Όταν η Σμαράγδα, στα τέλη του 1874, φτάνει από την Κωνσταντινούπολη στη Σύμη με το καράβι του ηλικιωμένου Μόσκοβου, δεν περιμένει ότι στο νησί με τα πολλά προνόμια και τους επιδέξιους σφουγγαράδες θα βρει την ευτυχία. Η ευτυχία αυτή, ωστόσο, θα σημαδευτεί από πολύχρονη ατεκνία, μέχρι τη μέρα που θα κλείσει στην αγκαλιά της τον πεντάχρονο ορφανό Γιοσίφ, που οι συμπατριώτες της θα αποκαλέσουν «το Αραπί», δυσκολεύοντας την ένταξή του στην προηγμένη για τα δεδομένα της εποχής κοινωνία τους. Καθώς τα χρόνια περνούν, η Σμαράγδα θα βιώσει οδυνηρές απώλειες και μια βαριά προδοσία, που θα την υποχρεώσει να αφήσει τη Σύμη για τη Ρόδο λίγο πριν από την ανατολή του νέου αιώνα. Στη Ρόδο, όπου το χνότο του Οθωμανού είναι πιο αποπνικτικό, θα παρεισφρήσει στην ανδροκρατούμενη επιχειρηματική κοινότητα του νησιού με το άρωμά της, τον Ροδανθό. Κι ενώ η Τουρκοκρατία παραχωρεί τη θέση της στην Ιταλοκρατία και οι Έλληνες παλεύουν να διατηρήσουν την εθνική τους υπόσταση, η οικογένειά της θα προσπαθήσει να επιβιώσει μέσα στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες που επιβάλλουν ο Μεγάλος Πόλεμος, η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ιταλικός φασισμός αλλά κι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Γερμανοκρατία και ο μεγάλος λιμός που μαστίζει άγρια τα Δωδεκάνησα στο ξεψύχισμα του πολέμου. Η ιστορία μιας οικογένειας στη Σύμη και στη Ρόδο, πολυκύμαντη και ταραχώδης σαν τη θάλασσα που περιβάλλει τα δύο νησιά, από τα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, με συνδετικό ιστό μια γυναικεία μορφή.
Η Σόφη Θεοδωρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε σ' ένα μικρό χωριό της Αλμωπίας, μιας μικρής επαρχίας του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Αγαπημένες της ασχολίες είναι το διάβασμα, η ζωγραφική και εδώ και λίγο καιρό το γράψιμο. Είναι παντρεμένη και έχει δυο γιους.
Η αγαπημένη Σόφη Θεοδωρίδου, ενάμιση χρόνο μετά τον "Γερμανό γιατρό", επιστρέφει με ένα ακόμα συγκλονιστικό βιβλίο που παντρευτεί ένα μέρος της Ιστορίας της Ελλάδας, από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 20ου, με τη μυθοπλασία, που όχι μόνο καταφέρνει να μας "ταξιδέψει" πίσω στον χρόνο και στο χώρο, αλλά και να μας μεταφέρει όλη την αλήθεια της εποχής μέσα στην οποία τοποθετείται και εξελίσσεται η δράση του, μα πάνω απ' όλα, όπως κάθε φορά, να μας πλημμυρίσει με εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα, που χωρίς καν να το προσπαθούν, μένουν για πάντα χαραγμένα στην καρδιά μας και τα κουβαλάμε για μια ζωή μέσα μας.
Αυτή είναι η ιστορία της Σμαράγδας Κυριακού, που στα τέλη του 1874 φεύγει από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό τη Σύμη, ένα μικρό νησί στην πινέζα του χάρτη, γνωστό για τους σφουγγαράδες του και για το πόσο απομονωμένο είναι. Ένα μικρό νησί στο οποίο δεν φανταζόταν πως θα μπορούσε να βρει τόσο μεγάλη ευτυχία, μα και έναν έρωτα που θα γέμιζε την καρδιά της. Όμως η ολοκλήρωση που λαχταρούσε μέσα από τον ερχομό ενός παιδιού στη ζωή της, δεν έλεγε να έρθει, μέχρι που σαν να εισακούστηκαν οι προσευχές της, βρέθηκε στον δρόμο της ο Γιοσίφ, ένα πεντάχρονο ορφανό αγόρι που παρά την απαξίωση τον συμπατριωτών της, έγινε ο γιος που ποτέ δεν είχε και που τόσο πολύ ποθούσε. Και τα χρόνια κυλάνε, άλλοτε όμορφα, άλλοτε δύσκολα, μέχρι που η τραγικότητα αρχίζει να χτυπά την πόρτα της Σμαράγδας χωρίς σταματημό, μέχρι που ο κόσμος που είχε χτίσει αρχίζει να καταρρέει κι εκείνη εγκαταλείπει για άλλη μια φορά τον τόπο της.
