείς του Σταύρου τους «πίεζαν» κατά πως το έβλεπε ο ίδιος, να κάνουν κι αυτοί ένα παιδάκι. Κατά το Σταύρο, αυτό έπαιξε το ρόλο του και όλοι, όπως ο ίδιος πίστεψε, ήταν τελικά εναντίον του.
Ο Σταύρος μου φάνηκε σαν ένα ανώριμο παιδί που, αν και σε σώμα ενήλικα, δεν είχε τίποτα από την ωριμότητα της ηλικίας του. Μου έδωσε την εικόνα ενός γκρινιάρη, εγωιστή νέου που πιστεύει πως ο κόσμος όλος του ανήκει και πως όλοι είναι εναντίον του. Ζήλευε τους συγγενείς του, αυτούς με τους οποίους δεν ήθελε να έχει καμία σχέση, όμως έκανε την αγγαρεία να συμμετέχει στα οικογενειακά τραπέζια και στις μαζώξεις απλά και μόνο για να μην τον «πρήζει» η μάνα του. Μα είναι δυνατόν, ένας ενήλικας να μην έχει τα κότσια να μιλήσει στους δικούς του; Αλλά για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να έχει και τον τρόπο, να ξέρει να μιλάει στους άλλους και όχι μόνο να γκρινιάζει λες και είναι μικρό παιδί.
Δυστυχώς στις μέρες μας αυτή η συμπεριφορά είναι πολύ κοινή στα νέα παιδιά. Όλοι περάσαμε από το στάδιο του «πότε θα δω κι εγώ ένα εγγονάκι;» αλλά δε φτάσαμε στο σημείο που έφτασε ο Σταύρος. Να θεωρεί δηλαδή πως η Ανθή τον πρόδωσε, τον κορόιδεψε. Πως φταίει εκείνη για όλα, ακόμα και για αυτά που ο ίδιος αποφάσισε να κάνει εν αγνοία της. Αν μη τι άλλο, έχουμε μόνο τη δική του οπτική των πραγμάτων και στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, δεν έχει καμία δικαιολογία. Όσο διάβαζα τη νουβέλα, μια φράση μου ερχόταν μόνο στο μυαλό να του πω: «man up», που λένε και στο χωριό μου. «Μεγάλωσε, γίνε άντρας, δες τα πράγματα όπως είναι και μη φοβάσαι να τα αντιμετωπίσεις. Μη ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους για ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς».
Μπορεί ο ήρωας της νουβέλας να ήταν ένας χαρακτήρας που με ενόχλησε πολύ, σίγουρα όμως η ίδια η νουβέλα σηκώνει πολλή συζήτηση.
Πρόσφατα διάβασα το νέο βιβλίο του Μανώλη Σιμιτσάκη, το οποίο καμία σχέση δεν έχει με τα προηγούμενα βιβλία του. Ο ίδιος το ονομάζει πειραματική νουβέλα και θα μπω ότι μπορώ να το εκλάβω κάπως έτσι, αν και πιο πολύ σαν θεατρικό το διάβασα, για να πω την αλήθεια. Ήταν κάτι ανάμεσα σε εσωτερική αναζήτηση, μια κάποια φιλοσόφηση των στερεοτύπων, της σύγχρονης ζωής, του καθήκοντος ως προς την οικογένεια, αυτή από την οποία γεννηθήκαμε αλλά και αυτή που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε.
Βλέπετε, στην ιστορία που μας περιγράφει ο συγγραφέας πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένα ζευγάρι, αν και στην ουσία, ήρωάς της είναι ένας, ο Σταύρος. Ο Σταύρος λοιπόν μας λέει πόσο ωραία πέρναγε με την κοπέλα του την Ανθή. Οι δυο τους τα πήγαιναν καλά μαζί χωρίς κουβέντες για γάμους, αποκατάσταση, απογόνους και τα λοιπά. Οι δύο νέοι συμφωνούσαν σε πολλά. Προτιμούσαν να έχουν ο ένας τον άλλον, να περνάνε καλά μόνοι τους ή με φίλους, με ανθρώπους δηλαδή που οι ίδιοι επέλεξαν να έχουν κοντά τους, παρά με συγγενείς. Οι δυο τους φαίνεται να είναι της άποψης ότι «τους φίλους τους διαλέγεις, αλλά τους συγγενείς τους ανέχεσαι». Όταν λοιπόν έρχονταν οι προτάσεις για τραπέζια, γάμους, βαφτίσεις, γλέντια και ότι άλλο μπορεί να έρθει σαν πρόσκληση από συγγενείς, που θα περιλαμβάνει τουλάχιστον καμιά δωδεκαριά νοματαίους, οι δύο νέοι δυσφορούσαν. Η Ανθή βέβαια φαίνεται πως έπαιζε το ρόλο του ειρηνοποιού, προσπαθώντας να κρατήσει τα προσχήματα και τις σχέσεις του Σταύρου με την οικογένειά του σε κανονικά επίπεδα. Και από εκεί φαίνεται πως ξεκινάνε όλα.
Όπως οι περισσότεροι γονείς που έχουν παιδιά άνω των εικοσιπέντε χρονών ή σε σταθερή σχέση για κάποια χρόνια, έτσι και οι γονείς του Σταύρου τους «πίεζαν» κατά πως το έβλεπε ο ίδιος, να κάνουν κι αυτοί ένα παιδάκι. Κατά το Σταύρο, αυτό έπαιξε το ρόλο του και όλοι, όπως ο ίδιος πίστεψε, ήταν τελικά εναντίον του.
Ο Σταύρος μου φάνηκε σαν ένα ανώριμο παιδί που, αν και σε σώμα ενήλικα, δεν είχε τίποτα από την ωριμότητα της ηλικίας του. Μου έδωσε την εικόνα ενός γκρινιάρη, εγωιστή νέου που πιστεύει πως ο κόσμος όλος του ανήκει και πως όλοι είναι εναντίον του. Ζήλευε τους συγγενείς του, αυτούς με τους οποίους δεν ήθελε να έχει καμία σχέση, όμως έκανε την αγγαρεία να συμμετέχει στα οικογενειακά τραπέζια και στις μαζώξεις απλά και μόνο για να μην τον «πρήζει» η μάνα του. Μα είναι δυνατόν, ένας ενήλικας να μην έχει τα κότσια να μιλήσει στους δικούς του; Αλλά για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να έχει και τον τρόπο, να ξέρει να μιλάει στους άλλους και όχι μόνο να γκρινιάζει λες και είναι μικρό παιδί.
