Η μέθοδος του φοίνικα

Le indagini del commissario Casabona #3

by Antonio Fusco

Novembre, il mese dei morti e della pioggia. La provincia di Valdenza è scossa dall'efferato omicidio di una giovane donna. Il suo corpo, nudo e parzialmente bruciato, viene trovato in una discarica abusiva sopra un cumulo di rifiuti. Precipitatosi sul posto, Casabona e i suoi scovano subito tracce utili. Troppe, e troppo facilmente. Anche il colpevole si fa trovare in fretta, in fondo a un lago, al volante della sua auto in seguito a quello che appare un fatale incidente. Ma Casabona non ci sta. C'è forse qualcuno che sta cercando di nascondere una storia scomoda e imbarazzante? Per venirne a capo, il commissario dovrà affondare le mani nel ventre molle della provincia italiana, dove l'unica cosa che conta è l'apparenza.

Genres: Crime

Published January 1, 2020

About the author

Antonio Fusco è nato a Napoli nel 1964, è funzionario nella Polizia di Stato e criminologo forense. Dal 2000 si occupa di indagini di polizia giudiziaria in Toscana. Ogni giorno ha il suo male, suo romanzo di esordio, è stato accolto da un grande successo di pubblico e di critica, ottenendo il Premio Scrittore Toscano (Menzione speciale gialli e noir) e il Premio Garfagnana in Giallo 2014. Nel 2015, sempre per Giunti, è uscito La pietà dell’acqua, seconda indagine del commissario Casabona, inserito come miglior libro giallo dell’anno nella clas­sifica Best 2015 stilata da iTunes. Il metodo della fenice è il terzo capitolo della serie, pubblicato nel 2016.

Reviews

[Tasosk · Rating 4 out of 5]

Διαβάζοντας το μόλις δεύτερο βιβλίο του Antonio Fusco, επιβεβαιώνεται ο κανόνας ότι οι Ιταλοί συγγραφείς μου αρέσουν πάρα πολύ. Μετά τους Camilieri, Carrisi, Manzini, Garofiglio, Carlotto, Abate, Lucarelli προστίθεται και ο Fusco στους αγαπημένους. Αν και ο ήρωας του είναι ένας ηλικιακά μεγαλύτερος, με οικογένεια και ενήλικα παιδιά, επειδή είναι έντιμος και ηθικός, με πραγματικά προβλήματα και προβληματισμούς, το δέσιμο είναι αναπόφευκτο.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 4 out of 5]

" Η μέθοδος του φοίνικα"


Πρώτη επαφή λοιπόν με τον Αντώνιο Φούσκο και με τον επιθεωρητή των ιστοριών του τον, Καζαμπονα.


Ένα βιβλίο, πού έχει δύο όψεις.
Δύο διαφορετικές πλευρές του νομίσματος.
Δύο βιβλία σε ένα.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου, κινείται στα πλαίσια ενός ήρεμου νουάρ μυθιστορήματος.
Τα στοιχεία που το περικλείουν είναι το χιούμορ και οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων, ιδιαίτερα του ίδιου του επιθεωρητή.

Η ιστορία γύρω από το έγκλημα στο πρώτο μισό του βιβλίου είναι σχετικά εύκολη, εδώ ένα πολύ καλό point προς το συγγραφέα είναι ότι σου δίνει την αίσθηση ότι αυτή η ιστορία είναι αδιάφορη, όμως στη συνέχεια σου αλλάζει τα πάντα.
Φέρνει τα πάνω κάτω και εσύ απλά μένεις με το στόμα ανοιχτό.


Η δεύτερη ιστορία καθώς ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου, σου δίνει την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα τελείως διαφορετικό βιβλίο όμως με τους ίδιους ήρωες.



📌Let's take a look at the history of the book.

👉🏿 Ένας ρομαντικός επιθεωρητής. Αστείος, με αρκετή δόση σαρκαστικόυ χιούμορ, που μεταλλάσσεται σε ένα σκληρό μπάτσο όταν φτάσει και ξεπέρασει τα όρια του.

👉🏿 Εύπλαστα θύματα.?

👉🏿 Ιστορίες κρυμμένες στο παρελθόν που ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου.

👉🏿 Θρησκευτικές ιδεολογίες μέσα σε βρώμικες ψυχές.


Έχουμε συνηθίσει να μην βλέπουμε συχνά πρωτοτυπίες στις ιστορίες των βιβλίων ακόμα και στην κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας.
Έχω μάθει πλέον να εστιάζω περισσότερο στην πρωτοτυπία που δένει η πλοκή με την εξέλιξη της ιστορίας.
Έτσι και σε αυτήν την περίπτωση το θέμα του βιβλίου δεν είναι κάτι το ξένο στα μάτια μου.
Όμως έχει ενδιαφέρον το πώς το χειρίζεται ο συγγραφέας και ο επιθεωρητής του.


Η Μέθοδος του φοινικα είναι ένα βιβλίο με περισσότερες κοινωνικές προεκτάσεις.
Ασχολείται με ένα πολύ λεπτό και ιδιαίτερο θέμα που βλέπουμε συχνά στα βιβλία αλλά εδώ έχει ένα αλληγορικό στιλ που αντικατοπτρίζεται απόλυτα με τον τίτλο του βιβλίου.

✔️ Πλοκή..!!

Εδώ είναι και η κορύφωση όλου του βιβλίου.
Ο τρόπος που γίνονται τα εγκλήματα και τα κίνητρα τούς.

✔️ Δράση..!

Έχει όλα τα στοιχεία εκείνα που θα μπορούσαν να το κάνουν ένα πολύ δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα όμως συνεχίζει να κινείται & πάλι σε νουάρ ρυθμούς.
Ήπια μεν άλλα σκληρά για το θέμα που πραγματεύεται.

✔️ Γράφη.
Εύκολοδιαβαστη και ήρεμη και αυτή.
Αλλάζει μόνο στην κορύφωση των ανατροπών.

