What do you think?
Rate this book
Voorbij de storm
De toekomst is het terrein van de sciencefictionschrijver, maar de leefruimte van onze kinderen. Hoe wij nu met onze planeet omgaan, bepaalt hoe onze nazaten leven. Gaat onze welvaart en weelde gepaard met geestelijke armoede of een uitgeleefde aarde die niet meer in staat is om zijn kinderen te onderhouden? Vijfentwintig Belgische en Nederlandse auteurs die zich zorgen maken om het lot van onze moeder Aarde hebben een zorgelijke blik in de nabije toekomst van de menselijke bakermat geworpen.
Ee schreeuw om hulp om voorbij de storm te kijken ....
Ee schreeuw om hulp om voorbij de storm te kijken ....
388 pages, Paperback
Published October 1, 2020
1 person is currently reading
10 people want to read
About the author
Johan Klein Haneveld
113 books106 followersSchrijven is mijn lust en mijn leven. Het begon op de basisschool toen ik ontdekte hoe leuk het schrijven van opstellen was en zelf ook verhalen begon te schrijven. Een daarvan ging over een mosasaurus, de tweede over het monster van Loch Ness. Op mijn achtste had ik al een eerste non-fictie boekje zelf gemaakt, compleet met tekeningen. Waarover? Dinosaurussen. Een thema wordt langzaam duidelijk.
Het zal niemand verbazen dat de reeks avonturenverhalen die ik als tiener op een typemachine uitwerkte, begon met 'Joost en Cliff op het eiland der pterodactylen.' In navolging van mijn favoriete auteurs Arthur C. Clarke en Isaac Asimov begon ik ook met het schrijven van korte SF-verhalen en een bundel daarvan, getiteld 'De sprinkhanen', mocht ik van mijn docent Nederlands op mijn literatuurlijst zetten.
Na een overspannenheid tijdens mijn studie besloot ik het schrijven serieus op te pakken. Het resulteerde in mijn debuutroman 'Neptunus' die in 2001 verscheen bij uitgeverij Voorhoeve. In 2002 had ik de eer het actieboek voor de maand van het spannende boek te schrijven voor de christelijke uitgevers. Dit werd 'Het wrak'.
Helaas bleken plichtgevoel en depressie me nog niet te hebben verlaten en ik had een jaar of tien nodig om af te rekenen met verkeerde gedachtenpatronen en ongezonde invloeden. Over dit proces schreef ik de boeken 'Indrukwekkende Vrijheid' (uitgekomen in 2010) en 'De loser die wint ...' (2015).
Toen realiseerde ik me eindelijk dat ik geen stress had omdat ik zo graag verhalen wilde schrijven, maar omdat ik te weinig schreef. Dit leidde ertoe dat 'Neptunus' in 2013 nogmaals werd uitgegeven, gevolgd door een tweede SF-thriller 'De Derde Macht'. Het fantasytweeluik 'De Krakenvorst' waar ik in 2001 al aan was begonnen, wist ik ook te voltooien. 'Boek 1: Keruga' verscheen in 2016, gevolgd door 'Boek 2: Kartaalmon' in 2017. Tussendoor kwam mijn eerste bundel SF-verhalen 'Conquistador' uit in 2017.
Korte verhalen van mijn hand werden geplaatst in meerdere tijdschriften, zoals Fantastische Vertellingen en SF Terra, en in bundels zoals Ganymedes 15, 16 en 17, Edge.Zero 2016, Wereldbedenkers, Achterblijvers en Tenenkrommende Verhalen. Ondertussen schrijf ik essays voor geekwebsite Fantasize en recensies voor Fantastische Vertellingen.
Mijn tweede SF-verhalenbundel 'Het teken in de lucht' komt eind september 2018 uit bij Godijn Publishing, als deel van Boek10-2018 en Macc publiceert in november 2018 mijn harde SF-roman 'De afvallige ster', die grote concepten combineert met persoonlijke thema's, zoals pesten. Tussendoor komt bij Versa een novelle uit die zich afspeelt in de wereld van Dizary.