Δυστυχώς στις μέρες μας αυτή η συμπεριφορά είναι πολύ κοινή στα νέα παιδιά. Όλοι περάσαμε από το στάδιο του «πότε θα δω κι εγώ ένα εγγονάκι;» αλλά δε φτάσαμε στο σημείο που έφτασε ο Σταύρος. Να θεωρεί δηλαδή πως η Ανθή τον πρόδωσε, τον κορόιδεψε. Πως φταίει εκείνη για όλα, ακόμα και για αυτά που ο ίδιος αποφάσισε να κάνει εν αγνοία της. Αν μη τι άλλο, έχουμε μόνο τη δική του οπτική των πραγμάτων και στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, δεν έχει καμία δικαιολογία. Όσο διάβαζα τη νουβέλα, μια φράση μου ερχόταν μόνο στο μυαλό να του πω: «man up», που λένε και στο χωριό μου. «Μεγάλωσε, γίνε άντρας, δες τα πράγματα όπως είναι και μη φοβάσαι να τα αντιμετωπίσεις. Μη ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους για ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς».
Μπορεί ο ήρωας της νουβέλας να ήταν ένας χαρακτήρας που με ενόχλησε πολύ, σίγουρα όμως η ίδια η νουβέλα σηκώνει πολλή συζήτηση.
April 11, 2021
Δεν περίμενα πολλά από αυτό το βιβλίο.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως είναι ένα μικρό βήμα, ένα μεταβατικό στάδιο για τον Μανώλη καθώς περνάει από το Άραϋ στην όποια συνέχεια.
Ως προς αυτό, έκανα λάθος. Η ιδέα αυτή είναι γνήσια. Και δεν του φαίνεται στην αρχή του βιβλίου. Το θέμα νοιάζει λιτό και απλό, σύμφωνα με το μέγεθος του βιβλίου και τον αριθμό των προσώπων. Θεατρικό αλλά ίσως και χωρίς την ανάγκη της θεατρικής αφήγησης.
Όσο για τους χαρακτήρες, έχει ο καθένας τη θέση του στην ιστορία. Είναι πρωτότυπη η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή και ο τρόπος που αποδίδεται (ακόμα κι αυτή η ιδιοτροπία στη γραμματοσειρά έχει το ενδιαφέρον της).
Όσο προχωράει το βιβλίο, φαίνεται πως οι ιδέες με τις οποίες καταπιάνεται είναι μεγάλες κι ο τρόπος με τον οποίον αποδίδονται θαρραλέος. Κι όλα αυτά από έναν συγγραφέα που έχει δώσει έργα φαντασίας μέχρι στιγμής, κάτι που αποδεικνύει πως η εικασία "έργο φαντασίας=παραμύθι=συγγραφέας ανώριμος=άνθρωπος ανώριμος" ανήκει σε παρωχημένα στερεότυπα.
Μικρό το βιβλίο, αλλά χωράει πολλά. Ιδέες για κοινωνικά στερεότυπα, υπαρξιακά και φιλοσοφικά ζητήματα και μια ιδέα η οποία αποτελεί πραγμάτωση όλων αυτών.
Ηθικά το έργο μπορεί να κριθεί με δύο τρόπους: είτε πανεύκολα είτε καθόλου. Είτε απορρίπτεις την κεντρική ιδέα από τη ρίζα της είτε την αφήνεις στην ησυχία της. Κι αυτό είναι όλο. Καταλαβαίνω τώρα την ανάγκη να ονομαστεί "πειραματική νουβέλα". Πέτυχε το πείραμα; Αυτό το γνωρίζει ο συγγραφέας.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως είναι ένα μικρό βήμα, ένα μεταβατικό στάδιο για τον Μανώλη καθώς περνάει από το Άραϋ στην όποια συνέχεια.
Ως προς αυτό, έκανα λάθος. Η ιδέα αυτή είναι γνήσια. Και δεν του φαίνεται στην αρχή του βιβλίου. Το θέμα νοιάζει λιτό και απλό, σύμφωνα με το μέγεθος του βιβλίου και τον αριθμό των προσώπων. Θεατρικό αλλά ίσως και χωρίς την ανάγκη της θεατρικής αφήγησης.
Όσο για τους χαρακτήρες, έχει ο καθένας τη θέση του στην ιστορία. Είναι πρωτότυπη η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή και ο τρόπος που αποδίδεται (ακόμα κι αυτή η ιδιοτροπία στη γραμματοσειρά έχει το ενδιαφέρον της).
Όσο προχωράει το βιβλίο, φαίνεται πως οι ιδέες με τις οποίες καταπιάνεται είναι μεγάλες κι ο τρόπος με τον οποίον αποδίδονται θαρραλέος. Κι όλα αυτά από έναν συγγραφέα που έχει δώσει έργα φαντασίας μέχρι στιγμής, κάτι που αποδεικνύει πως η εικασία "έργο φαντασίας=παραμύθι=συγγραφέας ανώριμος=άνθρωπος ανώριμος" ανήκει σε παρωχημένα στερεότυπα.
Μικρό το βιβλίο, αλλά χωράει πολλά. Ιδέες για κοινωνικά στερεότυπα, υπαρξιακά και φιλοσοφικά ζητήματα και μια ιδέα η οποία αποτελεί πραγμάτωση όλων αυτών.
Ηθικά το έργο μπορεί να κριθεί με δύο τρόπους: είτε πανεύκολα είτε καθόλου. Είτε απορρίπτεις την κεντρική ιδέα από τη ρίζα της είτε την αφήνεις στην ησυχία της. Κι αυτό είναι όλο. Καταλαβαίνω τώρα την ανάγκη να ονομαστεί "πειραματική νουβέλα". Πέτυχε το πείραμα; Αυτό το γνωρίζει ο συγγραφέας.
Read
June 6, 2021"Είναι μια εμπειρία να διαβάζεις το Singularity. Είναι ένας έμμεσος ύμνος στην ατομικότητα, μια άμεση κατάθεση ψυχής για όσα είμαστε κι όσα θέλουμε να είμαστε. Ταυτόχρονα όμως και μια τιμή στη συντροφικότητα, με τις δεσμεύσεις και τις συμβατικότητες. με την ταύτιση και την εξύψωση που αυτή συνεπάγεται. Χειμαρρώδης, ο λόγος. Δυναμικός. Εριστικός. Καταγγελτικός."