Αφήνοντας πίσω της τη Σύμη, θα φτάσει στη Ρόδο, όπου ο Τούρκικος ζυγός πέφτει βαρύς πάνω από τα κεφάλια των κατοίκων του νησιού, ενώ εκείνη πρέπει να στήσει τη ζωή της ξανά από την αρχή, μα και να καταφέρει να διεκδικήσει τη θέση που της αναλογεί σε έναν νησί αμιγώς ανδροκρατούμενο, σε μια εποχή που όλα μοιάζουν ίδια, αλλά που στην πραγματικότητα όλα αλλάζουν, με το πέρασμα του χρόνου να δίνει την σκυτάλη από τον έναν κατακτητή στον άλλον, με τους Έλληνες να προσπαθούν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, να μην χάσουν την υπόστασή τους, όλα εκείνα που τους χαρακτηρίζουν ως πατριώτες, ως οικογενειάρχες, ως ανθρώπους που δεν πουλάνε την αξιοπρέπειά τους και που δεν σκύβουν το κεφάλι. Αξίες που σήμερα φαντάζουν ξεχασμένες και που στιγμές όπως αυτές μας κάνουν να τις θυμόμαστε και μαζί τους, θυμόμαστε ποιοι θα έπρεπε να είμαστε και από που κρατάει η σκούφια μας.
Όπως κάθε φορά, σε κάθε νέο της βιβλίο, είναι εμφανής η ιστορική μελέτη που έχει πραγματοποιήσει η συγγραφέας προκειμένου να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά της αυτό, που είναι εξαιρετικά πολυσχιδές και δαιδαλώδες, τόσο χρονικά, όσο και ως προς τα ιστορικά γεγονότα που πραγματεύεται, αλλά και ως προς τις επιπτώσεις, κοινωνικές, πολιτικές, συναισθηματικές που είχαν αυτά με το πέρασμά τους. Μέσα από τη δική της ιστορία, η συγγραφέας καταφέρνει να μας διηγηθεί με εξαιρετικά εκτεταμένο και ουσιώδη τρόπο την ιστορία των Δωδεκανήσων μέχρι την ένωσή τους με την Ελλάδα, τον αγώνα για επιβίωση των κατοίκων των νησιών αυτών, αλλά και το βάρος που έφερε κάθε νέος κατακτητής μαζί του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο Μεγάλος Πόλεμος, η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ιταλικός φασισμός, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Γερμανοκρατία αλλά και ο μεγάλος λιμός που έπληξε τα Δωδεκάνησα, όλα τους αποτυπώνονται στο χαρτί με ρεαλισμό και αληθοφάνεια, και από εκεί στο μυαλό και στη συνείδησή μας.
