'Filmisch, cool, en vol mooie metaforen. Een Amerikaanse roadmovie op papier. Ik hoorde er tijdens het lezen steeds een soundtrack bij die zowel huiveringwekkend als treurig is. Echt goed.' - Inge Schilperoord
Is het mogelijk om te ontsnappen aan waar je vandaan komt?
Twee tienermeisjes leren elkaar tijdens een zinderend hete zomer kennen achter de kassa van een supermarkt. Ze worden al snel onafscheidelijk en vinden elkaar in het verlangen naar een andere wereld dan die waar ze vandaan komen. Tijdens de eindeloze dromerige zomerdagen dient het vertrek zich halsoverkop aan. Met een doos geld en hun geweten op de achterbank slaan ze op de vlucht.
‘Alles wat we in films en op internet hadden gezien was misschien wel belangrijker voor ons geweest dan alles wat ze ons op school hadden geleerd.’
Regeneratie is een roadnovel over vluchten, over de kloof tussen dromen en de realiteit. De (on)mogelijkheid om te ontsnappen aan waar je vandaan komt. En hoe de kleinste (mis)stap je leven voorgoed van spoor kan laten verwisselen.
Eva Coolen debuteerde in 2019 met Het zeemonster of de zee. Ze groeide op in Lelystad waar ze hele zomervakanties achter de kassa zat en wachtte op het moment dat ze kon ontsnappen.
Ik heb heel lang de neiging gehad het boek weg te leggen, maar uiteindelijk werd het de laatste 100 pagina's toch nog wel wat beter voor mijn gevoel. Je komt pas heel laat in het boek erachter waarom ze nu écht op de vlucht zijn, en er werd eerder ook niet echt naar gehint, waardoor het een tijdje leek alsof ze gewoon weggingen om het weggaan en er daardoor ook spanning miste. En ze gaan aan het einde ook niet echt ergens heen, waardoor er ook weer een beetje dat uiteindelijke doel mist dat het spannend had kunnen maken. Ook mis ik wat achtergrondverhaal bij de personages, er is voor mij te lang te veel onduidelijk waarom ze nu doen wat ze doen, en ik kan me nog steeds eigenlijk niet echt een goed beeld voorstellen van hoe ze eruit zien of hoe ze zijn, af en toe heb ik het idee dat de leeftijd ook niet helemaal klopt. Pas aan het einde krijg ik echt een scene waarin Ruth getoond wordt als iemand die veel om dieren geeft, terwijl dat het hele boek al keer op keer verteld wordt. Voor mijn part zitten er ook teveel clichés in; in het plot (van de ene kant natuurlijk, want:"If you say in the first chapter that there is a rifle hanging on the wall, in the second or third chapter it absolutely must go off."), maar ook in zinnen en beschrijvingen. Van sommige verwoordingen of beschrijvingen had ik het idee dat ik ze een paar pagina's eerder ook al letterlijk zo had gelezen, maar dan over iets anders. Soms zat er een rake beschrijving in waarvan ik dacht 'oh dus dit is waar het over gaat!', maar vaak had ik het idee dat ze wel bijna iets aan wist te raken, maar was het het net niet. Veel dingen waren net wat te oppervlakkig, te veel show-don't-tell of te langdradig. Ik had juist heel graag gedetailleerde beschrijvingen van hun supermarktbaantje gewild, ipv elke keer alleen het kassameisjesschap te benoemen. De avond waarop de hoofdpersoon in haar eentje uitgaat, de hommelscene en het zomerbaantje bij de man zijn een van de weinige (terugkerende) scenes waar ik echt door de beschrijvingen geprikkeld werd. Voor mij had dat door het hele boek wat meer gemogen, of wat meer evenwicht in mogen zitten. Ik denk dat het boek het heel lekker zou doen als Young Adult, of als daadwerkelijke film/roadmovie. Aan de ene kant miste ik dus heel veel uitgewerkte scenes (/waren er te veel benoemingen of beschrijvingen die ik liever als scene had gezien), en tegelijkertijd voelde het toch veel te langdradig, wat ook wel weer knap is. Ik was aan de hand van de omschrijving van het boek best geïntrigeerd, maar uiteindelijk toch niet zo'n fan.
