Lijn van wee en wens

by Caro Van Thuyne

In het achtste jaar van de rouw laat Mari haar man thuis achter om een rivier te volgen naar zee. Terwijl zij probeert zich los te wandelen van de pijn en een nieuwe lijn te vinden voor haar leven, bouwt Felix aan een plekje waar zijn vrouw zich misschien ooit thuis zal voelen.

Lijn van wee en wens is een roman over de onttakeling door rouw en de liefde die niet opgeeft. Caro Van Thuyne heeft een meanderend portret geschreven van een vrouw die olifantenpaadjes trekt tussen deze twee oerkrachten. Lijn van wee en wens is met een rauwe weerbarstige stijl geschreven. De roman is een zoektocht naar wat verlies betekent.

218 pages, Paperback

First published January 14, 2021

Reviews

[Joachim Stoop · Rating 4 out of 5]

Lijn van wee en wens van Caro Van Thuyne maakt op hoogst gulhartige wijze de meerstemmigheid en veelkleurigheid van rouw hoorbaar en zichtbaar: de aarde plakt tussen de letters, de geur van dieren waait tussen woorden, de mist hangt over witregels en de bladzijden wegen merkbaar zwaarder onder het verlies. Het is een eigenzinnig holistisch werk waarbij ons heelal één enorme brij lijkt en taal geldt als atomair bindmiddel voor alles wat in alles overgaat: voeten rijzen als deeg, landschappen hebben navels en de bres die het afscheid van een dierbare slaat, lijkt een stuk uit de kosmos te scheuren. Het is wonderlijk en bewonderenswaardig hoe Van Tuyne taal juist inzet in het afbakenen van de onmacht en limiet van … taal: alsof letters kamikaze-piloten zijn die zich te pletter knallen op het onzegbare. Het is een briljante zet om ook vanuit het perspectief van de geliefde te spreken, die de beklemming van zijn rouwende partner vol genade gadeslaat en zuurstof in het verlies blaast.
Hoewel je bij de dierlijke verpersoonlijkingen van rouw aan Max Porter’s kraai denkt, men bij Robert Walser ook wel eens aan weewandelen doet, de natuurbeschrijvingen vertrouwd aanvoelen en de passages die achterwaarts het verleden inkruipen mooie echo's van Time's arrow van Martin Amis vormen, staat ‘Lijn van wee en wens’ in ons taalgebied en erbuiten als op zichzelf staande, ietwat vreemdsoortige entiteit. Hier en daar zijn er zijpaden en omwegen waar het hoofdpersonage de onbetrouwbare gids van zichzelf wordt en de lezer iets te vaak verweesd achterlaat, toch loopt deze verwarring juist parallel met de onvoorspelbare lijn die weemoed trekt.
Net zoals de diepe rouw enkel behapbaar wordt als je ze over dagen, maanden, jaren uitsmeert proef je deze getuigenis beter als je het met mondjesmaat tot je neemt. Een aanrader!

[Lise Delabie · Rating 5 out of 5]

Wat een hartverscheurende vloed aan mooie woorden: weewandelaar, spelevliegen, vlinderspiertjes ... En een glimlach om het beeld van de strandlopertjes: nu ken ik eindelijk de naam van die kleine grappige vogeltjes die me ontroerden toen ik kilometers langs de kustlijn wandelde.

'nee, taal die secuur neerlegt alsof ze alles definieert, ze bestaat niet'

[Delphine · Rating 2 out of 5]

Deze atypische, zintuiglijke roman begon heel sterk, maar verloor door voortdurende herhaling veel van zijn allure. Mari, diep in de rouw na de dood van haar doofblinde zusje, legt een rouwparcours af: ze volgt een rivier naar zee. Ze trekt van wee, de plaats waar ze is en waar het pijn doet, naar wens, de plaats waar ze wil zijn. Een grote olifant Dolores, de verbeelding van haar angst en rouw, vergezelt haar, net als een ruige kauw en een paar afgesneden konijnenoortjes.