In 2019 brengt Fantastische Vertellingen een boekje uit met twee verhalen van mijn hand, 'Mieren en sprinkhanen', en ik werk mee aan een leuk project met andere SF-auteurs. Mijn dystopische SF-roman 'De groene toren' staat ook op de lijst om gepubliceerd te worden en ik werk aan een SF/horror-bundel met 'verontrustende verhalen'. Maar eerst ga ik het vijfde deel van de Castlefestkronieken schrijven. Daarin kan ik eindelijk mijn liefde voor dinosaurussen weer uitleven!
Het zal niemand verbazen dat de reeks avonturenverhalen die ik als tiener op een typemachine uitwerkte, begon met 'Joost en Cliff op het eiland der pterodactylen.' In navolging van mijn favoriete auteurs Arthur C. Clarke en Isaac Asimov begon ik ook met het schrijven van korte SF-verhalen en een bundel daarvan, getiteld 'De sprinkhanen', mocht ik van mijn docent Nederlands op mijn literatuurlijst zetten.
Na een overspannenheid tijdens mijn studie besloot ik het schrijven serieus op te pakken. Het resulteerde in mijn debuutroman 'Neptunus' die in 2001 verscheen bij uitgeverij Voorhoeve. In 2002 had ik de eer het actieboek voor de maand van het spannende boek te schrijven voor de christelijke uitgevers. Dit werd 'Het wrak'.
Helaas bleken plichtgevoel en depressie me nog niet te hebben verlaten en ik had een jaar of tien nodig om af te rekenen met verkeerde gedachtenpatronen en ongezonde invloeden. Over dit proces schreef ik de boeken 'Indrukwekkende Vrijheid' (uitgekomen in 2010) en 'De loser die wint ...' (2015).
Toen realiseerde ik me eindelijk dat ik geen stress had omdat ik zo graag verhalen wilde schrijven, maar omdat ik te weinig schreef. Dit leidde ertoe dat 'Neptunus' in 2013 nogmaals werd uitgegeven, gevolgd door een tweede SF-thriller 'De Derde Macht'. Het fantasytweeluik 'De Krakenvorst' waar ik in 2001 al aan was begonnen, wist ik ook te voltooien. 'Boek 1: Keruga' verscheen in 2016, gevolgd door 'Boek 2: Kartaalmon' in 2017. Tussendoor kwam mijn eerste bundel SF-verhalen 'Conquistador' uit in 2017.
Korte verhalen van mijn hand werden geplaatst in meerdere tijdschriften, zoals Fantastische Vertellingen en SF Terra, en in bundels zoals Ganymedes 15, 16 en 17, Edge.Zero 2016, Wereldbedenkers, Achterblijvers en Tenenkrommende Verhalen. Ondertussen schrijf ik essays voor geekwebsite Fantasize en recensies voor Fantastische Vertellingen.
Mijn tweede SF-verhalenbundel 'Het teken in de lucht' komt eind september 2018 uit bij Godijn Publishing, als deel van Boek10-2018 en Macc publiceert in november 2018 mijn harde SF-roman 'De afvallige ster', die grote concepten combineert met persoonlijke thema's, zoals pesten. Tussendoor komt bij Versa een novelle uit die zich afspeelt in de wereld van Dizary.
In 2019 brengt Fantastische Vertellingen een boekje uit met twee verhalen van mijn hand, 'Mieren en sprinkhanen', en ik werk mee aan een leuk project met andere SF-auteurs. Mijn dystopische SF-roman 'De groene toren' staat ook op de lijst om gepubliceerd te worden en ik werk aan een SF/horror-bundel met 'verontrustende verhalen'. Maar eerst ga ik het vijfde deel van de Castlefestkronieken schrijven. Daarin kan ik eindelijk mijn liefde voor dinosaurussen weer uitleven!