✔️ Ανατροπές.!
Η πιο μεγάλη ανατροπή είναι κάπου προς το τέλος και αυτή πάντα σε κοινωνικό επίπεδο.
Είναι από αυτές που δεν μπορείς να καταλάβεις και να συγχωρήσεις τις βρώμικες ψυχές των ανθρώπων.

✔️ Τέλος.!!
Φτάνοντας στο τέλος δεν μπορώ να πω ότι λυτρωθηκα, θύμωσα. Όμως από την άλλη ο συγγραφέας αποφάσισε να το αφήσει έτσι.
Άλλωστε στα βιβλία δεν υπάρχει πάντα το τέλος που εμείς αναζητάμε.
Όμως αν και στεναχωρήθηκα που δεν έκλεισε αλλιώς θεωρώ τις τελευταίες λέξεις του βιβλίου μία κάθαρση.
Γιατί σε αυτή τη ζωή ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει.
Ακόμα και αν είσαι ο φοίνικας.
Η στάχτη δεν αναγέννει όταν η ίδια σου η ψυχή σε έχει ήδη εγκαταλείψει.

Οι θρησκευτικές προεκτάσεις των ανθρώπων , που πραγματεύεται το βιβλίο, με βρίσκουν αντίθετη ιδεολογικά σαν άνθρωπο αλλά με συγκλόνισαν σαν αναγνώστρια.

Και εκεί έρχεται και η αλληγορικοτητα που θέλει να περάσει ως μύνημα ο συγγραφέας.



" Η αίσθηση της πραγματικότητας βρίσκεται στα μάτια αυτού που την παρατηρεί. Αλλά η όραση μπορεί να εξαπατήσει, και όχι μόνον. Ο διάβολος γέμισε το κόσμο παγίδες για ηλίθιους. Η αλήθεια δεν είναι σχεδόν αυτή που φαίνεται και δεν είναι για όλους"

⬆️⬆️

Αυτό το απόσπασμα ήταν και ο πιο δύσκολος γρίφος που πρέπει να λύσει ο αναγνώστης για να φτάσει στον ένοχο και τα κίνητρα του.
Και τότε, ίσως τότε, καταφέρει να βιώσει και την πραγματική αναγέννηση του φοίνικα & όχι μόνο.

Ένα μυθιστόρημα που αν και δεν έχει την δράση που αποζητούσα μου έδωσε πολλά περισσότερα από όσσ περίμενα.!


(3.5/5)

[Φίλιππος ²³ · Rating 4 out of 5]

3.5*

[Evi Routoula · Rating 4 out of 5]

Ο αστυνόμος Καζαμπόνα έχει να λύσει ένα σχεδόν εύκολο έγκλημα αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Πίσω από έναν ολοφάνερο δολοφόνο κρύβεται μια άλλη αλήθεια που είναι πολύ πιο δραματική.
Χαίρομαι που ανακάλυψα τον Αντόνιο Φούσκο, η πλοκή της υπόθεσης είναι καταγαιστική και η γραφή του πολύ ενδιαφέρουσα.

[Σκουλάς Αλκιβιάδης · Rating 4 out of 5]

✒️ Το βιβλίο με τίτλο “Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ” είναι το τρίτο βιβλίο του συγγραφέα και εγκληματολόγου Antonio Fusco, και συνάμα το πρώτο του που έτυχε να διαβάσω.

Η τρίτη στη σειρά περιπέτεια του Αστυνόμου Τομάζο Καζαμπόνα, κράτησε το ενδιαφέρον μου αμείωτο μέχρι και το ΦΙΝΑΛΕ. Περιττό, ωστόσο, να αναφέρω το πόσο καλά γνωρίζει τη δουλειά του ο συγγραφέας, μιας και πρόκειται για εγκληματολόγο και υψηλόβαθμο στέλεχος της Αστυνομίας. Προσωπικά, ήταν ένα από τα στοιχεία που με ενθουσίασε διαβάζοντας το βιογραφικό του, διότι βοηθάει αρκετά όποιον θέλει να μελετήσει παράλληλα με το ψυχαγωγικό ανάγνωσμα, το πώς λειτουργούν τα πράγματα εκ των έσω, τόσο στις έρευνες όσο και στα εμπόδια που προκύπτουν κάποιες φορές απ’ το πρωτόκολλο και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες. 😉

Τώρα, όσο για την υπόθεση που αναλαμβάνει ο Αστυνόμος Καζαμπόνα σε συνεργασία με την ομάδα του, είναι πολυεπίπεδη κι αρκετά ενδιαφέρουσα. Επίσης, οι χαρακτήρες είναι ιδιαίτεροι, οι ανατροπές και το μυστήριο είναι άρτια δομημένα με την πλοκή, το στόρι ρέει γρήγορα και διαβάζεται νεράκι, και το σημαντικότερο, δεν μένουν αναπάντητα ερωτήματα! 😉👌

Αυτά για την ώρα… Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, παρά μόνο να σας ευχηθώ καλό Σαββατοκύριακο, με ψυχραιμία και δίχως πανικό για την περίοδο που διανύουμε. 😊📚

[Kostas Kanellopoulos · Rating 3 out of 5]

...να διαβάζεις πως την γλύτωσαν οι πλούσιοι που κακοποιούν παιδιά την ημέρα που βγαίνει ο Λιγνάδης από την φυλακή

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Το πτώμα μιας κοπέλας βρίσκεται εγκαταλειμμένο κάτω από μια γέφυρα ενώ ο δολοφόνος της εντοπίζεται επίσης νεκρός στον βυθό μιας λίμνης. Ο ένοχος, ένας προικισμένος πορνοστάρ με σοβαρές διασυνδέσεις στην «καλή κοινωνία», έχει υπερβολικά πολλές αποδείξεις εναντίον του κι αυτό βάζει σε υποψίες τον αστυνόμο Καζαμπόνα ενώ κάποια στοιχεία τον οδηγούν σ’ ένα έγκλημα που διεπράχθη το 1969. Τι συνδέει λοιπόν τις δύο υποθέσεις; Τι πραγματικά συνέβη στην κοπέλα και ποιος τη σκότωσε; Πόσο πολύ θα διακινδυνεύσει την καριέρα του ο αστυνόμος, κάνοντας έρευνες που θα ενοχλήσουν τα ανώτερα κλιμάκια; Ποιος είναι ο μυστηριώδης «Μεσσίας» που αποβλέπει να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του και ποια είναι τα σχέδιά του;