Κωνσταντίνος Μάνικας - http://culturepoint.gr/vivliokritiki-...
Νέο βιβλίο, λοιπόν... Μπορώ να πω πως για το συγκεκριμένο ένιωσα μεγαλύτερη χαρά από τα προηγούμενα βιβλία που έχω εκδώσει - εκτός φυσικά του πρώτου, για τους ευνόητους λόγους. Αυτό συνέβη θεωρώ επειδή η φωνή του ήρωα/αντιήρωα είναι καταπέλτης και αντισυμβατικός, χωρίς στεγανά. Πολλοί θα μισήσετε τον χαρακτήρα. Πολλοί θα τον λατρέψετε. Λίγοι θα σταθούν κάπου στη μέση. Και αυτή η ελευθερία, η διχογνωμία, το παλαντζάρισμα στον σπάγγο, είναι που μου δίνουν αυτήν τη χαρά.
Αλλά ας δούμε λίγο γιατί Singularity...
Singularity - Μοναδικότητα:
Κατά την αστροφυσική, όταν ένα αντικείμενο καταρρεύσει στον χωροχρόνο πέραν ενός σημείου, τότε μεταμορφώνεται σε μαύρη τρύπα, μέσα στην οποία είναι ανεπηρέαστο από κάθε διάσταση, γεγονός και φυσικό νόμο. Στην περιοχή αυτή κυριαρχεί η Μοναδικότητα.
Αν και η νουβέλα αυτή δεν έχει να κάνει με ουράνια σώματα, εύκολα το φαινόμενο αυτό αντικατοπτρίζεται και στον άνθρωπο.
Ο Νίτσε έγραψε:
Στο βάθος, κάθε άνθρωπος γνωρίζει πως είναι μοναδικός και μόνο μια φορά πάνω στη γη. Και ποτέ μια τέτοια θαυμαστά αρμονική συνύφανση αντιθέσεων δεν πρόκειται να υφανθεί για δεύτερη φορά.
Επιλέχθηκε, λοιπόν, αυτή η έννοια ως κεντρικός τίτλος της νουβέλας αυτής, διότι ο ήρωας του βιβλίου, προκειμένου να ξεφύγει από τη μάζα και τα στεγανά, αποφάσισε να απορρίψει κάθε σημείο αναφοράς από πάνω του, να συρρικνωθεί, να συμπυκνωθεί, να τολμήσει να μπει στη σκοτεινή του σπηλιά. Εκεί μέσα, όπου όλοι πειραματιζόμαστε.
H απόφαση για την υλοποίηση ήρθε όταν μοιράστηκα μια μικρή ιδέα με τους αγαπημένους μου, μια παράγραφο μόνο, και με παρότρυναν να δουν πώς ο χαρακτήρας αυτής της ιδέας έφτασε σε εκείνο το σημείο. Σημείο που πλέον είναι το τέλος του βιβλίου, της παράστασης... Ή και η Αρχή.
Τους ευχαριστώ, λοιπόν, θερμά, και εδώ, για το κίνητρο που μου έδωσαν.
Θέλω επίσης να ευχαριστώ τον καλό φίλο Αλκιβιάδη Σκουλά, για την καλλιτεχνική επιμέλεια του βιβλίου και τη δημιουργία του εξωφύλλου, το οποίο απέδωσε αινιγματικά αλλά και πιστά. Γιατί κατάφερε να φέρνει τόσα στον νου ως εικόνα - ένα κάτιτίς οικείο, αλλά αφηρημένο -, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα ... ... ... πολύ ζωναντό και συγκεκριμένο.
Καλή ανάγνωση εύχομαι και ένα υπέροχο δημιουργικό ταξίδι.
Μπορείτε να το προμηθευτείτε από οποιδήποτε βιβλιοπωλείο ή τον εκδοτοικό οίκο: http://likofos.gr/index.php?route=pro...
Κωνσταντίνος Μάνικας - http://culturepoint.gr/vivliokritiki-...
Νέο βιβλίο, λοιπόν... Μπορώ να πω πως για το συγκεκριμένο ένιωσα μεγαλύτερη χαρά από τα προηγούμενα βιβλία που έχω εκδώσει - εκτός φυσικά του πρώτου, για τους ευνόητους λόγους. Αυτό συνέβη θεωρώ επειδή η φωνή του ήρωα/αντιήρωα είναι καταπέλτης και αντισυμβατικός, χωρίς στεγανά. Πολλοί θα μισήσετε τον χαρακτήρα. Πολλοί θα τον λατρέψετε. Λίγοι θα σταθούν κάπου στη μέση. Και αυτή η ελευθερία, η διχογνωμία, το παλαντζάρισμα στον σπάγγο, είναι που μου δίνουν αυτήν τη χαρά.
Αλλά ας δούμε λίγο γιατί Singularity...
Singularity - Μοναδικότητα:
Κατά την αστροφυσική, όταν ένα αντικείμενο καταρρεύσει στον χωροχρόνο πέραν ενός σημείου, τότε μεταμορφώνεται σε μαύρη τρύπα, μέσα στην οποία είναι ανεπηρέαστο από κάθε διάσταση, γεγονός και φυσικό νόμο. Στην περιοχή αυτή κυριαρχεί η Μοναδικότητα.
Αν και η νουβέλα αυτή δεν έχει να κάνει με ουράνια σώματα, εύκολα το φαινόμενο αυτό αντικατοπτρίζεται και στον άνθρωπο.
Ο Νίτσε έγραψε:
Στο βάθος, κάθε άνθρωπος γνωρίζει πως είναι μοναδικός και μόνο μια φορά πάνω στη γη. Και ποτέ μια τέτοια θαυμαστά αρμονική συνύφανση αντιθέσεων δεν πρόκειται να υφανθεί για δεύτερη φορά.
Επιλέχθηκε, λοιπόν, αυτή η έννοια ως κεντρικός τίτλος της νουβέλας αυτής, διότι ο ήρωας του βιβλίου, προκειμένου να ξεφύγει από τη μάζα και τα στεγανά, αποφάσισε να απορρίψει κάθε σημείο αναφοράς από πάνω του, να συρρικνωθεί, να συμπυκνωθεί, να τολμήσει να μπει στη σκοτεινή του σπηλιά. Εκεί μέσα, όπου όλοι πειραματιζόμαστε.
