Το Χρονικό Ενός Τυχαίου Θανάτου

by Μιχάλης Κατράκης

«Δεν ξέρω, ίσως καλύτερα να φυτρώνουμε. Να μην έχουμε γονείς, να μην έχουμε αδέλφια. Τίποτα. Απλή καλλιέργεια. Να ξεπεταγόμαστε όπως τα καλαμπόκια σ’ ένα χωράφι και κάποιο πρωί, να ανοίγουμε τα μάτια, να πηδάμε στο χώμα και να αρχίζουμε να ζούμε. Λες τότε, όλα αυτά που θεωρούμε σημαντικά να εξακολουθούν να είναι σημαντικά ή ξαφνικά όλα όσα νοιώθουμε θα χάσουν κάθε αξία;

195 pages, ebook

First published January 1, 2018

About the author

Ο Μιχάλης Κατράκης γεννήθηκε το 1980. Μεγάλωσε στον Πειραιά και σπούδασε
Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων. Δούλεψε για αρκετά χρόνια σε ξενοδοχειακές μονάδες της Βόρειας Ελλάδας. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ηλεκτρονικά περιοδικά ενώ ποιήματά του δημοσιεύει τακτικά το Cignialo.
Διατηρεί το ιστολόγιο 1000mgapousias.com, στο οποίο δημοσιεύει τον κύριο όγκο των γραπτών του με creative commons. Έχει διαθέσει πέντε έργα του στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, συμμετέχει με κείμενά του σε δύο συλλογικούς τόμους διηγημάτων (Ο Ιός, Βακχικόν 2020 και Νιώθω,
Ελκυστής 2021) ενώ το Υλικό καθαρισμού είναι το πέμπτο βιβλίο του. Το διήγημα «Οι παράνομοι του Γκρόζνι» μεταφράστηκε πρόσφατα στα ρωσικά.
Ζει μόνιμα στη Δράμα.

Reviews

[Emily · Rating 3 out of 5]

Τον συγγραφέα δεν τον είχα ξανακούσει.
Δεν τον έψαξα εσκεμμένα.
Το βιβλίο του με τη μορφή e-book έπεσε τυχαία στα χέρια μου, όπως συχνά γίνεται τα τελευταία χρόνια.
Εξού και η ταμπέλα "του γκιβ ε τσανς".
Συνήθως αυτή η ταμπέλα είναι άτυχη : μεταμορφώνεται σύντομα στις επόμενες "νοτ φορ μι" ή χειρότερα "γουέιστ οφ μάι πρίσιους τάιμ".
Εδώ, δε συνέβη τίποτα από τα παραπάνω.

Δεν ξέρω αν το βιβλίο είναι από τα πρώτα του συγγραφέα, ίσως είναι, αν κρίνω από το ότι δόθηκε δωρεάν, ενώ στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς εκδοτικούς οίκους για να εκδώσει άλλα του βιβλία.

Πολύ καλή προσπάθεια και αρκούντως υποσχόμενη.
Ενδιαφέρουσα η γραφή του, πλούσια η φαντασία του.
Δεν απέφυγε κάποια κλισσ και υπερβολές, οι χαρακτήρες του ήθελαν αρκετή δουλειά ακόμα αλλά εδώ βραβεύουμε την προσπάθεια ...
Το μελανζέ με τις χρονολογίες μπρος πίσω όμως ... με αποτελείωσε.

Το Βατερλό υπήρξε η ανύπαρκτη επιμέλεια, αλλά είπαμε : αυτοδιορθώθηκε (ανεπιτυχώς) αυτοεπιμελήθηκε (ανεπιτυχώς) και αυτοεκδόθηκε και διαμοιράστηκε επιτυχώς.

Εύλογη απορία : φίλους δεν είχε να το διαβάσουν και να βάλουν τόνους, να κόψουν νι και να διορθώσουν λάθη;

Θα ήθελα να διαβάσω και επόμενα : to give another chance ...