Aanvankelijk volgen we Mari in haar parcours door een vreemdsoortig, mythologisch Vlaams landschap van water, lucht, vuur en aarde. Haar perspectief wordt onderbroken door het standpunt van haar nuchtere man Felix, die zijn toevlucht zoekt in een perceel bos met een chalet. Ondanks de afstand blijft hij haar liefde en angst koesteren. Dit eerste deel van de roman is ijzersterk en de twee perspectieven doen respectievelijk denken aan Schaduwkind van P.F. Thomése en Caravandagen van Evelien De Vlieger. De citaten uit Richard Skeltons Landings schragen de roman.

Naarmate Mari dichter bij zee komt, ziet ze steeds meer de beperkingen van het talige in - ook door de omgang met haar zusje. De roman laat het narratieve los, de zinnen verdwijnen en maken plaats voor impressionistische flarden tekst. Het perspectief van de man wordt losgekoppeld van haar standpunt en verdwijnt in aparte hoofdstukken. Het was voor mij (helaas) ook een breuk met de lezer, een benadering van rouw die onecht voelde. Ook de toenadering in de laatste bladzijden - de olifant maakt plaats voor duizenden vlinders, de man wordt weer toegelaten, het talige doet opnieuw zijn intrede - kon dat niet goedmaken. Heel jammer, want het eerste deel was ontzettend veelbelovend.

[Fransien Vandeweghe · Rating 4 out of 5]

4,5 sterren: Schoon vind ik die “Lijn van wee en wens” van Caro van Thuyne, zéér schoon. Meeslepend, verzwelgend! Prachtige indringende, zinnen, dat ook:
“Het zag er precies zo uit zoals ik de tijd ervaar sinds Tully’s dood: alsof ik in een poel sta en al het water van het verleden stroomt in die poel en geraakt er niet voorbij, stroomt niet verder naar een toekomst, en al het water van de toekomst vloeit terug, geraakt ook niet vooruit, vloeit terug naar die poel waarin ik sta, en de poel loopt vol, maar ik kan er niet uit ….”.
“Want Tully weet niets van het zwaard dat boven haar hoofd hangt. Met de punt op een handbreedte van haar kruin”.
En ook van details genoten, zoals:
Jakke, de kauw, die een bad neemt in het wijwatervat en de vijftiger in wijde jeans, maar met zwarte panty: “En toen dacht ik: de moed die deze man vanochtend tijdens het aankleden gehad moet hebben!
En geef toe: VELVERLANGEN voelt toch iets intiemer dan HUIDHONGER.

[Anneliese Tirry · Rating 4 out of 5]

Een boek over rouw en verlies, maar toch ook weer veel meer dan dat! Een wandeltocht tot de monding van de rivier de Rin in de zee - een wandeltocht waarbij je de prachtigste natuurobservaties voorgeschoteld krijgt en ook hier en daar inkijk krijgt in de lichamelijke waarnemingen van de wandelaar; een tocht van winter naar de lente - van het mist die de poten van de koeien verbergt tot aan het frisse groen aan de bomen; een verschuiven van intense wanhoop naar hoop - hoop voor Mari, maar ook hoop voor Felix die een warm nest bouwt voor haar.
Dit is met andere woorden een zeer intens boek, geen hapklare brok. De lezer moet bereid zijn zich over te geven aan deze taallawine, moet bereid zijn dit intense verdriet te ondergaan. Deze rouw is te overweldigend voor onze gematigde maatschappij, dit verdriet duldt geen beheersing.
Ik heb dit boek ondergaan, de wonde gevoeld, de lege buidel gedragen.
Er zijn dingen die ik herken in het boek, een vleugje Verhelst, Annie Dillard (die ook wel genoemd wordt in het begin). De fragmenten van Richard Skelton voelen heel natuurlijk aan in de tekst.
Aan het einde ben ik een beetje verdronken in de overvloed.
https://www.youtube.com/watch?v=s98Id...

[Mahatma · Rating 5 out of 5]

Lijn van wee en wens is een roman over rouw en verlies, maar evenzeer over liefde en de fabuleuze kracht van de natuur.
Hoe krachtig het presymbolische wordt afgezet tegen het extreem talige, die wisselwerking, dat schisma. Dat is iets wat enkel in literatuur kan gedaan worden. Verbluffend werk.
Van Thuyne komt de letteren niet binnen met een voet tussen de deur, ze beukt de hele poort uit haar hengels. Dat bewees ze eerder ook al met Wij, Het Schuim!