1.5 Het idee is bijzonder goed maar de uitwerking blijft nooit echt plakken. De verteller klinkt 12, niet 17, en de protagonisten missen geschiedenis. Er zitten zeker mooie bedenkingen in maar al net zoveel clichés. Wolken als watjes, waarheid als een zware steen... Jammer...
Ik heb een tijd getwijfeld of ik dit boek wel uit wilde lezen, maar uiteindelijk toch maar gedaan. Je vraagt je heel lang af wat er nu gebeurd is, maar ik vond het verhaal ook erg deprimerend en er ontbrak in mijn ogen wat diepgang.
[RECENSIE: https://www.readabook.nl/2022/01/eva-...] Regeneratie is een prachtig verhaal over (tiener)dromen en de realiteit. Het open einde vond ik persoonlijk jammer, maar het verhaal blijft daardoor nog wel lang in je hoofd spoken.
Een roman die blijft intrigeren ook al weet je niet waar het verhaal je mee naar toe zal nemen.
Tijdens de roadtrip van Ruth en de naamloze vertelster kom je er langzaamaan achter waarom de meiden op roadtrip zijn gegaan. Het voelt als een zoektocht; naar een nieuw leven, naar betere kansen, naar iets onbekends waarvan ze zelf niet weten wat het is.
De sfeer van het boek is doortrokken van de zwaarte van de gebeurtenis die de meiden heeft doen besluiten op roadtrip te gaan, ook al weet je pas vrij laat wat er gebeurd is.
Persoonlijk vind ik het jammer dat er nergens in het verhaal hoop is te vinden. De meiden hebben zich er bij neergelegd dat dit hun leven is en het niet beter zal worden. Hierdoor kreeg het verhaal wel een zekere matheid en dan zijn 433 bladzijden wel lang om vol te houden, ondanks dat je wilt weten wat er gebeurd is.
Ik ben drie keer aan dit boek begonnen. De eerste twee keer raakte ik niet in het verhaal. De derde keer las ik het boek in drie dagen uit.
Hoewel bepaalde vormelijke keuzes mij niet steeds konden overtuigen, hielden het verhaal en de hoofdpersonages me voldoende in hun greep, waardoor ik benieuwd was naar het vervolg. Hier en daar miste ik wel wat achtergrond bij de personages, terwijl andere passages dan weer als overbodig aanvoelden. Het boek kan wellicht ook met wat minder en zou dan misschien zelfs sterker opgebouwd zijn.
Uiteindelijk geef ik deze vlot geschreven roadtrip vier sterren, onder meer omwille van de vaart waarmee het boek leest en de manier waarop aan het einde van het boek een aantal dingen samenvallen.
‘What it feels like for a girl’ is een nummer van Madonna dat Eva Coolen als motto voor deze ijzersterke roman gebruikt. Dat is precies waar dit boek over gaat, over wat het is om een meisje te zijn in deze door beeld-, media- en popcultuur gedreven maatschappij. Wat aan de lange kant, sommige scenes voegen niet zoveel toe maar van een licht ironische straatwijze volwassenheid die ontroert en ontregelt.
Saai, wat mij betreft had dit boek 300 pagina's korter gekund. Het leest als het dagboek van een onzekere puber en die heb ik zelf wel een paar op de plank liggen. Ook al is het idee goed of maakt het personage heftige gebeurtenissen mee, dat maakt niet per se een goed boek...
