Bemoei je d'r niet mee

by Simon Carmiggelt

"Het feit dat ik bij het verschijnen van dit boek 65 jaar word, gaf aanleiding tot het kiezen van de titel 'Bemoei je d'r niet mee.' het is eigenlijk een conclusie die je, bij het bereiken van deze leeftijd, steeds meer als motto boven je dagelijks gedrag gaat plaatsen. Meer dan vroeger, toen je zo ambitieus aan alles en nog wat deelnam, ben je een toeschouwer geworden die de betrekkelijkheid van zijn ervaringen en van zijn waarnemingen beseft. Rustig is het wel."

S. Carmiggelt

198 pages, Hardcover

First published January 1, 1978

About the author

Simon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.

Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.

Reviews

[José Van Rosmalen]

Deze bundel kwam uit in het jaar dat Simon Carmiggelt 65 werd en een AOW uitkering ging krijgen. Je merkt dat hij vaardig kan schrijven maar naar mijn smaak toch een beetje op routine drijft. Zijn huwelijk was niet zo goed meer, de echtelieden leefden langs elkaar heen en als je tussen de regels doorleest zie je daar ook sporen van. Een vakantiereisje naar Zuid Frankrijk gaat over wat Simon meemaakt, zonder zijn vrouw Tiny. Carmiggelt was een landelijke bekendheid en hij liet zich dat ook aanleunen. Hij was niet te beroerd om hem volslagen onbekende mensen te woord te staan, zoals een dronken man die hem vroeg in de nieuwjaarsnacht belde.Adieu zal ik maar zeggen en een gelukkig nieuwjaar. Dat is de kracht van Carmiggelt: het naar voren halen van mensen. Meestal waardeer ik de bundels van Carmiggelt met vier sterren, hier houd ik het op drie. Niet dat de bundel slecht is, maar wat minder sprankelend.

[Finn]

ik heb dit boek gelezen na "welverdiende onrust" van de zelfde schrijver. Beide verzamelingen van anekdotes die de schrijver overkomen zijn of aan hem verteld zijn. Beide boeken bevatten veel leuke luchtige verhalen waar je snel door heen leest, sommige komisch sommige ontroerend. Geen literaire hoogstand, maar een prima tijdverdrijf. Wel zijn sommige verhalen niet meer helemaal van deze tijd, opzich te verwachten met een boek uit 1978.
Zonder aanwijsbare reden wist "bemoei je d'r niet mee" minder mijn aandacht te pakken dan "Welverdiende onrust". Misschien dat de verhalen me minder lagen. Of misschien was ik na het eerste boek eigenlijk al verzagigd maar had ik dat nog niet door. Al met al een aardig boekje

[Guido Everaert]

Het is Carmiggelt, dus erg moeilijk om het slecht te vinden maar toch werd ik minder vrolijk van dit boek dan van alle andere die ik van hem las. Met name zijn vakantiestukjes /reisverhaal vond ik niet echt een Carmiggelt ritme hebben.

[Emilio Stoppelenburg]

Heel erg leuk boek voor tussendoor, heb genoten van de observaties en de geestigheid van carmiggelt. Hier en daar natuurlijk gedateerd maar dat siert het dan ook wel weer.

[Mark]

Tegenwoordig kan ik haast niet meer langs een stapel oude boeken lopen, zonder een boekje van S. Carmiggelt op te graven. Er ligt dus nog wat op me te wachten, maar ook 'Bemoei je d'r niet mee' was een groot genoegen. Op het achterplat lees je: "Het feit dat ik bij het verschijnen van dit boek 65 jaar word, gaf aanleiding tot het kiezen van de titel 'Bemoei je d'r niet mee.' Het is eigenlijk een conclusie die je, bij het bereiken van deze leeftijd, steeds meer als motto boven je dagelijks gedrag gaat plaatsen. Meer dan vroeger, toen je zo ambitieus aan alles en nog wat deelnam, ben je een toeschouwer geworden die de betrekkelijkheid van zijn ervaringen en van zijn waarnemingen beseft. Rustig is het wel." Op naar de 65!
Ergens in het boek beschrijft Carmiggelt een bescheiden gelegenheid waarbij een poging tot feestelijkheid wordt ondernomen: "De stemming hield het midden tussen een feestelijke receptie uit smalle beurs en het bezoek aan een notaris, als er niks te erven valt." Dat is zo ongeveer het niveau van joligheid dat ik aan Carmiggelt beleef.

[Ton Akveld]

Aardig tussendoortje. Her en der wel erg oubollig, maar ook mooie taalvondsten.