[Herman · Rating 4 out of 5]

****1/2
Mooi boekje dat parallellen heeft met ‘Verdriet is een ding met veren’ van Max Porter. Dit laatste boek werd nogal gehyped in de pers, maar werkte niet echt voor mij, zodat het eerder een teleurstelling teweeg bracht. ‘Lijn van wee en wens’ daarentegen, bleek een verrassende groeier. Als een kiemplantje wurmt het zich van tussen de zandkorrels naar boven, om volop licht te kunnen vangen. Vervolgens ontvouwt het stelselmatig blaadje na blaadje. Als je dan terug kijkt blijkt er plots een prachtige plant gegroeid te zijn die je even verbaasd doet staan. Mooie literatuur met vele prachtige zinnen.

[Myriam · Rating 4 out of 5]

'De eerste kilometers speelt wandelen zich af tussen voeten en hoofd. Maar dan werkt de schrankende beweging zijn magie. Het tikt vriendelijk je beide hersenhelften beurtelings aan tot alles weer één rustige, ademende massa is achter je ogen - wetenschappelijk bewezen feit, ergens gelezen.
En in dat lege hoofd krijgen je ogen weer ruimte. Ze kunnen weer zuiver waarnemen, er kan weer schoonheid binnen. En wandelen bestaat nog louter uit voeten en ogen. Zo gaat dat.'

[Marco · Rating 3 out of 5]

Boek over rouwverwerking en onthechting waarin gezocht wordt naar niet-talige communicatie. Op slot valt de taal uiteen en verdwijnt de structuur.

[Sara Logghe · Rating 4 out of 5]

In deze roman nemen Mari en Felix afscheid van het kleine zusje van Mari dat 8 jaar geleden is gestorven. Thully was doof en blind, maar door haar afhankelijkheid ook enorm gebonden aan haar zus en schoonbroer.

Mari wil haar verdriet van zich afwandelen terwijl Felix een nieuw huis voor haar bouwt in de hoop dat ze zich daar opnieuw thuis kan voelen. Een boek over afscheid nemen, maar voor mij vooral over grote liefdes en wat die wel en niet overwinnen.

[Hannah Peiren · Rating 4 out of 5]

“misschien moet ik maar gaan liggen, me gewoon mee laten voeren, me laten wassen, me laten oplossen, om dan weer te ontstaan als parelmoer in haar oogkassen…”

[Ka Vee · Rating 5 out of 5]

Tweede keer gelezen, voor onze boekenclub. Nog meer onder de indruk ! In m'n hart komt er steeds een sterretje bij.

[André · Rating 5 out of 5]