Η τρίτη περιπέτεια του αστυνόμου του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Τομάζο Καζαμπόνα ήταν και η πιο συγκινητική μέχρι στιγμής, μιας και οι πράξεις του ήρωα αλλά και το φινάλε της ιστορίας έδειξαν ταυτόχρονα τις ικανότητες του συγγραφέα Antonio Fusco να περιγράφει και να ζωντανεύει χαρακτήρες και να τους δημιουργεί με σάρκα και οστά και επίσης πόσο σημαντικό είναι να παραδέχεται κανείς τα λάθη του και να προβαίνει σε πράξεις εντελώς αναπάντεχες μα και απόλυτα δικαιολογημένες. Η περίπτωση του Fusco είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη και πρέπει κανείς να τ��ν παρακολουθεί στενά. Από τη μια καταφέρνει να δίνει ιστορίες με ψυχοφθόρα και σκληρά θέματα χωρίς όμως να τα δείχνει (τουλάχιστον όχι εκτεταμένα ή πρόσφορα για κανιβαλισμό και ικανοποίηση σαδιστικ��ν αναγνωστικών ενστίκτων), έχουμε να κάνουμε δηλαδή με «βελούδινη» αφήγηση δύσκολων και σκληρών κεντρικών ιδεών, όπως η παιδική κακοποίηση, μιας και η φρίκη γεννάται από τα συμφραζόμενα, ελλείψει περιστατικών κι απ’ την άλλη έχει τη δύναμη να περιστρέφει έναν θεματικό άξονα γύρω από ένα πρόσωπο που δεν εμφανίζεται όμως σχεδόν καθόλου και δεν έχει ούτε μια γραμμή διαλόγου.

Ο αστυνόμος Καζαμπόνα πλέον κοιμάται στους κοιτώνες του αστυνομικού τμήματος της Βαλντέντσα γιατί με τη Φραντσέσκα οι καβγάδες ήταν καθημερινοί. Είκοσι πέντε χρόνια παντρεμένοι, με ενήλικα παιδιά κι όμως η σχέση τους έχει πλέον φθαρεί. Για να μην καταστραφεί ολοκληρωτικά πάντως και για ν’ αποκτήσει ο καθένας τον δικό του πολύτιμο χώρο, ο αστυνόμος έκανε την υποχώρηση κι έφυγε από το σπίτι. «Η συμβίωση γίνεται συνήθεια που από τεμπελιά αποφεύγουμε να θέσουμε σε αμφισβήτηση. Γιατί έπειτα πρέπει να πληρώνουμε δικηγόρους, να βρούμε καινούργιο σπίτι, να πακετάρουμε και να μετακομίσουμε. Όλα αυτά προκαλούν άγχος και δεν το αντέχουμε. Καλύτερα να παριστάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα και να στρίβουμε το κεφάλι από την άλλη. Καμιά φορά, ακόμα και να στήνουμε μια νέα ζωή, την οποία ο άλλος κάνει πως δεν βλέπει, κάτι σαν σιωπηρή συμφωνία αμοιβαιότητας. Όχι, αυτό που υπήρξαμε εμείς δεν αξίζει αυτήν την κατάντια. Αν τελείωσε, τελείωσε» (σελ. 70). Θα τονίσω ξανά με πόση δεξιοτεχνία καταφέρνει ο Fusco, στο περιθώριο της συναρπαστικής αστυνομικής πλοκής που στήνεται γύρω από την υπόθεση της νεκρής κοπέλας, να δουλέψει πάνω στη σχέση του Τομάζο και της Φραντσέσκα. Εκεί που κλείνει η υπόθεση, γίνεται μια μεγάλη ανατροπή επί προσωπικού επιπέδου, απότοκη και της συμπεριφοράς του αστυνόμου στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς, την «Υπόθεση 178» και έρχεται στο προσκήνιο η Φραντσέσκα που σε αυτό το βιβλίο έχουμε δει μόνο από μακριά ή έχουμε μάθει γι’ αυτήν μέσω εμπιστευτικών συζητήσεων ή ανησυχητικής υποστήριξης προς τον αστυνόμο. Η τελευταία πράξη του Καζαμπόνα μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μου έδειξε πόσο πιστός παραμένει στις αρχές του, χωρίς να παρασύρεται από εγωισμούς ή επιφανειακές αντιδράσεις. Ειλικρινά περιμένω πώς και πώς το επόμενο βιβλίο, μόνο και μόνο για να δω τι θα συμβεί ανάμεσα σε αυτό το ζευγάρι!

Και σε αυτό το μυθιστόρημα έχουμε γοητευτική γυναίκα, τη Λάρα Σέντσι, δημοσιογράφο, ελεύθερη συνεργάτιδα σε ιστοσελίδα μεγάλης επισκεψιμότητας στη Βαλντέντσα, που «ζούσε τον μύθο της Οριάνα Φαλάτσι», φιλόδοξη και πεισματάρα, με καλό δίκτυο πληροφοριοδοτών ενώ ένα ταξίδι στη Ρώμη ξυπνάει τις μνήμες του αστυνόμου ως προς την Κριστίνα Μπελισάριο, με την οποία είχαν μια από τις ωραιότερες ερωτικές ιστορίες στις «Πέντε μικρές αδικίες». Και πάλι δείχνει είτε σκληρός με τον εαυτό του είτε απόλυτα ρεαλιστής: «Θα του φρόντιζε τις πληγές που είχε ανοίξει μέσα του η Φραντσέσκα, κι εκείνος θα αισθανόταν καλύτερα. Τόσο που θα μπορούσε ακόμα και να ξεχάσει. Αλλά αυτό ακριβώς ήταν που δεν ήθελε» (σελ. 158). Μα τι υπέροχη προσωπικότητα, μακριά από τις σειρήνες των στερεότυπων του αστυνομικού μυθιστορήματος! Ειλικρινής, προσγειωμένος και σώφρων: «Ο ασυμβίβαστος αστυνόμος, ο άνρωπος πο είχε συλλάβει τους χειρότερους εγκληματίες της Βαλντέντσα, ο αυστηρός και αδιάλλακτος πατέρας ρωτούσε τώρα τον γιο του τι να κάνει, τον γιο του που ήταν κάποτε ρεμάλι και πρεζόνι» (σελ. 267). Εν τω μεταξύ, η Κιάρα τελείωσε στη Βαρκελώνη το διδακτορικό της με θέμα την ψυχολογία της παραβατικότητας και της εγκληματικότητας κι εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου ως ερευνήτρια ενώ ο σύντροφός της, επιθεωρητής Μάσιμο Λουκέζε, διορίστηκε στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών της Φλωρεντίας.