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
October 11, 2022
Het duurde even voor ik dit boek uit had. Het gaat hier om een verhalenbundel die zich tot één thema beperkt én een genre. Dat zorgt ervoor dat ik na enkele verhalen wel weer even wat anders wil. Het is meer een boek om af en toe wat uit te lezen, en zo heb ik het dan ook gelezen.
Na afloop vroeg ik me vooral één ding af: is sf geschikt als klimaatfictie?
Om deze vraag te kunnen beantwoorden, moet ik eerst kort die twee begrippen duiden: sf en klimaatfictie. Sf is natuurlijk enorm breed, al heb ik het idee dat in Nederland en zeker in deze bundel de zogenaamde ‘hard sf’ de boventoon voert: verre toekomsten, veel technologische ontwikkelingen en ook redelijk veel space. (Dit soort) sf is in mijn ogen dan ook niet gelijk aan wat wel wordt aangeduid als ‘toekomstverhalen’, een veel breder begrip, waarbij bijvoorbeeld technologie helemaal geen rol in hoeft te spelen. Klimaatfictie is dan weer een wat breder begrip dan de naam lijkt aan te duiden: gewoonlijk worden ook verhalen over ecologische rampen, vervuiling en andere negatieve antropogene invloeden op de natuurlijke omgeving hierbij inbegrepen, en aan deze bundel te zien kan dit ook het beste worden aangehouden, al voert de opwarming van de aarde / de klimaatverandering gewoonlijk wel de boventoon.
Het lijkt duidelijk: klimaatfictie en sf gaan beide over de toekomst én stellen (gewoonlijk) de mens centraal: hoe beïnvloed de mens de (wijde) omgeving en hoe beïnvloed de veranderende omgeving de mens? Maar na het lezen van de bundel zie ik bij veel verhalen toch een soort frictie tussen genre en thema.
Ten eerste is veel van de sf dermate ‘fantastisch’ of speelt het in een dermate verre toekomst, dat het losraakt van de huidige tijd, problematiek en urgentie. Het mist dan herkenbaarheid, en oude klimaatrampen zijn dan niet meer dan een setting waarop een totaal nieuwe wereldorde is opgebouwd. Ik vind dat problematisch, omdat het dan mist wat m.i. het doel van klimaatfictie zou moeten zijn: de lezer de urgentie en serieusheid van het probleem doen inzien.
Ten tweede voert technologisch optimisme in de vele klassieke sf-verhalen een grote rol, ook in meerdere verhalen in deze bundel. Dat vind ik misschien nog wel problematischer. De boodschap lijkt dan te zijn: ‘niet erg die klimaatproblematiek, we dammen de gevolgen wel in met technologie en gaan vrolijk verder’. Dit optimisme is in mijn ogen misplaatst en niet realistisch, al begrijp ik dat een andere schrijver daar anders over kan denken. Persoonlijk denk ik dat de oplossing ligt in een veranderende attitude van de mens naar de natuur, het minderen van overbodige luxe en het niet nog complexer en daarmee moeilijker beheersbaar maken van de wereld door nog meer technologische afhankelijkheden. Maar goed, ik dwaal af.
Ten derde gaan veel van de verhalen te veel over politiek – met name een doorgedreven rechts-populisme. Op zich is daar niks mis mee, maar soms overschreeuwt dit de klimaatproblematiek zelf, en wordt het meer een politieke dystopie dan klimaatfictie.
Ten vierde is het duidelijk dat niet alle schrijvers zich goed genoeg in de wetenschap achter klimaatverandering e.d. hebben verdiept, waardoor er soms vreemde versimpelingen of onjuistheden worden gepresenteerd, wat jammer is omdat het dan voor een kritische lezer aan overtuigingskracht ontbreekt.
Tot slot hebben nogal wat schrijvers in deze bundel de neiging te veel te willen binnen een (meestal kort) verhaal, wat te maken kan hebben met het genre sf. Een sf-roman over klimaat zou in deze gevallen wellicht beter werken.