Een rouwverwerkingsproces kan lang en uiterst pijnlijk zijn. Om te rouwen is er geen handleiding. Iedereen doet het op zijn of haar of zijn manier en in een eigen tempo. Het gevoel dat we ervaren om een geliefde te verliezen ismoeilijk in woorden te vatten.
Mari rouwt nog altijd om haar zusje Tully, die acht jaar geleden overleed. Pas later in het verhaal ontdek je dat Tully een heel speciaal iemand was met wie op een uitzonderlijke manier moest gecommuniceerd worden. Nu onderneemt Mari een wandeltocht langs een rivier die ze wil volgen tot aan de zee. Tijdens haar afwezigheid lapt haar man een huisje met een tuintje op, zodat zijn vrouw zich er veilig en geborgen weet. de plaats waar ze een catharsis hoopt te bereiken is de zee. Maar zoals wel vaker is de reis belangrijker dan de bestemming. Tijdens haar zwerftocht ontmoet ze verschillende personen die haar voeden en telkens weer tot nieuwe inzichten brengen. En dat hoeven niet altijd mensen te zijn. Zo wordt de kauw Jakke haar belangrijkste reisgezel.
Wat Mari doet voor Jakke, kon ze niet voor Tully doen, het zusje dat ze verloor. Aanvankelijk lijkt het alsof Mari praat over haar eigen kind. Het leeftijdsverschil is groot, andere ouders zijn afwezig. De band tussen Mari en Tully was zo hecht waardoor het een moeder-dochterrelatie leek. De beperking van Tully versterkte die band. Het meisje was doofblind. Mari citeert geregeld uit boeken van auteurs die ook geschreven hebben over verlies en rouw. Net als een van hen, noemt ze zich de weewandelaar. Felix werkt ondertussen aan het huis en hoopt dat hij zijn vrouw niet kwijt is. Er is ook een vreemde rol weggelegd voor “de olifant in de kamer” die Mari Dolore noemt. “Mijn rouw is mijn olifant”, zegt ze.
Lijn van wee en wens is een zeer mooi gecomponeerde roman over verlies, rouw, troost, maar ook over liefde en de behoefte aan seksualiteit. Tijdens haar voetreis houdt Mari een logboek bij voor haar geliefde Felix. Soms spreken ze af op een tussenstop om de nodige seksuele toenaderingen te hebben. De seksscènes worden heel fysiek, vaak als een primitieve daad beschreven. Telkens is het een welgekomen ontlading na een periode van onthouding.. Via Felix krijgen we een andere inkijk in het rouwproces van Mari. ‘
De auteur maakt gebruik van de stemmen van het land, de zee, de lucht, de vogels. Alles loopt door elkaar heen in een poging om het vergeten te stelpen. Hierbij lijkt ze grotendeels door Skelton geïnspireerd te zijn, die op vergelijkbare wijze met het landschap werkt bij het maken van zijn poëzie en muziek, door te harmoniëren met de muziek van het landschap. De natuur kan zowel vriend als vijand zijn. In haar logboek geeft Mari meermaals aan hoe moeilijk het is om haar verlies te verwoorden en begrijpbaar te maken voor de buitenwereld te maken.
‘Lijn van wee en wens’ is een uiterst doorleefd boek geschreven in een een prachtige taal dat diep onder je huid kruipt en daar nog even blijft woekeren!

[Bart Van Thuyne · Rating 5 out of 5]

Wat een meesterlijk romandebuut. Een nieuwe mijlpaal in de rouwliteratuur. Na haar kortverhalenbundel ‘Wij, Het Schuim’ bevestigt Caro Van Thuyne haar bijzonder talent.
Wat een stijl! Ik voelde de pijn, het verlies en gemis, de momentjes van geluk gevolgd door het diepste ongeluk, de loutering van lucht en water, en eindigen met prachtige zeevonk. Dit kan niemand onberoerd laten!
En die taal! De mooiste zeelyriek die ik ooit heb gelezen, de prachtige natuurbeschrijvingen, het meevliegen met de kauw Jakke. Wat een woorden : “aanwenigheid”, “weewandelen”, “zingzeuren”, “velverlangen”!
Ook de structuur is zeer geslaagd. Het in korte fragmenten opsplitsen van het verhaal maakt de inhoud zoveel sterker en brengt rust en beschouwing bij het lezen.
De geleende teksten van de Britse schrijver/musicus Richard Skelton sluiten zo goed aan bij de belevingswereld van Mari dat je als lezer meewandelt en –leest. De passage waarin Mari de violist (Skelton?) op het strand ontmoet heb ik gelezen met op de achtergrond de muziek van Skeltons “Landings”, het paste zo verdomd goed en zorgde voor een unieke leeservaring en beleving.
Een aanrader, maar niet voor ongevoelige lezers!

[Klaas Roggeman · Rating 2 out of 5]

Van Thuyne's eerdere verhalenbundel (die ook las zoals een roman) vond ik weergaloos. In dit verhaal kon ik moeilijker mee. We volgen een vrouw die rouwt om haar doofblinde zusje, waar ze zelf voor gezorgd heeft. De pijn is vaak bijna tastbaar en dat is heel goed gedaan, maar verder in het boek wordt het soms wel erg moeilijk om te volgen. Maar wat mij het meest stoorde is dat ze hele lappen tekst overneemt uit het werk van ene Richard Skelton. Bovendien had ik niet zo veel aan die bijdragen.