Ας επιστρέψουμε στη δολοφονία με την οποία ξεκινάει η υπόθεση. Το πτώμα μιας νεκρής γυναίκας αρχίζει να ξετυλίγει ένα κουβάρι, που θα οδηγήσει τις έρευνες από το κοινόβιο των «Ξωτικών» (μιας κοινότητας δηλαδή που ζει στο δάσος έξω από την πόλη χωρίς τις ανέσεις του σύγχρονου πολιτισμού) μέχρι ψυχιατρικές κλινικές και από στούντιο ερασιτεχνικού πορνό με ανθρώπους καθημερινούς και συνήθως μέσης ηλικίας μέχρι ορφανοτροφεία-κολαστήρια. Και πάλι η πορεία των ερευνών εξαρτάται από τα αποτελέσματα της ομάδας που καθοδηγεί ο Καζαμπόνα, κάτι επίσης θετικό, μιας και ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο και θέση και δε λύνει τα πάντα ένας και μόνο, συνήθως ο αστυνόμος, τίθενται δηλαδή όλοι μαζί για έναν σκοπό. Ο συγγραφέας παίζει σε πολλά επίπεδα με το μυαλό του αναγνώστη, επομένως σε αυτό το κύκλωμα ρίχνει ένα πρόσωπο υπεράνω υποψίας που μπερδεύει τα πράγματα, μιας και το γεμίζει υπόνοιες και το ντύνει με σατανικές συμπτώσεις. Η αλήθεια με άφησε με το στόμα ανοιχτό και οδήγησε τον Καζαμπόνα στο λυτρωτικό φινάλε που περιέγραψα ανωτέρω. Η πλοκή είναι και πάλι εξαιρετική, απλώς πιο σύνθετη από άλλες υποθέσεις, με διαρκή πισωγυρίσματα, απανωτές ανατροπές, μυστηριώδεις συμπτώσεις και μια σειρά από υπόπτους και ερωτηματικά.

Ως προς την κοινωνική ματιά του συγγραφέα, έχουμε διάφορα σημεία στα οποία μπορεί να σταθεί κάποιος για να σκεφτεί, να αναρωτηθεί, ακόμη και να γελάσει, όπως για παράδειγμα με την καλύτερη καταγραφή του χάσματος γενεών μεταξύ ηλικιωμένων και νέων χρηστών της τεχνολογίας, μιας και οι πρώτοι τα θεωρούν: «…άγνωστα τέρατα που εμφανίστηκαν πάνω στα γραφεία τους αντί για τις γραφομηχανές, τα καρμπόν και τα μπλάνκο» (σελ. 56). Εξίσου αστείο και διαχρονικό, απόλυτα ταιριαστό και εφαρμοστέο, είναι το περιστατικό που δίνεται στη σελίδα 162, σχετικά με την αντίληψη περί ιεραρχίας που ποτέ δεν αλλάζει σε τίποτα όπου κι αν υπάρχουν διαγραμμίσεις με ανωτέρους και κατωτέρους: «Ο υπουργός Εσωτερικών όφειλε να παρουσιάσει στο Κοινοβούλιο εκθέσεις σχετικά με τις δραστηριότητες των δυνάμεων δημόσιας τάξης. Το ανέθετε, λοιπόν, στον Αρχηγό της Αστυνομίας, ο οποίος, με τη σειρά του, το ανέθετε τους διευθυντές των διαφόρων τμημάτων, που βασίζονταν στους προϊσταμένους των υπηρεσιών, οι οποίοι επιφόρτιζαν τους υπαλλήλους του» (σελ. 162).

Από την άλλη, ο Fusco δείχνει συγκλονιστικά ωμός στο πώς χαρακτηρίζει μια ψυχιατρική κλινική (πρώην γυναικείο μοναστήρι) και ταυτόχρονα εξαιρετικός στη λιτή αναπαράσταση τρισδιάστατων εικόνων: «Την έκσταση της προσευχής αντικατέστησε η έκσταση που προκαλούσαν τα φάρμακα. Οι χοντροί τοίχοι των δωματίων ήταν ποτισμένοι με τόσο πόνο, που ακόμα και σήμερα μπορείς να τον ξεφυλλίσεις σαν καταραμένο βιβλίο. Μια σελίδα για κάθε στρώμα μπογιάς που περάστηκε πάνω από τις αυλακιές που σκάφτηκαν με τα νύχια, από το αίμα, τις φτυσιές, τις βλαστήμιες για τον Θεό και τη μάνα που τους έφερε στον κόσμο» (σελ. 117). Φροντίζει επίσης να τονίσει με αντικειμενικότητα την ιδεολογική τάξη πραγμάτων του 21ου αιώνα: «Τώρα πια, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, οι ιδεολογίες είχαν πεθάνει. Κανείς δεν πίστευε ότι μπορεί ν αλλάξει τον κόσμο. Τα πράγματα ήταν πολύ μπερδεμένα και κανείς δεν ήξερε καν πώς έπρεπε να γίνουν. Τα μεγαλόπνοα σχέδια και τα πολιτισμικά οράματα του εικοστού αιώνα είχαν προκαλέσει μόνο πολέμους και άλλες καταστροφές. Χάθηκαν τα μεγάλα όνειρα, μεταμορφώθηκαν σε εφιάλτες ή, στην καλύτερη περίπτωση, ψευδαισθήσεις. Τον κόσμο κυβερνούσαν πια οι αγορές. Οι πολιτικοί ασχολούνταν μόνο με το να κάνουν τον κόσμο πιο ασφαλή» (σελ. 137).