H απόφαση για την υλοποίηση ήρθε όταν μοιράστηκα μια μικρή ιδέα με τους αγαπημένους μου, μια παράγραφο μόνο, και με παρότρυναν να δουν πώς ο χαρακτήρας αυτής της ιδέας έφτασε σε εκείνο το σημείο. Σημείο που πλέον είναι το τέλος του βιβλίου, της παράστασης... Ή και η Αρχή.
Τους ευχαριστώ, λοιπόν, θερμά, και εδώ, για το κίνητρο που μου έδωσαν.
Θέλω επίσης να ευχαριστώ τον καλό φίλο Αλκιβιάδη Σκουλά, για την καλλιτεχνική επιμέλεια του βιβλίου και τη δημιουργία του εξωφύλλου, το οποίο απέδωσε αινιγματικά αλλά και πιστά. Γιατί κατάφερε να φέρνει τόσα στον νου ως εικόνα - ένα κάτιτίς οικείο, αλλά αφηρημένο -, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα ... ... ... πολύ ζωναντό και συγκεκριμένο.
Καλή ανάγνωση εύχομαι και ένα υπέροχο δημιουργικό ταξίδι.
Μπορείτε να το προμηθευτείτε από οποιδήποτε βιβλιοπωλείο ή τον εκδοτοικό οίκο: http://likofos.gr/index.php?route=pro...
April 7, 2021
Singularity σημαίνει παραδοξότητα, ιδιοτροπία και ταυτόχρονα, μοναδικότητα! Το ίδιο και η λέξη odd. Σημαίνει μονός και μόνος, αλλά επιπλέον, παράξενος, αλλόκοτος. Κι αναρωτιέμαι, γιατί ο μόνος ή ο μοναδικός, να είναι χαρακτηρισμένος ως παράξενος, παράδοξος, ιδιόρρυθμος και απόμακρος; Είναι μήπως εκείνος που σου φτύνει την αλήθεια κατάμουτρα; Εκείνος που το πλήθος εξοστρακίζει και τον καθιστά παρία, επειδή φοβάται τις αλήθειες που πρεσβεύει και που το ίδιο φοβάται να παραδεχτεί δημοσίως, για να μη βρεθεί στη θέση του; Είναι το δύστροπο γεροντοπαλίκαρο του έκτου, που δεν μιλά σε κανέναν; Είναι ένας νεαρός με σπρέι που διακοσμεί τους τοίχους με επαναστατικά συνθήματα ή μήπως ένας οικογενειάρχης, που σκέφτεται πολύ σοβαρά τις συνέπειες της τεκνοποίησης;
Όπως και να ‘χει, ο τρισυπόστατος, κεντρικός ήρωας εμβαθύνει στο φλέγον θέμα του υπαρξισμού, παρατηρώντας από πολυδιάστατη οπτική τον κατεστημένο τρόπο ζωής, τα πρωτόκολλα συμπεριφοράς, τις συμβάσεις και τις κοινωνικές συναινέσεις, προσπαθώντας να πετάξει από πάνω του το υποκριτικό προσωπείο.
Πρόκειται για μια νουβέλα που δεν είναι ακριβώς νουβέλα, αλλά ένα θεατρικό έργο, που δεν είναι ακραιφνώς θεατρικό, αλλά ένα είδος υπαρξιακής αγωνίας, διακοσμημένης με μπόλικες δόσεις παράλογου (ως θεατρική έννοια) και υπερρεαλισμού. Δεν πρόκειται να σας χαϊδέψει τ’ αφτιά, αλλά αντίθετα, θα σας παρασύρει σε διαφορετικά ρεύματα προσωπικού στοχασμού και επαναπροσδιορισμού, ωθώντας σας να διαβείτε το ηθικό κενό ανάμεσα στην πλημμυρίδα και την άμπωτη της συνείδησής σας. Τολμήστε το!
March 27, 2021
Πού μπορεί να σε οδηγήσει η πίεση και ο καθωσπρεπισμός;
Ως πού μπορεί να φτάσει κάποιος προκειμένου να ξεφύγει από τα κοινωνικά πρότυπα;
Αρκετά ιδιαίτερο και αιχμηρό, ένα βιβλίο που είτε θα λατρέψεις είτε θα μισήσεις. Ολα τα θέματα που παρουσιάζονται τα συναντάμε συνεχώς στην καθημερινότητά μας και αυτό είναι που θέλει να τονίσει ο συγγραφέας. Θέματα που αφορούν τα ζευγάρια, τον γάμο, τα παιδιά, την οικογένεια, τα κοινωνικά πρέπει.
Προσωπικά αντιπάθησα τον Σταύρο - Σ(ο)τύρα - Σάτυρο, παρότι συμφωνούσα με τις απόψεις του και τις αντιδράσεις στις πιέσεις της οικογένειάς του και της κοινωνίας. Στην αρχή μου φαινόταν τίμιος και ευθύς, αλλά στη συνέχεια με εκνεύρισε η ξεροκεφαλια και ο εγωισμός του. Δεν τον ενδιέφεραν τα θέλω της κοπέλας του, παρά μόνο τα δικά του. Γινόταν ειρωνικός, κυνικός και ακραίος, δίνοντας ένα τραγικό-ανατρεπτικό, αλλά για εκείνον σωτήριο τέλος στο βιβλίο, στην προσπάθειά του να πετύχει εκείνος τον σκοπό του και ο συγγραφέας τον δικό του, περνώντας ένα αλληγορικό μήνυμα σχετικά με το πόσο αυθεντικοί και γνήσιοι είναι πλέον οι άνθρωποι!
Φυσικά και η Ανθή φέρθηκε ύπουλα στην πορεία για να πετύχει αυτό που θέλει, οπότε κύλησε ο τεντζερης και βρήκε το καπάκι 😂
Γενικώς και οι δύο πρωταγωνιστές κατάφεραν να μου δημιουργήσουν έντονα συναισθήματα, κάτι που πάντα αναζητάω σε μια ιστορία ❤
Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που δεν βαριέσαι.
Διαβάζεται σε δύο ώρες και προκαλεί πολλές αφορμές για συζήτηση, διαφωνίες και καβγάδες.