[Bart · Rating 3 out of 5]

⭐️⭐️⭐️

[Greta Vandeborne · Rating 5 out of 5]

Het boek vangt heel poëtisch aan:
‘Het had nog eens gevroren en alles was wit berijmd, het gras, de onderste takken van de struiken… Er was ook dichte mist. In het ene veld lag hij als een stil wit meer waar de schapen uit dronken, in het volgende hing er niets, in weer een volgend was hij als een sluier tussen de koppen van knotwilgen aan weerskanten gespannen, elders deinde hij als water… Verderop liep een kleine zilverreiger te ijsberen in het water, de dunne witte pluimen op zijn kop als de lange haarstrengen van een oud mannetje dat er zijn kale schedel mee wilde camoufleren.’ (p. 13)
Het hoofdpersonage Mari wil weg van huis na de dood van haar doofblinde zusje Tully. Het is alsof er thuis een olifant haar met zijn gewicht versmacht. Ze volgt de loop van een rivier stroomafwaarts naar de zee langs olifantenpaadjes, samen met de denkbeeldige olifant Dolores. Mari volgt haar eigen weg doorheen de rouw, terwijl haar man Felix in afwachting van haar terugkeer in het stukje bos dat ze gekocht hebben een huisje voor haar bouwt.
Het verhaal is in korte fragmenten opgesplitst. Afwisselend brengen Mari en Felix hun verhaal dat direct binnenkomt omdat beide perspectieven in de ik-vorm geschreven zijn, doorspekt met flashbacks.
Bij elk nieuw deel in de roman wordt een citaat uit de boeken Landings en Limnology van Richard Skelton vermeld. Deze auteur is niet toevallig gekozen, want Skelton beschrijft in deze boeken zijn eigen rouwproces en hoe hij troost vond in de natuur.
Zoals veel rouwschrijvers grijpt Caro naar metaforen en zoekt ze haar heil in de natuur (bomen, vogels, water). Naast haar rouwbeest olifant die ze mee op sleeptouw neemt, zorgt ze onderweg ook voor een halflamme kauw.
Er komen prachtige beschrijvingen voor van de natuur en meer specifiek van de zee in een verrassende taalrijkdom.
‘De zee is gepoetst zilver, de zee is oud kwik, de zee is een onachtzaam pompend koud hart’… (p. 177)
‘zandzware luimige wind schudt het duinroosje tussen hier en de vuurtoren zo dooreen dat eronder al een sneeuwmat van te vroeg gevallen bloemblaadjes ligt.[…]
kwade nukkige wind
er is een droog getik tegen de muren en getinkel tegen de ruiten
hij zingzeurt ergens in een kier van een venster’ (p. 166)
Naarmate Mari dichter bij zee komt, ziet ze steeds meer de beperkingen van het talige communiceren, haar ingegeven door de omgang met haar gehandicapte zusje. De zinnen volgen elkaar op als flarden tekst.
De scènes van Mari met haar overleden zusje zijn hartverscheurend.
Het hoofdpersonage laat steeds meer taal los. Leestekens en hoofdletters verdwijnen, woorden slokken elkaar op.
‘de enige taal is de taal die blijft openhangen als de monden en anussen van de gestorvenen en uit de monden krijst de verschrikkelijke absolute stilte van dat niets wat niet voor te stellen is onmogelijk voor te stellen is en uit de anussen spuit de pijn batterijzuurpijn prikkeldraadpijn kkrijggeenluchtpijn’ (p. 150)
De lezer neemt met Mari deel aan de hartverscheurende wandeling door de natuur. Ik heb Mari’s pijn gevoeld tijdens haar tocht van wee naar wens.
Een goed rouwverhaal schrijven is niet evident omdat bij rouwen, bij zoveel pijn en verlies, de taal je dikwijls in de steek laat. Ik meen dat dit rouwboek niemand onberoerd kan laten.
Dit boek gaat echter ook over de kracht van een grote liefde die zijn weg vindt doorheen de donkerte.
De boodschap die het boek aan lotgenoten bevat, is dat er ook in de donkerste momenten nog schoonheid en liefde kan zijn, wat maakt dat dit hartverscheurende verhaal je niet achterlaat met een loodzwaar gevoel. In de laatste bladzijden maakt de olifant plaats voor duizenden doorzichtige vlinders, Felix wordt weer toegelaten, het talige doet opnieuw zijn intrede. Maar nog geen hoofdletters! Wie denkt dat zich hier een sentimenteel happy end ontplooit heeft het mis voor. Tot op het einde blijft de stijl rauw maar poëtisch.