«Η μέθοδος του φοίνικα» είναι ένα συναρπαστικό, ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που τέμνει κακώς κοινωνιολογικά κείμενα για να τ’ αγκαλιάσει με μια όσο γίνεται πιο ζεστή ματιά ενώ επιφυλάσσει στον αστυνόμο Τομάζο Καζαμπόνα μια μεγάλη δοκιμασία που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον εαυτό του και με το όριο των αντοχών του. Είναι ένα άρτια δομημένο μυθιστόρημα που πηγαίνει τον αναγνώστη από το ένα σημείο στο άλλο, προσθέτει χαρακτήρες, τοποθετεί τα πάντα σε μια καλά δομημένη σειρά και ξετυλίγει ένα κουβάρι γεμάτο μυστικά που πρέπει να μείνουν για πάντα θαμμένα!

[Giuls · Rating 4 out of 5]

Terza (e ultima? Dal finale mi sa di sì…) indagine del Commissario Casabona e devo dire che per la prima volta il libro mi ha preso dall’inizio alla fine, tant’è che ho fatto veramente fatica a staccarmi dalle pagine.
Il romanzo inizialmente presenta nell’arco di poche pagine due differenti casi che sembrano di facile risoluzione, a cui presto se ne aggiungeranno altri, tra cui anche uno avvenuto decenni prima e che è quello che scombussola un po' tutte le carte. Tutti questi casi sembrano avere poco o niente in comune, ma tutti verranno poi uniti grazie ad un singolo filo conduttore sapientemente tessuto. Un filo fatto di abbondanti e disparati indizi, spesso fuorvianti, per cui sta nelle capacità del lettore non perdersi per strada. Fusco è stato in grado, alla fine del romanzo, di non lasciare niente al caso e di far sì che tutto diventasse chiaro, non lasciando al lettore nemmeno il minimo dubbio.
Tutti i procedimenti dell’indagine sono spiegati sin nei minimi dettagli in modo comprensibile anche a chi, come me, non ha nulla a che fare con il mondo di commissariati e criminali, e ciò non posso che adorarlo, perché raramente accade che riesca ad entrare così tanto in questo mondo quando leggo polizieschi.

La parte migliore del romanzo, però, e devo dire come sempre, resta il protagonista, Casabona. Lui è umano in tutto e per tutto, sia quand’è sul posto di lavoro, sia quando ha a che fare con la sua famiglia, che in questo romanzo, nonostante si sia vista poco, ha un ruolo predominante. In questo libro si mette in evidenza il rapporto con la moglie, un rapporto che è andato sempre più distruggendosi nel corso dei volumi, arrivando praticamente ad un punto di rottura all’inizio di questo. Dalle pagine traspaiono tutto il dolore e le insicurezze che il protagonista prova pensando a Francesca, la moglie, e il lettore non può che non immedesimarsi, cercando quasi di trasmette un po’ di forza morale al commissario. A fine romanzo, poi, il protagonista si troverà davanti ad una scelta non da poco e non si può dire che la strada che deciderà di percorrere non sia una molto impegnativa e coraggiosa.

Nel complesso, quindi, un libro che mi è piaciuto molto. Un bel giallo caratterizzato da un fantastico protagonista. Il tutto accompagnato da uno stile semplice e veloce che invoglia ancor di più la lettura.

[Danilo · Rating 4 out of 5]

Giallo ambientato nella provincia italiana, sicuramente ben congegnato con una trama credibile anche se intricata. Forse la parte dove i bambini vanno in affidamento a famiglie ricche per poi trasferire tutte le ricchezze alla casa famiglia è un po’ forzata, però quante volte la realtà supera la fantasia?

Di sicuro la parte più interessante, sullo sfondo della storia, sono le riflessioni del commissario Casabona, che valgono per tutti: “Perchè una bambina che giocava con gli animali di Peluche muore ritrovata in una discarica?; “Meglio celebrare un bel funerale che tenere il morto in casa con tutto il fetore che emana”.

Interessante anche il riferimento nel titolo e nel romanzo all’araba fenice che ogni 500 anni muore per poi risorge dalle proprie ceneri simbolo di tutte le morti e rinascite che ogni uomo compie nel corso della propria vita, proprio come accade al protagonista Casabona alla fine di questo libro.

Nella citazione delle canzoni come “November rain” e di libri come “Elogio della semplicità” ricorda un po’ Carofiglio, ma glielo perdoniamo 😀

Alcune frasi che mi hanno fatto pensare:
Guardatevi dai falsi profeti, i quali vengono a voi in veste di pecore, ma dentro sono lupi rapaci. Voi li riconoscerete dai loro frutti. Si raccoglie uva dalle spine o fichi dai rovi? Cosí ogni albero buono produce frutti buoni ma l’albero cattivo produce frutti cattivi.

Fatevi gli amici in tempo di pace che possono servirvi in tempo di guerra

Il senso della realtà è negli occhi di chi la osserva. Ma la vista si può ingannare e non solo. Il diavolo ha riempito il mondo di trappole per sciocchi. La verità non è quasi mai quella che appare e non è per tutti

In complesso un libro piacevole con molti spunti.