Επιβάλεται να διαβαστεί από αυτούς που έχουν παιδιά, αλλά ταυτόχρονα είναι και επίφοβο.
March 23, 2021
✒️ Το συγκεκριμένο βιβλίο είχα την τιμή να το διαβάσω το καλοκαίρι του 2019, και το ξαναδιάβασα τις μέρες αυτές. Ευχαριστώ θερμά τον συγγραφέα και φίλο Μανώλη Σιμιτσάκη που μου πρόσφερε την ευκαιρία αυτή, αλλά και για την τιμή που μου δόθηκε αργότερα, συμβάλλοντας εικαστικά στην υλοποίηση του έργου του.🙏
Το “Singularity” είναι ένα καθηλωτικό και άρτια καλογραμμένο στόρι. Ο πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας αυτής είναι ο Σταύρος ή… θα το μάθετε καλύτερα όταν το πιάσετε στα χέρια σας! Ο συγγραφέας με το νέο του βιβλίο μας παρουσιάζει κάτι ξεχωριστό από τα συνηθισμένα. Τόσο σε σχέση με τα προηγούμενα έργα του, όσο και με το βαθύτατο νόημα που προσεγγίζει από τη σκοτεινή πλευρά του ήρωά του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, τσάκωσα τον εαυτό μου να συμφωνεί με την ιδεολογία και τις σκέψεις που τριβέλιζαν το μυαλό του πρωταγωνιστή, κι άλλες να αντικρούεται σθεναρά. Αυτό για μένα, κατατάσσει το βιβλίο στην κορυφή. Ας μην γελιόμαστε, δεν έχουν όλα τα βιβλία την ίδια δυναμική, πόσο μάλλον αυτά που επαναπαύονται σε μία συνταγή επιτυχίας… αν υπάρχει καν! 😉
Προκειμένου ν’ αποφύγω τυχόν spoiler, δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες. Ελπίζω και εύχομαι το “Singularity” να εκπλήξει και να αγγίξει το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, όπως ακριβώς μας μάγεψε και η τριλογία “Το δέντρο του Άραϋ”. 😇🙏💙📖
Το “Singularity” είναι ένα καθηλωτικό και άρτια καλογραμμένο στόρι. Ο πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας αυτής είναι ο Σταύρος ή… θα το μάθετε καλύτερα όταν το πιάσετε στα χέρια σας! Ο συγγραφέας με το νέο του βιβλίο μας παρουσιάζει κάτι ξεχωριστό από τα συνηθισμένα. Τόσο σε σχέση με τα προηγούμενα έργα του, όσο και με το βαθύτατο νόημα που προσεγγίζει από τη σκοτεινή πλευρά του ήρωά του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, τσάκωσα τον εαυτό μου να συμφωνεί με την ιδεολογία και τις σκέψεις που τριβέλιζαν το μυαλό του πρωταγωνιστή, κι άλλες να αντικρούεται σθεναρά. Αυτό για μένα, κατατάσσει το βιβλίο στην κορυφή. Ας μην γελιόμαστε, δεν έχουν όλα τα βιβλία την ίδια δυναμική, πόσο μάλλον αυτά που επαναπαύονται σε μία συνταγή επιτυχίας… αν υπάρχει καν! 😉
Προκειμένου ν’ αποφύγω τυχόν spoiler, δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες. Ελπίζω και εύχομαι το “Singularity” να εκπλήξει και να αγγίξει το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, όπως ακριβώς μας μάγεψε και η τριλογία “Το δέντρο του Άραϋ”. 😇🙏💙📖
May 11, 2021
Το εξώφυλλο ήταν αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση πριν καν το αγορασω!
Βλέποντας το, μπορούσα να διακρίνω αρκετά πράγματα που ίσως συμβόλιζε!
Έχοντας διαβάσει-και αγαπήσει- την τριλογία του Αραϋ, δεν γινόταν να μην διαβάσω το νέο βιβλίο του συγγραφέα, ή μάλλον την πειραματική νουβέλα, όπως την ονομάζει,που όμως θυμίζει περισσότερο θεατρικό έργο.
Αναφέρει καταστάσεις που λίγο πολύ όλοι μας έχουμε σκεφτεί και ίσως δεν έχουμε τολμήσει να πούμε.
" Τους είναι πιο εύκολο να βλέπουν παρά να σκέφτονται..Την επισήμανση την ετικέτα.Αυτός είναι ικανός αυτός ανίκανος.Το είδος μας δεν διαιωνίζεται,διαγωνίζεται"-σελ 39-
Ο πρωταγωνιστής δεν μου ήταν συμπαθής από την αρχή.Εκτός από αντισυμβατικός μου φάνηκε αρκετά ανώριμος για την ηλικία του, απόλυτος στα πιστεύω του, αρκετά μίζερος και γκρινιάρης.Βέβαια βλέπουμε μόνο την δίκη του οπτική και όχι της συντρόφους του, αλλά και πάλι δεν μπορώ να δεχτώ την δειλία που δείχνει και όχι την υποστήριξη προς την Άνθη.
Ένα βιβλίο καλογραμμένο,καθηλωτικό που δύσκολα το αφήνει κάποιος αν δεν το ολοκληρώσει.Δημιουργεί έντονα ερωτήματα και μεγάλη συζήτηση με τα θέματα που θίγει.
Πόσο μας νοιάζει η γνώμη των άλλων τελικά;
Η έντονη πίεση και η επιμονή που μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο;
Βλέποντας το, μπορούσα να διακρίνω αρκετά πράγματα που ίσως συμβόλιζε!
Έχοντας διαβάσει-και αγαπήσει- την τριλογία του Αραϋ, δεν γινόταν να μην διαβάσω το νέο βιβλίο του συγγραφέα, ή μάλλον την πειραματική νουβέλα, όπως την ονομάζει,που όμως θυμίζει περισσότερο θεατρικό έργο.
Αναφέρει καταστάσεις που λίγο πολύ όλοι μας έχουμε σκεφτεί και ίσως δεν έχουμε τολμήσει να πούμε.