[Karin · Rating 5 out of 5]

Wauw, wauw, wauw... Hoe hartverscheurend, onvergetelijk mooi is dit boek... Dit ging door merg en been...
Onvergetelijke beschrijvingen van hoe rouw voelt, hoe verder te gaan... Het boek stroomt ook over van de liefde, de liefde voor de natuur, voor de zee...
Ik kan in dit boek blijven bladeren en passages opnieuw lezen, zo mooi en zo onvergetelijk...

"...nooit meer en dat voor altijd, voor eeuwig en altijd.."

[Madelon · Rating 4 out of 5]

Lijn van Wee en Wens was voor mij de eerste Nederlandstalige 2021-roman. Het was voor Caro van Thuyne de eerste roman die ze schreef, maar in 2018 kwam haar debuutbundel Wij, het Schuim al uit. Die heb ik niet gelezen, dit was mijn kennismaking met Van Thuyne en ik moet zeggen dat ze een heel eigen stem heeft. Het verhaal raakte me niet per se, maar toch kon ik echt niet stoppen met lezen. Van Thuyne had me vanaf de eerste pagina bij de kladden.

Mari verliest haar gehandicapte zusje en heeft sindsdien het gevoel dat er een olifant in haar huis woont die haar langzaam verdrukt en verplettert. Ze gaat wandelen, heel veel wandelen, volgt een rivier richting zee en probeert op die manier het verlies te verwerken. Tijdens die reis zijn er veel verschillende fases van rouw die komen en gaan. Ze kan zich bijvoorbeeld enorm identificeren met het werk van Richard Skelton, die zelf over zijn eigen rouwproces schreef. Haar man Felix kijkt uit naar de terugkeer van zijn vrouw. In de tussentijd bouwt hij een huisje voor Mari, een plekje waar ze zich misschien ooit weer thuis kan voelen.

Lees verder

[Sven · Rating 5 out of 5]

Hartverscheurend mooi.

"dat het meer gaat over loslaten dan over sporen maken"

[Lili Bammens · Rating 3 out of 5]

Met al het enthousiasme van lezers hier, tot nu toe, heb ik een deel van de de moed van de man met de panty nodig om mijn bevinding niet te plaatsen!
Een vrouw volgt de loop van een rivier om haar verdriet te boven te komen. Esther Kinsky schreef met "Langs de rivier" een soortgelijk boek. Maar waar het bij Kinsky gaat om een naamloze vrouw die langs veel verschillende rivieren wandelt, de omgeving beschrijft maar het niet over haar emoties heeft, is dat in "Lijn van wee en wens" helemaal anders. De hoofdpersoon Mari wandelt om het verlies van haar blinde en dove zusje te verwerken en zij beschrijft niet alleen de buitenkant, het landschap, maar ik ook wat er in haar omgaat.
Er staan prachtige passages in het boek. Wat mij het meeste raakte was de beschrijving van de interactie tussen Mari en haar zusje, de aanrakingen en hoe ze daarmee met elkaar communiceerden.
Toch ben ik minder enthousiast over dit boek. Dat heeft te maken met het veelvuldig gebruik van de Engelse teksten van Richard Skelton, meestal ook nog eens gevolgd door de volledige vertaling ervan in het Nederlands. Het stoorde me, haalde me uit het verhaal.
Wat Mari's man Felix ondertussen thuis beleeft vond ik nogal oppervlakkig, fragmentarisch en minder boeiend. Het had er voor mij uit gemogen.
Vandaar voor mij slechts 3 sterren.

[Fay Van Kerckvoorde · Rating 5 out of 5]

Lijn van wee en wens is een roman over rouw, liefde en volharding. Acht jaar na de dood van haar zus loopt Mari nog steeds verloren in haar eigen leven. Al wandelend probeert zij het verdriet van zich af te schudden, maar verliest daarbij haar man uit het oog.