Vind ik het boek dan slecht? Nee, dat nou ook weer niet. Er zijn verhalen die ik wél sterk vond en die niet leden aan bovenstaande frictie en dat maakt veel goed. Hieronder de acht verhalen die ik het best of in positieve zin opvallendst vond:
Het openingsverhaal ‘Casandra en de albatros’ van Marco Knauff vond ik meteen een van de beste. Een cassandravoorspelling is een onheilsvoorspelling die niet wordt geloofd – dat past natuurlijk perfect bij het huidige klimaatprobleem. Ik vond de symboliek in het verhaal sterk, het verhaal wordt erdoor naar een hoger niveau getild en is daardoor tijdlozer. Ik vond het ook erg vertederend – iets dat ik ook vaak mis in veel van de Nederlandse literatuur – en met een duidelijke liefde voor de natuur geschreven.
‘Vuurvreters’ van Joachim Heijndermans was meer een toekomstblik dan een verhaal, maar was wel origineel dat het inzoomde op de hitteproblematiek in plaats van de eeuwige overstromingen (al waren er enkele andere verhalen die daar ook iets mee deden). Soms wordt vergeten dat klimaatverandering meer is dan alleen overstromingen.
‘De visgevangenis’ van Eowen Valk ging meer over de ecologische schade door de mens, en was daardoor voor de afwisseling welkom. Helaas lag de nadruk te veel op het horrorelement van mensenvlees – ik had liever de focus gehad op het interessante gegeven van de schade door visklonen.
‘Erfzonde’ van Wouter van Gorp was stilistisch gezien erg goed en mooi geschreven. Ook de focus op het schuldgevoel van de consument vond ik sterk en passend bij klimaatfictie. Het einde heeft een mooie wending.
‘Niemandsland’ van Esther Wagenaar vond ik ook mooi geschreven. De afwisseling tussen verhaal en mediaberichten werkt goed.
‘De val’ van Tom Kruijsen heeft een mooi icarus-motief, dat goed past bij klimaatfictie. Het was ook meer steampunk dan hard sf, wat voor de afwisseling ook fijn was.
‘Een nieuwe meester’ van Johan Klein Haneveld is een mooie mix van sf en fantasy en stilistisch goed geschreven.
‘Architeuthis’ van Ursula Visser was origineel in dat het het enige verhaal met een scheut Lovecraft was, en dat is natuurlijk altijd goed 😉
Maar vind ik sf nu geschikt voor klimaatfictie? Het is helemaal hoe de schrijver zelf erop inzet. Getuige de enkele sterke verhalen kan het zeker werken, zo lang die maar de valkuilen van de sf rond dit thema weet te vermijden. Wie weet is horror makkelijker te matchen (ik denk bijvoorbeeld aan ‘der Schwarm’ van Frank Schätzing), maar het antwoord daarop moet wachten tot er een bundel ‘horror-auteurs voor het klimaat’ verschijnt, maar dat zal niet gebeuren in Nederland, vrees ik.
Na afloop vroeg ik me vooral één ding af: is sf geschikt als klimaatfictie?
Om deze vraag te kunnen beantwoorden, moet ik eerst kort die twee begrippen duiden: sf en klimaatfictie. Sf is natuurlijk enorm breed, al heb ik het idee dat in Nederland en zeker in deze bundel de zogenaamde ‘hard sf’ de boventoon voert: verre toekomsten, veel technologische ontwikkelingen en ook redelijk veel space. (Dit soort) sf is in mijn ogen dan ook niet gelijk aan wat wel wordt aangeduid als ‘toekomstverhalen’, een veel breder begrip, waarbij bijvoorbeeld technologie helemaal geen rol in hoeft te spelen. Klimaatfictie is dan weer een wat breder begrip dan de naam lijkt aan te duiden: gewoonlijk worden ook verhalen over ecologische rampen, vervuiling en andere negatieve antropogene invloeden op de natuurlijke omgeving hierbij inbegrepen, en aan deze bundel te zien kan dit ook het beste worden aangehouden, al voert de opwarming van de aarde / de klimaatverandering gewoonlijk wel de boventoon.
