آندره ژید در بیست و دو سالگی فعالیت ادبی را آغاز کرد.
دوستی با استفان مالارمه باعث روی آوردن به مکتب نمادگرایی و پدیدآوردن آثاری مثل یادداشتهای روزانه آندره والتر، شعرهای آندره والتر، رسالهٔ نرگس و سفر اورین شد. اما پس از مدتی از این مکتب روی گرداند و به تجزیه و تحلیل و تأمل در پیچیدگیهای زندگی درونی انسان پرداخت.
آندره در سال ۱۹۴۷ برندهٔ جایزهٔ ادبی نوبل شد و در ۱۹۵۱ در سن ۸۱سالگی از دنیا رفت.