Fijn om weer eens een boek te lezen dat zich voor mijn gevoel echt recent afspeelt: dat maakte het imo actueel en interessant. De chronologie is soms een beetje verwarrend, maar erg mooi hoe het einde van het verhaal het begin als het ware weer inhaalt. Inderdaad ook een boek dat echt goed als film zou werken, ik zag tijdens het lezen alles zo voor me. Enige minpuntje was dat sommige stukken misschien iets te langdradig of overbodig aanvoelden. Ook een beetje door hoe kleding/accessoires/uiterlijk (soms echt overbodig) uitgebreid beschreven werd. Ondanks dat zeker een entertainend boek!
Twee meisjes onderweg in een auto. Zijn ze op de vlucht? Proberen zij meer achter zich te laten dan een saai stadje in de hoop op een avontuurlijk leven zoals het in popsongs beschreven wordt? Regeneratie is een roadmovie in woorden. Vol dynamiek en toch voelt het alsof er geen vooruitkomen mogelijk is, want vaak zitten de dingen waarvoor je wilt vluchten in jezelf. “ Ik keek naar de horizon. Als kind had ik gedacht dat de horizon een plek was waar je naartoe kon. Maar nu wist ik dat die zich voor eeuwig zou blijven verschuiven. “ Een verhaal over dromen die blijven botsen met de realiteit en toch de kracht geven om door te gaan. Een beetje droevig sloeg ik dit boek dicht, alsof ik de horizon ineens kon aanraken en de auto tot stilstand kwam. En ik dacht: “ Rij nog even door…. “
Als oudere lezer die misschien niet meteen tot de doelgroep behoort, trok verhaal me erg aan. Ik houd van films en verhalen met een vluchtmotief. Of dat nou is voor het leven waarin je zit of voor een gebeurtenis. Hier lijkt het voor allebei. Boek kon me lang erg boeien mede door de mooie beelden en omschrijvingen. Uiteindelijk is het teveel een weg van niks naar nergens en na 300 blz. gaat de 5e ster uit zicht qua beoordeling. Opvallend ook hoe dagenlang over de Nederlandse wegen wordt gereden terwijl je echt in 3 uur van Alkmaar naar Maastricht rijdt. En waarom uitgerekend alleen Pieterburen als plaats werd genoemd, werd me niet duidelijk. Prima boek verder.
Hoewel het verhaal goed is en prima geschreven, heeft het boek maar bij vlagen iets eigens. Ook kakte het halverwege even in, totdat de reden achter de reis duidelijk wordt. Vanaf dat punt is de situatie erg interessant, maar helaas dooft het verhaal richting het einde, in plaats van de verdere verkenning. Op dat moment zou je eigenlijk opnieuw willen starten met lezen, maar daar kon ik me niet toe zetten. Ik vraag me af of een gewoon chronologische volgorde niet interessanter was geweest.
3.5 ster afgerond naar 3, weinig eigens en veel net-nietjes.
Leest makkelijk weg. De opbouw waarbij terugblikken en vertellingen in het heden elkaar rap (steeds rapper?) opvolgen is tof. Het voelt als alsof het verleden het heden op de hielen zit, wat mooi past. En toch, ik verwachtte wellicht iets meer van dit boek.
Toegankelijk geschreven roadnovel over twee Nederlandse jongeren die vooral op de vlucht zijn voor hun eigen leven. Niets bijzonders, maar ik kan mij zo voorstellen dat jongeren zich wel kunnen identificeren met de hoofdpersonen.
Vlot geschreven. Twee meisjes, met hun autootje dwalend door vaag Nederlandse landschappen, gevangen in en rond cirkelend rond het moment na een verschrikkelijke misstap. Mooi opgebouwd verhaal.
Ik moest dit boek lezen voor school, maar dit boek is echt niet een aanrader. Heel langdradig. Ik kwam er niet in tot het gebeurde (je weet wat als je het hebt gelezen) dat was ver over de helft. Onvoldoende op de toets want snapte er niks van doordat het zo lang duurde en me heel erg demotiveerde