[Elvio Mac · Rating 3 out of 5]

Antonio Fusco - Il metodo della fenice
Il Commissario Casabona è alle prese con l'assassinio di una giovane donna. Il cadavere viene scoperto sotto un ponte, dove vengono rinvenuti così tanti indizi, che la chiusura dell'indagine sarà solo una formalità e una questione di tempo. Proprio questa insolita velocità di risoluzione del caso, fa sospettare Casabona. Qualcuno o qualcosa lo sta manovrando affinchè si arrivi repentinamente ad un risultato che soddisfi gli inquirenti. Infatti esce subito fuori il nome del colpevole, individuato in Luca Simoni, un attore di film porno. Questo individuo, viene ritrovato morto nella sua auto finita in fondo ad un lago della zona. I sospetti dell'ispettore nel sentirsi condizionato, si riveleranno tali, visto che tale manovra è un diversivo per nascondere qualcosa di ancora più terribile dell'omicidio di due persone. Come spesso capita, dietro alla facciata migliore si nasconde il peggio. In mezzo a tutti questi dubbi, Casabona dovrà affrontare anche i sospetti nei confronti di sua moglie, che da qualche tempo si comporta in maniera non consona. Anche in questa questione personale, i sospetti sveleranno un'altra realtà, peggiore di quella immaginata.
Sicuramente il miglior libro di Fusco. E' tutto molto ben congegnato, la trama, l'indagine, le intuizioni e soprattutto la descrizione delle situazioni in Italia, paese dove per ottenere qualcosa, devi conoscere le persone nei posti giusti, oliare gli ingranaggi magari con mazzette e tutto questo, solo per fare bene il proprio lavoro.
21/08/2016

[Anna Giovane Reader · Rating 4 out of 5]

Il protagonista indiscusso è, ancora una volta e soprattutto, come è giusto che sia, il commissario Casabona. In questo romanzo viene costantemente messa in luce la sua sfera familiare e come la nuova indagine rappresenti una via di evasione per il personaggio.
Ho vissuto il tutto come un completamento, una sorta di cerchio che si chiude e, forse, giunge a conclusione.
Trovate la recensione completa sul blog: http://appuntidiunagiovanereader.blog...

[Faye Prompona · Rating 5 out of 5]

Το νουαρ στα καλυτερα του.....

[icaro · Rating 3 out of 5]

il poliziotto scrive. Senza fronzoli, senza velleità intellettualistiche, senza macchinazioni ad effetto ma fragili nella soluzione. A suo modo differente dalla pletora degli scrittori di gialli d'oggi.

[La Biblioteca di Eliza · Rating 5 out of 5]

http://labibliotecadieliza.blogspot.i...

Torna Antonio Fusco, torna Tommaso Casabona, commissario di stanza a Valdenza. E io non vedevo l'ora di potermi ributtare a capofitto nelle sue indagini. Conosciuto grazie alla seconda indagine di Casabona (QUI la mia recensione de La pietà dell'acqua), Antonio Fusco con la sua scrittura professionale ma chiara, competente ma molto scorrevole mi ha conquistato senza se e senza ma.
In questa terza indagine Casabona si trova davanti ad un caso all'apparenza facile: il corpo di una giovane donna viene rinvenuto sotto ad un ponte parzialmente carbonizzato. Dopo poche analisi e ricerche si trova l'identità della ragazza, un'impronta su una tanica, una corrispondenza nelle testimonianze. Facile, tutto risolto. Tuttavia presto il DNA del presunto colpevole, trovato morto in un'incidente, ricompare anche nei dati di un'altra indagine, quella di un omicidio avvenuto nel 1969, anno in cui il colpevole non era che un bambino di pochi mesi. Forse il caso non è così semplice e Casabona si trova presto ad allargare le sue ricerche.

Quando si è al secondo o terzo libro di un autore c'è sempre un po' il rischio di non sapere cosa scrivere o di ripetersi. C'è anche il rischio che un personaggio già conosciuto venga a noia, sempre per il fatto che noi lettori, ammettiamolo, siamo dei rompiscatole e vorremmo sempre che un autore ci stupisca, ci sconvolga, ci lasci a bocca aperta (chiudetela se no entrano le mosche). Con Antonio Fusco tutto questo a me non capita. Potrei leggere e rileggere i suoi libri all'infinito senza perdere quella scintilla iniziale. Mi piace come scrive, mi piace come spiega anche a noi profani i meccanismi di un'indagine o i rapporti interni ad un commissariato (io almeno non mi sono mai trovata all'interno né dell'una né dell'altro, non so voi...), non diventando mai pedante o troppo accademico. Sa trasmetterti il brivido dell'indagine, quel particolare formicolio che spunta sotto le dita e che ti porta a girare la pagina per scoprire altre informazioni, fare ipotesi e vedere se la tua idea era giusta. Non è cosa da poco, in un mondo in cui tutti si improvvisano signore Fletcher o Don Matteo.
Una cosa che mi ha colpito è la normalità dei suoi casi. Non sono casi incredibili, impensabili, si vede che Fusco ha toccato con mano la realtà di un'indagine (insomma è un funzionario della Polizia di Stato e criminologo forense) e non ci fa perdere in voli pindarici, ci tiene coi piedi per terra, presentandoci anche i problemi che Casabona incontra, dalla carenza di auto alle scaramucce con altri reparti della Polizia.

E arriviamo al protagonista, Tommaso Casabona, che oltre ad essere un commissario di esperienza è anche un marito e un padre. L'autore ha inserito anche negli altri libri piccoli flash della sua vita personale, del suo rapporto con la moglie e con i figli. Tuttavia questo terzo libro si scopre alla fine quello più di impatto in questo senso. Mi è sembrato essere un libro della svolta. No so cosa accadrà nel prossimo romanzo, non so neanche se ci sarà (ma naturalmente spero di si), ma se ci sarà mi immagino un personaggio diverso, che sta portando avanti un percorso personale di non poco conto.

In conclusione, il pacchetto Antonio Fusco / Tommaso Casabona, come si suol dire, vince e convince, anzi per me è stata una conferma. L'ho letto in un giorno, felice di poter incontrare di nuovo Casabona ma anche un po' pentita perchè ora dovrò aspettare... Ma che volete farci, quando un libro mi piace non lo mollo facilmente!

[Adele · Rating 3 out of 5]

Per quanto riguarda questo strano 2020, la mia estate è sfumata nell’autunno in una preponderante nota di giallo: presa da un’intensa voglia di romanzi polizieschi, ho passato buona parte degli ultimi due mesi consumandone uno in coda all’altro, incluse le prime tre avventure del Commissario Casabona. Per il momento (sebbene le pagine iniziali del capitolo successivo mi stiano facendo molto ben sperare), Il metodo della fenice è il libro che più ho apprezzato tra i tre.