Het lijkt duidelijk: klimaatfictie en sf gaan beide over de toekomst én stellen (gewoonlijk) de mens centraal: hoe beïnvloed de mens de (wijde) omgeving en hoe beïnvloed de veranderende omgeving de mens? Maar na het lezen van de bundel zie ik bij veel verhalen toch een soort frictie tussen genre en thema.
Ten eerste is veel van de sf dermate ‘fantastisch’ of speelt het in een dermate verre toekomst, dat het losraakt van de huidige tijd, problematiek en urgentie. Het mist dan herkenbaarheid, en oude klimaatrampen zijn dan niet meer dan een setting waarop een totaal nieuwe wereldorde is opgebouwd. Ik vind dat problematisch, omdat het dan mist wat m.i. het doel van klimaatfictie zou moeten zijn: de lezer de urgentie en serieusheid van het probleem doen inzien.
Ten tweede voert technologisch optimisme in de vele klassieke sf-verhalen een grote rol, ook in meerdere verhalen in deze bundel. Dat vind ik misschien nog wel problematischer. De boodschap lijkt dan te zijn: ‘niet erg die klimaatproblematiek, we dammen de gevolgen wel in met technologie en gaan vrolijk verder’. Dit optimisme is in mijn ogen misplaatst en niet realistisch, al begrijp ik dat een andere schrijver daar anders over kan denken. Persoonlijk denk ik dat de oplossing ligt in een veranderende attitude van de mens naar de natuur, het minderen van overbodige luxe en het niet nog complexer en daarmee moeilijker beheersbaar maken van de wereld door nog meer technologische afhankelijkheden. Maar goed, ik dwaal af.
Ten derde gaan veel van de verhalen te veel over politiek – met name een doorgedreven rechts-populisme. Op zich is daar niks mis mee, maar soms overschreeuwt dit de klimaatproblematiek zelf, en wordt het meer een politieke dystopie dan klimaatfictie.
Ten vierde is het duidelijk dat niet alle schrijvers zich goed genoeg in de wetenschap achter klimaatverandering e.d. hebben verdiept, waardoor er soms vreemde versimpelingen of onjuistheden worden gepresenteerd, wat jammer is omdat het dan voor een kritische lezer aan overtuigingskracht ontbreekt.
Tot slot hebben nogal wat schrijvers in deze bundel de neiging te veel te willen binnen een (meestal kort) verhaal, wat te maken kan hebben met het genre sf. Een sf-roman over klimaat zou in deze gevallen wellicht beter werken.
Vind ik het boek dan slecht? Nee, dat nou ook weer niet. Er zijn verhalen die ik wél sterk vond en die niet leden aan bovenstaande frictie en dat maakt veel goed. Hieronder de acht verhalen die ik het best of in positieve zin opvallendst vond:
Het openingsverhaal ‘Casandra en de albatros’ van Marco Knauff vond ik meteen een van de beste. Een cassandravoorspelling is een onheilsvoorspelling die niet wordt geloofd – dat past natuurlijk perfect bij het huidige klimaatprobleem. Ik vond de symboliek in het verhaal sterk, het verhaal wordt erdoor naar een hoger niveau getild en is daardoor tijdlozer. Ik vond het ook erg vertederend – iets dat ik ook vaak mis in veel van de Nederlandse literatuur – en met een duidelijke liefde voor de natuur geschreven.
‘Vuurvreters’ van Joachim Heijndermans was meer een toekomstblik dan een verhaal, maar was wel origineel dat het inzoomde op de hitteproblematiek in plaats van de eeuwige overstromingen (al waren er enkele andere verhalen die daar ook iets mee deden). Soms wordt vergeten dat klimaatverandering meer is dan alleen overstromingen.