" Τους είναι πιο εύκολο να βλέπουν παρά να σκέφτονται..Την επισήμανση την ετικέτα.Αυτός είναι ικανός αυτός ανίκανος.Το είδος μας δεν διαιωνίζεται,διαγωνίζεται"-σελ 39-
Ο πρωταγωνιστής δεν μου ήταν συμπαθής από την αρχή.Εκτός από αντισυμβατικός μου φάνηκε αρκετά ανώριμος για την ηλικία του, απόλυτος στα πιστεύω του, αρκετά μίζερος και γκρινιάρης.Βέβαια βλέπουμε μόνο την δίκη του οπτική και όχι της συντρόφους του, αλλά και πάλι δεν μπορώ να δεχτώ την δειλία που δείχνει και όχι την υποστήριξη προς την Άνθη.
Ένα βιβλίο καλογραμμένο,καθηλωτικό που δύσκολα το αφήνει κάποιος αν δεν το ολοκληρώσει.Δημιουργεί έντονα ερωτήματα και μεγάλη συζήτηση με τα θέματα που θίγει.
Πόσο μας νοιάζει η γνώμη των άλλων τελικά;
Η έντονη πίεση και η επιμονή που μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο;
March 17, 2022
Ο λόγος που βάζω μόνο ένα αστέρι, αν κ είπα να βάλω δύο, είναι επειδή παρόλο που το βιβλίο θίγει κοινωνικά θέματα και θέλει να αφυπνίσει κάπως για πολλά πράγματα, τελικά με απογοήτευσε πλήρως και στο έπακρον. Μόλις το διάβασα και δυστυχώς θα συμφωνήσω με ότι γράφει η Effie. Τελικά διαβάζοντάς το νιώθω ότι είναι περισσότερα τα αρνητικά που περνάει, παρά τα θετικά. Το είχα καιρό στη βιβλιοθήκη και τώρα το διάβασα, με αφορμή το ότι ήθελα ένα μυθιστόρημα- νουβέλα- διήγημα κοινωνικού περιεχομένου, πάνω στο οποίο θα έκανα μια εργασία για το πανεπιστήμιο. Και επέλεξα αυτό με προσμονή να διαβάσω κάτι καλό και να κάνω την εργασία της σχολής μου πάνω σε αυτό. Και ήμουν έτοιμος να στείλω μήνυμα και στο συγγραφέα να του πω ότι θα κάνω μια εργασία στο πανεπιστήμιο κ επέλεγα αυτό το βιβλίο κ την ιστορία του σαν ερευνητικό πεδίο. Ωστόσο με απογοήτευσε. (Από εδώ και κάτω έχει λίγα spoiler). Όσο κι αν αρχικά και βασικά έχει καλά στοιχεία (κριτική και σκέψη πάνω σε κοινωνικά θέματα, θρησκεία, έθιμα, ταμπού, στερεότυπα, καθωσπρεπισμούς κλπ), παρόλα αυτά, όλα αυτά τα σκέπασε και τα κατέστρεψε το εν τέλει κατ' εμέ αρρωστημένο, νοσηρό μυαλό του Σταύρου-Σάτυρου, όπως λέγεται τέλος πάντως. Περίμενα κι εγώ να δω πως θα καταλήξει όλο αυτό για να χειροκροτήσω και τελικά με το ζόρι κρατήθηκα να μην κάνω εμετό με το τέλος. Κατακρίνει τον θεό και την τυφλή πίστη ανθρώπων σε θεούς, την ίδια στιγμή που ο ίδιος θεοποιεί τις "Ιδέες" του σε τέτοιο βαθμό που θεωρεί ok το να σφάξει τη γυναίκα του και να κλειδώσει σε υπόγειο δύο μωρά, γενόμενος ο ίδιος ένας άλλος "θεός" που αποφασίζει ακόμα και για τη ζωή άλλων ανθρώπων. Κάτι αντίστοιχο που έκανε κ ο Χίτλερ αν το δούμε πολύ σφαιρικά, ο οποίος βάσει των "Ιδεών" του, έσφαζε κόσμο για να "καθαρίσει" τον πλανήτη και να τον φέρει στα μέτρα του κ στις δικές του ιδέες και επιθυμίες. Έτσι και ο Σταύρος, σφάζει για να καθαρίσει δήθεν τον κόσμο? Ας μην το σχολιάσω περαιτέρω. Τουλάχιστον μισάνθρωπος και ψυχασθενής για εγκλεισμό ο ήρωας, άσχετα αν έχει κάποιες απόψεις και κριτική σκέψη. Αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ξεπλύνει τις αισχρές πράξεις του. Από την άλλη βέβαια, μπορούν να περαστούν μηνύματα και με αυτό τον τρόπο, και δεν σημαίνει ότι ο συγγραφέας παίρνει αυτούσια θέση υπέρ του ήρωα του βιβλίου, αλλά όπως και να έχει είτε άμεσα είτε έμμεσα είναι σαν να μας λέει το βιβλίο ότι "αν και ακραίο είναι ανεκτό να κάνεις κάτι τόσο φριχτό και αρρωστημένο στο όνομα των "ιδεών" σου". Ε σε αυτό προφανώς και δεν συμφωνώ. Όποιος σκοτώνει για τις ιδέες του και μάλιστα οργανώνει και κάτι τόσο μακάβριο και άρρωστο όπως ο Σταύρος-Σάτυρος, τότε ένας τέτοιος άνθρωπος είναι είτε για ζουρλομανδύα και εγκλεισμό είτε για δικαστήριο και ισόβια κάθειρξη. Δεν μπορεί δηλαδή να δικαιολογηθεί όλο αυτό το αρρωστημένο που διάβασα, μόνο και μόνο επειδή η άλλη τον κράτησε την ώρα του σεξ για να μείνει έγκυος ή επειδή η κοινωνία έχει στερεότυπα. Αν ήταν τόσο απόλυτος πια, ας μην έκανε καν σεξ, ή ας φορούσε προφυλακτικό ή στην τελική ας χώριζε αμέσως μετά. Όλα τα άλλα είναι απλά τρέλα και δικαιολογίες... Αν αυτό είναι παράδειγμα "αντιστασιακής στάσης ζωής", τότε θα έπρεπε όλοι να σκοτώνουμε κάθε τόσο κι από έναν άνθρωπο, ή να γίνουμε Χίτλερ και να σφάζουμε κόσμο για τις "Ιδέες" μας. Τραγικό, τι να πω. Ειδικά το τέλος, το διάβασα δύο τρεις φορές για να δω ότι διαβάζω σωστά. Δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβα καλά. Σφάζει τη γυναίκα του, αγοράζει ένα δεύτερο παιδί και τα κλείνει στην αποθήκη με μια λάμπα για να "ανθίσουν", τα κλειδώνει και σηκώνεται και φεύγει? Και στο οπισθόφυλλο μας λέει ότι είναι υπερήφανος για αυτή του την πράξη? Κριτικάρει τους πάντες κ τα πάντα στην κοινωνία και την ίδια στιγμή ο ίδιος κάνει ότι πιο αισχρό μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος? Ενώ προηγουμένως δε σταματά να ηθικολογεί, να μιλά για δικαιώματα και να κουνά το δάχτυλο στους πάντες και στα πάντα? Αυτός που τελικά σφάζει τη γυναίκα του και κλειδώνει δύο μωρά σε αποθήκη? Ας μην σχολιάσω άλλο, δεν έχει κανένα νόημα... Συγνώμη απ' τον συγγραφέα για αυτά που λέω, αλλά δεν μπορώ να είμαι πιο καλός απέναντι σε αυτό που διάβασα. Πάντα είμαι προσεκτικός στο τι λέω για κάποιο βιβλίο, δε θέλω να θίγω τη δουλειά κ το έργο ανθρώπων, αλλά συγνώμη, αυτό πραγματικά με ξεπερνά. Είναι πέρα από κριτικές και απόψεις. Θα μπορούσα να είμαι πολύ πιο συγκαταβατικός και να βάλω και δύο αστέρια, αν στο οπισθόφυλλο υπήρχε μια πιο αντικειμενική ματιά στο στο όλο στόρυ, Αλλά το γεγονός ότι στο οπισθόφυλλο αντί να υπάρχει μια πιο αντικειμενική ματιά και ένα υγιές συμπέρασμα, βλέπουμε απλώς την "ηθική επισφράγιση" και την "δικαιολόγηση" των πράξεων του ήρωα, καθώς και τη συνέχιση του παραληρηματικού αφηγήματος του μακελάρη ψυχασθενή ήρωα, αυτό όχι απλώς μοιάζει αισχρό, αλλά και τρομακτικό.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 21, 2023
Μου πήρε, δεν ξέρω, ίσως μία ώρα για να το τελειώσω από την ώρα που το άρχισα;
Κάπου εκεί.
Μετά μου πήρε πολύ περισσότερη ώρα, ίσως και ολόκληρη την νύχτα, για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να έρθω σήμερα να γράψω μια λίγο καλή και λίγο κακή κριτική.
Αρχικά να πω ότι δεν έχω διαβάσει την τριλογία του συγγραφέα που προηγήθηκε του συγκεκριμένου βιβλίου, δεν ήξερα τον συγγραφέα, οπότε ξεκίνησα να το διαβάζω χωρίς καμία προκατάληψη, ούτε θετική ούτε αρνητική.
Οπότε άνευ προγενέστερης εμπειρίας, ο τρόπος γραφής, μου φάνηκε πεζός. Σα να μην είχε αποφασίσει ο συγγραφέας τι ήθελε να γράψει. Δεν αναφέρομαι τόσο στις παραγράφους όπου ο ήρωας φιλοσοφεί ή/και αναζητά, καθώς ο ίδιος ο ήρωας ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής ότι δεν έχει το χάρισμα του λόγου. Μόνο που, το βιβλίο δεν το γράφει ο ήρωας αλλά ο συγγραφέας. Κι έχουμε διαβάσει βιβλία που οι ήρωες είναι αγράμματοι αλλά κάπως καταφέρνουν να γράψουν λογοτεχνία υψηλού επιπέδου.
Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο είναι η εναλλαγή ανάμεσα στα είδη. Ήταν θέατρο; Ήταν φιλοσοφική αναζήτηση; Ήταν σκέτη πρόζα; Ήταν κάτι λίγο από τα τρία; Θα μου πεις, βρε κοπελιά ο άνθρωπος το ονομάτισε πειραματική νουβέλα. Άρα απαιτούνταν λίγο πειραματισμός. Θα το δεχτώ και θα πάω παρακάτω!
Αυτό που βασικά με ενόχλησε, πολύ, είναι η πορεία του ήρωα προς την απανθρωποίηση. Όχι γιατί δεν θεωρώ άξιο λόγου ένα βιβλίο που περιγράφει αυτή την πορεία, αλλά γιατί ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τον ήρωά του ως έναν καταπιεσμένο φουκαρά που έχει πλείστες όσες δικαιολογίες για να καταλήξει στην Ιδέα του και να την κάνει πράξη.
Σύμφωνα με την δική μου ανάγνωση, ο Σταύρος, ο ήρωας του βιβλίου μας, ήταν ένας σεξιστής μισογύνης εγωίσταρος του κερατά που νόμιζε ότι ο κόσμος γυρνάει γύρω από την πάρτη του. Συμπεριφέρεται καθ'όλη την διάρκεια του βιβλίου με τρόπο απαράδεκτο στην σύντροφό του την Ανθή.
Τελικά, ο ήρωάς μας ήταν ένας νάρκισσος που έχρηζε ψυχιατρικής βοήθειας.
Επειδή ο ίδιος δεν την αναζήτησε, αλλά επέλεξε για τον εαυτό του τον ρόλο του καταπιεσμένου θύματος, που όλοι θέλουν να τον κοροϊδέψουν προσπαθώντας να του επιβάλλουν μια ζωή εντός της κοινωνικής νόρμας που ο ίδιος απεχθανόταν, αποφάσισε (και λειτούργησε βάσει σχεδίου) να γίνει ο ίδιος ένα τέρας.
Φυσικά πολλά από τα τέρατα που βλέπουμε στις ειδήσεις είναι προϊόντα της κοινωνίας. Αυτό το ξέρουμε. Επίσης όμως στην ίδια κοινωνία ζούμε κι όλοι οι υπόλοιποι. Επίσης πιεζόμαστε να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε, επίσης μας πρήζουν για το πότε θα κάνουμε οικογένεια, επίσης πάμε σε κοινωνικές εκδηλώσεις που τις βαριόμαστε. Δεν παίρνουμε όμως ένα μαχαίρι και όποιον πάρει ο χάρος. Δεν βρίσκουμε καν δικαιολογίες για αυτό το μαχαίρι που κάποιοι άλλοι πήραν.