Il ritrovamento del cadavere di una ragazza, parzialmente bruciato ed abbandonato in una discarica abusiva, mette in moto la macchina investigativa della Squadra Mobile di Valdenza che, in poco tempo, sembra concludere l’indagine con successo; ma reperti legati ad un omicidio vecchio di decenni e l’apparente suicidio della figlia del fondatore di una comunità agricola della zona squarciano il sipario sugli abissi più velenosi dell’animo umano nei quali Casabona, già destabilizzato dalla malferma situazione famigliare, sembra sempre ad un passo dal precipitare.

Il tema centrale del libro, paradossalmente, appare chiaro fin dalle prime pagine: la realtà spesso non è ciò che appare al primo sguardo; un’indagine dalla soluzione apparentemente rapida si trasforma in un intrigo di violenza che influenti personaggi faranno di tutto per insabbiare; una distinta signora, elegante nel suo matrimonio felice, nasconde voluttuosi passatempi dietro una maschera, mentre quello che sembra un incontro adultero si rivela infine nella propria natura di evento serio e sconvolgente.

A differenza del primo capitolo della serie ( Ogni giorno ha il suo male ), Il metodo della fenice presenta una trama più verosimile che, ad onor del vero, aveva già fatto capolino nel romanzo precedente, La pietà dell'acqua ; per quanto mi riguarda, infatti, l’esordio di Casabona è stato macchiato da un intreccio così contorto da risultare decisamente implausibile - è ovvio che un romanzo giallo debba includere una certa artificiosità per evitare di ottenere lo stesso spessore narrativo di un trafiletto di cronaca nera, ma le mie simpatie vanno sempre verso serial killer più ‘attenuati’ e credibili rispetto ad antagonisti in grado di elaborare piani esageramente complessi e teatrali che, va bene la sospensione dell’incredulità, ma finiscono irrimediabilmente per scricchiolare fastidiosamente (almeno alle mie orecchie).

La scrittura di Fusco è chiara, sebbene a volte forse troppo semplice e quasi didascalica, e riesce a sostenere senza troppo sforzo una trama che, nel complesso, è coinvolgente e ben congegnata. In particolare, ho apprezzato alcune riflessioni sull’essenza del male e vari elementi che, seppure per certi versi un po’ scontati, ricordano di controllare la corretta direzione verso cui indirizzare le nostre simpatie ed i nostri rancori. Il dettaglio del coniglio rosa, infine, mi ha decisamente commossa.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2019...

Ο συγγραφέας Antonio Fusco επιστρέφει με την τρίτη περιπέτεια του αστυνόμου Καζαμπόνα,στο νέο του βιβλίο ''Η μέθοδος του φοίνικα''. Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο αστυνομικό μυθιστόρημα,το οποίο μου κράτησε καλή παρέα.
Μην έχοντας διαβάσει τα προηγούμενα δύο βιβλία με τις περιπέτειες του αστυνόμου,αρχικά φοβήθηκα μήπως δεν θα μπορούσα να κατανοήσω το βιβλίο. Ευτυχώς οι φόβοι μου δεν βγήκαν αληθινοί. Ο συγγραφέας καταφέρνει καί μας δίνει ένα άρτιο,δεμένο βιβλίο,που μπορούμε να το διαβάσουμε ανεξάρτητα από τα άλλα δύο. Δεν ένιωσα κάποιο κενό στην διάρκεια της εξιστόρησης των γεγονότων. Στέκει από μόνη της η ιστορία του καί δεν μας αφήνει να έχουμε διάφορους προβληματισμούς σχετικά με τους ήρωες.
Φυσικά καί δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για το αν υπάρχει εξέλιξη ή όχι στην γραφή του συγγραφέα αλλά εμένα με ικανοποίησε πολύ. Ο λόγος ήταν στρωτός,η γλώσσα του βιβλίου σύγχρονη καί οικεία καί η υπόθεση,αν καί αρχίζει κάπως πιο ήπια,στην πορεία δυναμώνει σε ένταση κι αγωνία καί μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι μέλλει γενέσθαι.
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία μέρα,που μου θύμισαν τρείς πράξεις ενός θεατρικού έργου. Θα μπορούσε,με μία πιο ελεύθερη οπτική,να φαντάζει σαν τις τρείς σκηνές ενός δράματος. Στο πρώτο μέρος έχουμε την δολοφονία,στο δεύτερο στα αίτια που οδήγησαν σε αυτή καί στο τρίτο καί τελευταίο μέρος την εξιχνίαση-λύση του εγκλήματος. Μία κατάληξη που οδηγεί στην λύτρωση όλων όσων εμπλέκονται στην υπόθεση.
Όλη η πλοκή του βιβλίου βγάζει προς τα έξω μία αληφοθάνεια,την οποία αναζητώ κι επιθυμώ στα αστυνομικά βιβλία. Γίνονται πιο ευανάγνωστα κι οικεία για τον αναγνώστη. Μπορεί να ταυτιστεί πιο εύκολα με τα πρόσωπα της ιστορίας καί να θελήσει να βοηθήσει να μπεί ο επίλογος. Όταν το διαβάσετε,θα σας φανεί σαν να έχετε ξανακούσει για ανάλογες υποθέσεις που μπορεί να έχουν σημαδέψει την κοινή γνώμη κι όσο κι αν κάποιοι εθελοτυφλούν ή δεν θέλουν να τα πιστέψουν,αυτά δυστυχώς συμβαίνουν. Το έχω ξαναπεί. Η ζωή γράφει τα καλύτερα σενάρια καί τα πιο ανατριχιαστικά....
Όπως ήδη προείπα,ο συγγραφέας επιλέγει να ξεκινήσει την εξιστόρηση των γεγονότων με πιο ήπιο τρόπο. Κι ενώ όλοι/ες θα νομίζετε ότι μας δίνει κάπως απότομα καί γρήγορα την λύση(;) του μυστηρίου,αποφασίζει αριστοτεχνικά να ανατρέψει πολλά από όσα γνωρίζαμε έως εκείνη την στιγμή. Το σασπένς γίνεται ακόμα πιο έντονο καί ο συγγραφέας μας ''παιδεύει'' ευχάριστα.
Οι ήρωες του βιβλίου είναι αρκετοί καί η πλοκή,κατά κόρον,στηρίζεται πάνω στον κεντρικό μας ήρωας,τον αστυνόμο Καζαμπόνα. Στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το έγκλημα καί προσπαθεί να φτάσει στην λύση του καθώς καί στην προσωπική του ζωή. Αυτό σε συνδυασμό με την σκιαγράφηση του χαρακτήρα του,του δίνει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο καί μπορεί ο αναγνώστης να αναπτύξει συναισθήματα γι'αυτόν. Οι δευτεραγωνιστές είναι κι εκείνοι με την σειρά τους σημαντικοί για την ομαλή ροή κι εξέλιξη της ιστορίας.
Με λίγα λόγια,εδώ έχουμε ένα πολύ καλό καί συναρπαστικό νουάρ,που αξίζει της προσοχής σας. Εγώ σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Μου άρεσε πάρα πολύ.
Καλές σας αναγνώσεις!