‘De visgevangenis’ van Eowen Valk ging meer over de ecologische schade door de mens, en was daardoor voor de afwisseling welkom. Helaas lag de nadruk te veel op het horrorelement van mensenvlees – ik had liever de focus gehad op het interessante gegeven van de schade door visklonen.
‘Erfzonde’ van Wouter van Gorp was stilistisch gezien erg goed en mooi geschreven. Ook de focus op het schuldgevoel van de consument vond ik sterk en passend bij klimaatfictie. Het einde heeft een mooie wending.
‘Niemandsland’ van Esther Wagenaar vond ik ook mooi geschreven. De afwisseling tussen verhaal en mediaberichten werkt goed.
‘De val’ van Tom Kruijsen heeft een mooi icarus-motief, dat goed past bij klimaatfictie. Het was ook meer steampunk dan hard sf, wat voor de afwisseling ook fijn was.
‘Een nieuwe meester’ van Johan Klein Haneveld is een mooie mix van sf en fantasy en stilistisch goed geschreven.
‘Architeuthis’ van Ursula Visser was origineel in dat het het enige verhaal met een scheut Lovecraft was, en dat is natuurlijk altijd goed 😉
Maar vind ik sf nu geschikt voor klimaatfictie? Het is helemaal hoe de schrijver zelf erop inzet. Getuige de enkele sterke verhalen kan het zeker werken, zo lang die maar de valkuilen van de sf rond dit thema weet te vermijden. Wie weet is horror makkelijker te matchen (ik denk bijvoorbeeld aan ‘der Schwarm’ van Frank Schätzing), maar het antwoord daarop moet wachten tot er een bundel ‘horror-auteurs voor het klimaat’ verschijnt, maar dat zal niet gebeuren in Nederland, vrees ik.
August 24, 2021
Recensie : Voorbij de storm - Diverse auteursRecensie : Voorbij de storm - Diverse auteurs
2020
ISBN : 9789078437772
Uitgeverij Macc
Na een tijdje niks te hebben gelezen vanwege een mega leesdip , dit boek maar eens opgepakt.
De cover ziet er indrukwekkend en uitnodigend uit.
In dit boek staan allemaal verhalen van verschillende bekende en onbekende auteurs over het klimaat in de nabije toekomst. Wat gebeurt met de wereld waarin wij wonen als we niks of niet genoeg aan klimaatverandering doen? Dan zouden sommige van deze sci-fi verhalen misschien wel eens echt kunnen worden…
Wat ik leuk vind , is dat het boek begint met een voorwoord, een brief van Moeder Aarde. Ik voel meteen dat het menens is, ze wil ons waarschuwen om zuinig met haar om te gaan.
Maar als je deze verhalen leest, ziet onze toekomst er niet zo rooskleurig uit…
Zo bestaat Nederland zoals wij het kennen niet meer, heel veel gebieden zijn overstroomd of gewoon verdwenen. De bewoners die er dan wonen, zijn gewend aan hun omgeving en de omstandigheden en doen gewoon hun ding . Bijvoorbeeld mensen evacueren voor het noodweer dat er aan komt. Of juist vertrekken omdat het zo droog is dat je haast niet kan leven.
Sommige verhalen spreken me meteen aan , zoals Land achter de nevels van Hay van den Muckhof. Een vrouw die samen met een hond op reis gaat naar …
Overlevers van Theo Barkel is ook een goed verhaal, over een verdwenen wereld
Sam van Anthonie Holslag , een verhaal in dagboekvorm waarbij de hoofdpersoon aan vertelt wat hij gaat doen Een verhaal zoals ik die van Anthonie ken.
De visgevangenis van Eowen Valk is mijn lievelingsverhaal . Vissen worden immers gekweekt in een fabriek...Geweldig goed verhaal.
Het Slavenschip van Joost Uitdehaag gaat over mensen die worden opgepakt en als slaven worden gebruikt , een verhaal wat van alle tijden is.
Te lang van Hay van den Muckhof , kort maar interessant verhaal .