Εν κατακλείδει, μπορεί να έχω γράψει όλα αυτά τα αρνητικά, όμως πιστεύω ότι εάν ένα βιβλίο δουλέψει μέσα σου, έστω κι έτσι, είναι αυτόματα ένα βιβλίο που αξίζει να υπάρχει.
Υ.Γ. 1 Δεν ξέρω γιατί αλλά με ενόχλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό "το χάπι των 24 ώρων". Έκανα γκάλοπ για την περίπτωση που έχει αλλάξει κάτι, όχι. Ακόμα ως χάπι της επόμενης μέρας το λέμε μεταξύ μας. Ναι, δεν είναι σημαντικό, αλλά είναι και λίγο σημαντικό να είναι ρεαλιστικός ένας διάλογος, ειδικά ένας που είναι απόλυτα σημαντικός για την πορεία της ιστορίας.
Υ.Γ.2 Το εξώφυλλο είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ! Συνδέεται με το θέμα του βιβλίου σε τόσα επίπεδα που από μόνο του θα έπαιρνε 5*. Μπράβο σε όποιον το σκέφτηκε!
Κάπου εκεί.
Μετά μου πήρε πολύ περισσότερη ώρα, ίσως και ολόκληρη την νύχτα, για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να έρθω σήμερα να γράψω μια λίγο καλή και λίγο κακή κριτική.
Αρχικά να πω ότι δεν έχω διαβάσει την τριλογία του συγγραφέα που προηγήθηκε του συγκεκριμένου βιβλίου, δεν ήξερα τον συγγραφέα, οπότε ξεκίνησα να το διαβάζω χωρίς καμία προκατάληψη, ούτε θετική ούτε αρνητική.
Οπότε άνευ προγενέστερης εμπειρίας, ο τρόπος γραφής, μου φάνηκε πεζός. Σα να μην είχε αποφασίσει ο συγγραφέας τι ήθελε να γράψει. Δεν αναφέρομαι τόσο στις παραγράφους όπου ο ήρωας φιλοσοφεί ή/και αναζητά, καθώς ο ίδιος ο ήρωας ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής ότι δεν έχει το χάρισμα του λόγου. Μόνο που, το βιβλίο δεν το γράφει ο ήρωας αλλά ο συγγραφέας. Κι έχουμε διαβάσει βιβλία που οι ήρωες είναι αγράμματοι αλλά κάπως καταφέρνουν να γράψουν λογοτεχνία υψηλού επιπέδου.
Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο είναι η εναλλαγή ανάμεσα στα είδη. Ήταν θέατρο; Ήταν φιλοσοφική αναζήτηση; Ήταν σκέτη πρόζα; Ήταν κάτι λίγο από τα τρία; Θα μου πεις, βρε κοπελιά ο άνθρωπος το ονομάτισε πειραματική νουβέλα. Άρα απαιτούνταν λίγο πειραματισμός. Θα το δεχτώ και θα πάω παρακάτω!
Αυτό που βασικά με ενόχλησε, πολύ, είναι η πορεία του ήρωα προς την απανθρωποίηση. Όχι γιατί δεν θεωρώ άξιο λόγου ένα βιβλίο που περιγράφει αυτή την πορεία, αλλά γιατί ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τον ήρωά του ως έναν καταπιεσμένο φουκαρά που έχει πλείστες όσες δικαιολογίες για να καταλήξει στην Ιδέα του και να την κάνει πράξη.
Σύμφωνα με την δική μου ανάγνωση, ο Σταύρος, ο ήρωας του βιβλίου μας, ήταν ένας σεξιστής μισογύνης εγωίσταρος του κερατά που νόμιζε ότι ο κόσμος γυρνάει γύρω από την πάρτη του. Συμπεριφέρεται καθ'όλη την διάρκεια του βιβλίου με τρόπο απαράδεκτο στην σύντροφό του την Ανθή.
Τελικά, ο ήρωάς μας ήταν ένας νάρκισσος που έχρηζε ψυχιατρικής βοήθειας.
Επειδή ο ίδιος δεν την αναζήτησε, αλλά επέλεξε για τον εαυτό του τον ρόλο του καταπιεσμένου θύματος, που όλοι θέλουν να τον κοροϊδέψουν προσπαθώντας να του επιβάλλουν μια ζωή εντός της κοινωνικής νόρμας που ο ίδιος απεχθανόταν, αποφάσισε (και λειτούργησε βάσει σχεδίου) να γίνει ο ίδιος ένα τέρας.
Φυσικά πολλά από τα τέρατα που βλέπουμε στις ειδήσεις είναι προϊόντα της κοινωνίας. Αυτό το ξέρουμε. Επίσης όμως στην ίδια κοινωνία ζούμε κι όλοι οι υπόλοιποι. Επίσης πιεζόμαστε να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε, επίσης μας πρήζουν για το πότε θα κάνουμε οικογένεια, επίσης πάμε σε κοινωνικές εκδηλώσεις που τις βαριόμαστε. Δεν παίρνουμε όμως ένα μαχαίρι και όποιον πάρει ο χάρος. Δεν βρίσκουμε καν δικαιολογίες για αυτό το μαχαίρι που κάποιοι άλλοι πήραν.
Εν κατακλείδει, μπορεί να έχω γράψει όλα αυτά τα αρνητικά, όμως πιστεύω ότι εάν ένα βιβλίο δουλέψει μέσα σου, έστω κι έτσι, είναι αυτόματα ένα βιβλίο που αξίζει να υπάρχει.
Υ.Γ. 1 Δεν ξέρω γιατί αλλά με ενόχλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό "το χάπι των 24 ώρων". Έκανα γκάλοπ για την περίπτωση που έχει αλλάξει κάτι, όχι. Ακόμα ως χάπι της επόμενης μέρας το λέμε μεταξύ μας. Ναι, δεν είναι σημαντικό, αλλά είναι και λίγο σημαντικό να είναι ρεαλιστικός ένας διάλογος, ειδικά ένας που είναι απόλυτα σημαντικός για την πορεία της ιστορίας.
Υ.Γ.2 Το εξώφυλλο είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ! Συνδέεται με το θέμα του βιβλίου σε τόσα επίπεδα που από μόνο του θα έπαιρνε 5*. Μπράβο σε όποιον το σκέφτηκε!
Displaying 1 - 11 of 11 reviews