Deze roman is atypisch geschreven, en net de fragmentarische stukjes maken het zo meeslepend. Er is voldoende witruimte voor de zaken die niet uitgesproken moeten worden. Het genereuze taalgebruik prikkelt de verbeelding en ademt zoveel hartstocht uit.

Dit is een intens boek dat je heel traag moet lezen om alle tranen van het hoofdpersonage in je binnenste te laten doorsijpelen. Het verdriet waait door de pagina’s en wekt een storm aan emoties op. Door de intense vertelstijl moest ik het boek regelmatig enkele dagen laten rusten alvorens er verder in te lezen.

Terechte winnaar van De Bronzen Uil!
 

[Marjo Brenters · Rating 4 out of 5]

Verrassend mooi geschreven en zeer gevoelig boek over een vrouw in rouw. Mariposa heet ze, en ze wandelt langs de rivier de Rin om haar rouw te voelen, te verwoorden, te verwerken. De rouw is een olifant in haar huis sinds de dood van haar doofblinde zusje Tully, voor wie zij zorgde zorgde sinds hun moeder overleed. Door haar handicap was hun band speciaal en intens, en zeer lichamelijk.
In haar buidel zit een boek van Richard Skelton, Landings, waaruit ze veel troost put. Het hele boek rust op citaten van Skelton en ook verzint Van Thuyne allerlei woorden die ze ontleent aan het Engels van Skelton.
Deze leeservaring maakte diepe indruk op me door zijn originaliteit, oprechtheid en de moed van de vrouw om het beest in de ogen te kijken. Én die van haar man Felix, die haar van afstand zijn liefde blijft sturen en intussen een huisje buiten voor haar bouwt. In de hoop dat ze terugkomt naar hem.

[Joke · Rating 3 out of 5]

Moeilijk om hier iets over te schrijven, want ik heb een dubbel gevoel. T staat wel vast dat Caro Van Thuyne kan schrijven, en zelfs met een geheel eigen stijl. Maar de zwaarte, de absolute zwaarte, die weegt zo hard door... Het is een boek over rouw, maar ik vond er zo weinig schoonheid in terug, hoewel ik merk dat dit toch de bedoeling was van de schrijfster.
Ik denk dat ik moet concluderen: goed boek, maar niet voor mij. Ik heb perspectief of humor nodig.

[Ann · Rating 3 out of 5]

Sterk begonnen, maar het was veel te veel van hetzelfde. En wat deed die Engelse tekst daartussen? Sommige stukken waren heel erg sterk met immens veel gevoel, maar soms dacht ik... waar heeft die het nu over? Ik kan begrijpen/ik weet dat verdriet één groot doolhof is waarbij het soms lijkt dat er geen uitweg voorzien is, maar toch. Trop is teveel en zo van die dingen. Jammer.

[Anneleen DM · Rating 2 out of 5]

Hoewel het onderwerp rond rouw en verlies me zeker aansprak, heeft het boek me niet gegrepen. Er staan heel mooie woorden in en toch leken ze niet binnen te komen, alsof het niet helemaal mijn taal was. Ik zat daardoor denk ik niet helemaal in het verhaal, ook al heeft de auteur de bronzen uil voor haar debuutroman gewonnen.

[Braekeveldt · Rating 3 out of 5]

Mixed feelings about this book. Caro Van Thuyne is a very gifted writer and poet. When I read a novel, it is the novel. When I read a poem, it is the poem. Mixing both in a book is somewhat giving more or giving less of both and for that I was a bad reader for a good book.

[Evelien Demeulenaere · Rating 5 out of 5]

Prachtige, pure poëzie. Caro van Thuyne lezen is als een bad nemen in een weldaad van woorden. De beschrijvingen zijn zo intens dat je in het boek wordt gezogen en je er met moeite uit los kunt scheuren.

[Liesbet Vandewalle · Rating 1 out of 5]

De zogenaamd poëtische en muzikale taal maakt mij niet lyrisch. Ik snap er geen jota van na 30 pagina's.

[Nike · Rating 2 out of 5]

Dit boek werkt niet voor mij. Het begon schitterend en het staat vol zalige woorden, maar gaandeweg werd het mij te poëtisch en vaag.