Een nieuwe meester van Johan Klein Haneveld gaat over feeën en een oude meester. Een verhaal met een andere afloop dan ik had verwacht .
De vulkantemmers van Hoog-Holland van Tais teng en Jaap Boekestein is ook een goed verhaal ik hoop dat dat nooit werkelijkheid gaat worden.
Het boek leest vlot ondanks dat het redelijk dik is.
Het is goed dat er aandacht aan het milieu en het klimaat wordt besteed in boeken. Je krijgt er de geweldigste verhalen door maar ik hoop da de wereld er niet echt zo uit komt te zien.
Ik geef het 4 sterren
2020
ISBN : 9789078437772
Uitgeverij Macc
Na een tijdje niks te hebben gelezen vanwege een mega leesdip , dit boek maar eens opgepakt.
De cover ziet er indrukwekkend en uitnodigend uit.
In dit boek staan allemaal verhalen van verschillende bekende en onbekende auteurs over het klimaat in de nabije toekomst. Wat gebeurt met de wereld waarin wij wonen als we niks of niet genoeg aan klimaatverandering doen? Dan zouden sommige van deze sci-fi verhalen misschien wel eens echt kunnen worden…
Wat ik leuk vind , is dat het boek begint met een voorwoord, een brief van Moeder Aarde. Ik voel meteen dat het menens is, ze wil ons waarschuwen om zuinig met haar om te gaan.
Maar als je deze verhalen leest, ziet onze toekomst er niet zo rooskleurig uit…
Zo bestaat Nederland zoals wij het kennen niet meer, heel veel gebieden zijn overstroomd of gewoon verdwenen. De bewoners die er dan wonen, zijn gewend aan hun omgeving en de omstandigheden en doen gewoon hun ding . Bijvoorbeeld mensen evacueren voor het noodweer dat er aan komt. Of juist vertrekken omdat het zo droog is dat je haast niet kan leven.
Sommige verhalen spreken me meteen aan , zoals Land achter de nevels van Hay van den Muckhof. Een vrouw die samen met een hond op reis gaat naar …
Overlevers van Theo Barkel is ook een goed verhaal, over een verdwenen wereld
Sam van Anthonie Holslag , een verhaal in dagboekvorm waarbij de hoofdpersoon aan vertelt wat hij gaat doen Een verhaal zoals ik die van Anthonie ken.
De visgevangenis van Eowen Valk is mijn lievelingsverhaal . Vissen worden immers gekweekt in een fabriek...Geweldig goed verhaal.
Het Slavenschip van Joost Uitdehaag gaat over mensen die worden opgepakt en als slaven worden gebruikt , een verhaal wat van alle tijden is.
Te lang van Hay van den Muckhof , kort maar interessant verhaal .
Een nieuwe meester van Johan Klein Haneveld gaat over feeën en een oude meester. Een verhaal met een andere afloop dan ik had verwacht .
De vulkantemmers van Hoog-Holland van Tais teng en Jaap Boekestein is ook een goed verhaal ik hoop dat dat nooit werkelijkheid gaat worden.
Het boek leest vlot ondanks dat het redelijk dik is.
Het is goed dat er aandacht aan het milieu en het klimaat wordt besteed in boeken. Je krijgt er de geweldigste verhalen door maar ik hoop da de wereld er niet echt zo uit komt te zien.
Ik geef het 4 sterren
June 29, 2022
Helaas niet mijn ding. Ik weet niet zeker of ik er niet in kwam, omdat het een verhalenbundel is in plaats van één lang verhaal, of omdat scify met toch minder ligt dan ik dacht. Mijn favoriete verhalen uit deze korte bundel waren de verhalen van Wouter van Gorp (verrassend), Debby Willems (zou graag meer lezen van dit verhaal), Nils Nisse Visser (voelde als een hervertelling van 1984), Sebastiaan Torenhof (interessant, maar wel erg belerend) en Hay van den Munckhof (kort, maar erg krachtig).
Displaying 1 - 3 of 3 reviews