Therapeuten Verhalen

by Peter Rober, Gert Storms

Wie is de psychotherapeut? Die vraag staat in dit boek centraal.

Aan het woord zijn 17 therapeuten die allen een verhaal vertellen over zichzelf en hun beroep. Het gaat over de stille vreugde die ze beleven om hun beroep uit te oefenen, en hun mededogen met de lijdende cliënt die ook veel veerkracht vertoont. Maar ook over de machteloosheid die ze vaak ervaren bij het verdriet van de cliënt. Of over de ongerustheid wanneer een cliënt over zelfdoding spreekt en de pijn als de cliënt de daad bij het woord voert. De verhalen zijn nu eens wijs, dan weer aangrijpend of ontroerend. Soms intrigerend, zelfs eens grappig. Of ze zetten ons aan het denken. Het definitieve antwoord op de vraag wie de therapeut is, krijgen we niet. Er zijn enkel de verschillende verhalen die samen een rijk, geschakeerd beeld schetsen van wie de therapeut zoal kan zijn.

217 pages, Unknown Binding

Reviews

[An-Sofie Louwet · Rating 3 out of 5]

Een vlot leesbaar boek met eerst wat algemene uitleg over psychotherapie, dan 17 verschillende verhalen van 17 verschillende mensen die allemaal (o.a.) psychotherapeut van beroep zijn en tot slot wordt er teruggeblikt op die verhalen aan de hand van enkele vragen. De verhalen gaan niet enkel over hoe de verschillende mensen die aan bod komen het beroep van psychotherapeut ervaren, over verschillende therapiestromingen,... . Ook het persoonlijk leven van de personen komt aan bod en de onderliggende redenen waarom deze mensen voor het beroep van psychotherapeut kozen en zo. Een interessant boek voor wie het thema psychotherapie en enkele mensen die dat beroep al lang uitoefenen of lang uitgeoefend hebben niet enkel oppervlakkig of op wetenschappelijk vlak wilt leren kennen maar (ook) echt tot de essentie van het leven/de mens wilt gaan. Persoonlijk vond ik vooral de de info in het boek interessant die voorbijging aan wetenschappelijke evidentie, technieken, specifieke opleidingen,... (daar heb ik ook wel dingen uit bijgeleerd maar daar zat voor mij persoonlijk weinig tot geen echte essentie in) en die nog maar eens duidelijk maakte dat we in essentie eigenlijk niet zoveel verschillen van elkaar, allemaal mens zijn, allemaal in zekere zin kwetsbaar zijn en allemaal in essentie vooral elkaar als mens nodig hebben en dat velen waar we vroeger nog meer bij elkaar terecht konden nu ook vaak met de gewone levensvragen naar een therapeut gaan.