Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, ένα μυθιστόρημα για το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας, την κατάθλιψη, αποτελεί το μυθιστόρημα της Λένας Ψύχα, το "Λευκό κλουβί" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως. Η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, η Έλλη, καταλήγει να μην μπορεί να διακρίνει την απόσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Είναι μια συνηθισμένη, μέση γυναίκα, η οποία αντιμετωπίζει την κατάθλιψη, μέσα στην οικογένεια, τον γάμο της, την κοινωνία. Η ιστορία της δεν είναι απλώς ο απαγορευμένος έρωτας μιας παντρεμένης γυναίκας, ούτε η ψυχανάλυση των βιωμάτων μιας ασθενούς με ψυχολογικά προβλήματα. Είναι η ιστορία κάθε ανθρώπου, του οποίου τον εαυτό κατατρώει η πραγματικότητα. Με αφορμή την κατάθλιψη της Έλλης, η συγγραφέας Λένα Ψύχα σκιαγραφεί τη μέση γυναίκα, σύζυγο, φίλη και νοικοκυρά. Η συγγραφέας ξετυλίγει την ιστορία ενός παράνομου έρωτα και των ανελέητων συνεπειών ενός και μόνο λάθους. Ενός λάθους που οδηγεί την Έλλη εσώκλειστη στο δικό της λευκό κλουβί.
Τι είναι το λευκό κλουβί; Τι συμβολίζει; Μπορεί ένας άνθρωπος να αισθάνεται φυλακισμένος; Και όμως, η κατάθλιψη όλα τα μπορεί.
Μέσα από το βιβλίο η συγγραφέας μας παρουσιάζει άγνωστες, σε πολλούς, πτυχές αυτής της ύπουλης ασθένειας, της ασθένειας της ψυχής. Πόσο δύσκολο είναι να ανταπεξέλθει κανείς μέσα στον πόλεμο που κηρύττει ο άνθρωπος στον ίδιο του τον εαυτό; Πώς μπορεί να ξεφύγει από τη μανία καταδίωξης αόρατων εχθρών; Γιατί φοβάται να μιλήσει; Τι είναι οι κρίσεις πανικού;
Φλέγοντα ζητήματα θίγει η συγγραφέας χωρίς να γίνεται μελό και να καταφεύγει σε δραματικές καταστάσεις.
Μέσω της ηρωίδας προσπαθεί να ρίξει “φως” στην ανθρώπινη ψυχή. Να διδάξει τη σπουδαιότητα του ατόμου να μιλήσει για το πρόβλημα και να μην αρνηθεί να ζήτησει βοήθεια από έναν ειδικό, ασχέτως αν αυτός ο ειδικός θα φέρει την ταμπέλα του ψυχολόγου ή του ψυχίατρου. Τα πάντα, όμως, οφείλονται και ξεκινούν από την παιδική μας ηλικία. Μερικές φορές τα τραύματα της παιδικής και αθώας ψυχής γίνονται ο ενακτήριος παράγοντας για να συντελεστεί, εντός του ψυχισμού ενός τέτοιου ατόμου, καταστάσεις που μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και σε κάποιον αυτοτραυματισμό ή και την αυτοκτονία.
Πραγματικά το βιβλίο είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει σε αυτόν τον τομέα με εμπεριστατωμένες έρευνες από την πλευρά της συγγραφέως.
Πιστεύω πως όλοι μας οφείλουμε να το διαβάσουμε αφού μπορούμε να γίνουμε το άτομο που θα στηρίξουμε ψυχολογικά τον δικό μας άνθρωπο που νοσεί. Τα συναισθήματα που αποτυπώνονται διαβάζοντας την ιστορία είναι πολλά, θυμός, οργή για μία μάνα απούσα και έναν πατέρα βίαιο και σκληρό, κατανόηση, αγάπη, τρυφερότητα, συμπόνοια για το νοσούντα. Πρέπει να μην ακυρώνουμε ή να γυρνάμε την πλάτη μας σε αυτά τα άτομα αλλά να γινόμαστε το στήριγμα και ο ώμος που τόσο πολύ έχουν ανάγκη.
Η μητέρα πρέπει να στέκεται εκεί στο παιδί του και όχι να σκέφτεται τον κόσμο και τα κουτσομπολιά του.