[Maria Sole Bramanti · Rating 5 out of 5]

Quelli di Antonio Fusco stanno diventando libri... come posso dire... 'amici', per me.
un autore mai pretenzioso. concreto. che scrive bene. che ha ben chiaro quello che vuole raccontare e... lo racconta. PUNTO.
In questo terzo capitolo della 'saga' di Casabona, l'autore ci racconta come dietro al 'fare del bene' può nascondersi tutta la bruttura del mondo...
e come (tema caro a questo autore) le conseguenze delle nostre azioni siano davvero incontrollabili.
e, ancora, come sia facile farsi ingannare dalle apparenze...
con la precisione propria di un addetto ai lavori, e con la sensibilità che solo una persona VERA può trasmettere in un romanzo, Fusco arriva dritto al cuore (del problema, e dei lettori).

[silviottide · Rating 3 out of 5]

In realtà è un 3,5: gli altri due mi erano piaciuti tanto e confesso che è l'unico motivo per il quale non l'ho abbandonato dopo qualche capitolo. L'inizio mi ha davvero annoiato, tantissime descrizioni quasi nozionistiche su quello che succede nei vari uffici/sezioni della polizia o comunque delle istituzioni quando viene commesso un omicidio. Ho fatto bene però ad andare avanti perché in effetti poi si riscatta, la trama è avvincente e dalla metà in poi l'ho letto praticamente in poche ore. Visto però la difficoltà dell'inizio e sopratutto il fatto che sono andata avanti solo per fiducia direi che 4 stelle piene stavolta no.

[Max Rocca · Rating 3 out of 5]

La provincia italiana, bigotta e restrittiva che presenta Fusco dietro le indagini di Casabona fanno da co-protagonista in questo giallo come sempre avvincente. Stranamente in questo giallo appare quasi un panorama nebbioso, a discapito delle descrizioni dei luoghi lascia il lettore di crearsi una sua immagine delle ambientazioni.
Da leggere con calma per apprezzare alcuni passaggi tristi ed avvilenti di un sottobosco provinciale spesso camuffato da buonismo

[Thomas · Rating 4 out of 5]

un bel giallo, con personaggi umani e interessanti, non banali. Ricorda molto un giallo tipico di De Giovanni, ottimo uso delle parole anche Fusco, ma meno sdolcinato e senza i lunghissimi periodi con i pensieri e le emozioni dei personaggi. In sostanza Fusco è più diretto, e si gode appieno.
Storia drammatica purtroppo.

[laverachiave · Rating 3 out of 5]

Senza infamia e senza lode. Un libro che secondo me è nella media, sufficiente ma si può fare di più. Non presenta una trama che colpisce e dei personaggi con cui si riesce a empatizzare molto. Ci sono delle idee interessanti ma la storia poteva essere costruita meglio. Sono convinto però che l'autore può fare di più, coraggio!

Instagram: laverachiave

[Gastone Dal Molin · Rating 4 out of 5]

Antonio Fusco - il metodo della fenice

Terzo capitolo della saga del commissario Casabona ed anche questa indagine merita.
Letto tutto d'un fiato con parecchi colpi di scena ed un finale che non ti aspetti.
Consigliato

[Christi_books · Rating 3 out of 5]

Για κάποιο λόγο περίμενα να είναι πιο δυνατό αλλά ήταν ωραίο. Ήταν λίγες σελίδες και κυλούσε ανάλαφρα. Αλλά δεν ήμουν ιδιαίτερα ενθουσιασμενή με την εξέλιξη, κυλούσε κάπως αργά για τα γούστα μου, πάρα μόνο προς το τέλος που σιγά σιγά άρχιζαν όλα να βγάζουν νόημα.

[Kin · Rating 4 out of 5]

Ottimo come il precedentemente letto.Alcuni dialoghi e comportamenti dei protagonisti appaiono un po' troppo “conformi” a modalità poliziesche, data l'esperienza dell'autore.Nel complesso merita.

[Rosaria Sgarlata · Rating 4 out of 5]

http://nientedipersonale.org/il-metod...

[Scarlett · Rating 3 out of 5]

3.5*

[Graz. 74 · Rating 3 out of 5]

3.5
Un po' meno bello degli altri due, letto tutto perché il personaggio ed il contesto della serie mi sono piaciuti molto.

[Raffaella De Leonardo · Rating 5 out of 5]

Bello e intrigante

[Pamela Morabito · Rating 5 out of 5]

Bel libro, molto scorrevole!

[Celeste Zuccherina · Rating 4 out of 5]

4,5 αστέρια από μένα για το εξαιρετικό αυτό βιβλίο. Ελπίζω ο συγγραφέας να συνεχίσει με αυτό το ρυθμό και σε κάθε του βιβλίο να γίνεται ολοένα και καλύτερος.