Μέσα από τις αφηγήσεις της ζωής της Σμαράγδας, γνωρίζουμε όχι μόνο ένα μεγάλο κομμάτι της Ιστορίας του τόπου μας, αλλά και το πως αυτή επηρέασε τα Δωδεκάνησα και διαμόρφωσε τη ζωή των κατοίκων τους με το πέρασμα των χρόνων. Μια ζωή για την οποία επίσης μαθαίνουμε εξαιρετικά πολλές πληροφορίες, κάνοντάς μας κι εμάς μέρος της καθημερινότητάς της, σαν να είμαστε εκεί, μαζί με τους κατοίκους των νησιών αυτών, λες και μπορούμε να δούμε, να μυρίσουμε, να γευτούμε, να αισθανθούμε, να νιώσουμε, με την καρδιά μας να χτυπάει μαζί με τις δικές τους καρδιές μα και με την καρδιά του τόπου του, συμπάσχοντας και συμπονώντας, με τις χαρές και τις λύπες να μοιράζονται. Και ίσως η μοιρασιά αυτή να μην είναι δίκαιη αναλογικά, μπορεί να γίνει, όμως, φάρος και ελπίδα και να ριζώσει μέσα μας, θυμίζοντάς μας όσα έχουμε ξεχάσει και γιατί όχι, αλλάζοντάς μας, μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που κόντρα σε όλα στάθηκε στα πόδια της κι έγινε σύμβολο, έστω και στα δικά μας μάτια. Βαθμολογία 10/10
Πολύ καλή απεικόνιση και αφήγηση της ζωής της Σμαράγδας Κυριακού από το τέλος του 19ου αιώνα έως λίγο μετά το τέλος του ΒΠΠ και την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Η Σμαράγδα είναι μια δυνατή γυναίκα, ισχυρογνώμων, ενημερωμένη, γεννημένη να είναι ο βράχος και το θεμέλιο της οικογένειάς της. Μέσα από την ιστορία της η συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να μας διηγηθεί την ιστορία των Δωδεκανήσων μέχρι την ένωσή τους με την Ελλάδα, τον αγώνα των κατοίκων και την σκληρή αντιμετώπιση των ντόπιων πρώτα από τους Τούρκους και μετά από τους ομόθρησκους Ιταλούς που στάθηκαν το ίδιο σκληροί και ανάλγητοι κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας τους στο νησί. Μαθαίνουμε για τη ζωή και τα έθιμα της Σύμης αρχικά και μετά της Ρόδου, συμπάσχουμε με τους ήρωες, ζούμε τις καθημερινές πίκρες, τις χαρές, τους έρωτες, τις αγωνίες, τις επιτυχίες, πάντοτε υπό το βλέμμα της συζύγου, μητέρας, γιαγιάς Σμαράγδας που είναι η μόνη σταθερή στο περασμα των γενεών και των χρόνων. Η μόνη μου ένσταση στο βιβλίο είναι το μέγεθος του, 800 σελίδες, πολλές απο αυτές γεμάτες ιστορικά γεγονότα που επιβαρύνουν το διάβασμα και βαίνουν εις βάρος της πλοκής. Είναι το δεύτερο της κας Θεοδωρίδου που διαβάζω μετά τον Γερμανό Γιατρό και είναι πολύ θετική η εντύπωσή μου.
Εξαιρετικό ανάγνωσμα!!όλη η ιστορια της Ρόδου από τα τέλη του 1800 έως το 1944 μέσα σε ένα βιβλίο,δοσμένο τόσο όμορφα και τόσο κατανοητά,χωρίς να κούραζει τον αναγνώστη
Όμορφα πλεγμένη η ιστορία των ηρώων του βιβλίου με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής. Συχνά για να χαρακτηριστεί κάποιο ιστορικό μυθιστορημα αναφέρονται και ιστορικά στοιχεία τα οποία όμως στέκουν ξένα κι ασύνδετα με τις ιστορίες των ηρώων του βιβλίου πράγμα που δεν ισχύει για τον Ροδανθό.
Είναι όμορφο μια ιστορία να εξελίσσεται με τη μυρωδιά των ρόδων.Ίσως γιατί,ένα μυθιστόρημα που αφορά την πολύπαθη Ιστορία των Δωδεκανήσων,έπρεπε με κάποιο τρόπο να ισορροπήσει.Άλλωστε,όλο το βιβλίο κρατάει μια ισορροπία,ως προς την εξιστόρηση της αλήθειας και της μυθοπλασίας,χαρακτηριστικό στα βιβλία της κυρίας Θεοδωρίδου. Η ιστορία της Σμαράγδας είναι ένα ταξίδι.Από την Πόλη στη Σύμη και από ΄κει στη Ρόδο,όπου κλείνει και ο κύκλος της ζωής της.Η Σύμη,υπό την τουρκική κυριαρχία,το 1874 είναι ένα εύρωστο νησί,με αναπτυγμένα το εμπόριο,τη ναυσιπλοΐα και τη σπογγαλιεία.
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου,η Σμαράγδα έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το νησί καταγωγής της,τη Σύμη.Παράλληλα και ο αναγνώστης γνωρίζει το νησί.Είναι φανερή η μελέτη και ο τρόπος προσέγγισης του πολιτιστικού και λαογραφικού στοιχείου της συγγραφέως,μέσα από την ζωή της νεαρής Σμαράγδας,με τα σμαραγδένια μάτια.Η Σύμη έχει έναν αρχαιότυπο τρόπο υπόστασης.Δεμένη με το παρελθόν,σεβόμενη την παράδοση,κατανυκτική απέναντι στη θρησκεία,πρωτοπόρα στη διάκριση των φύλων,προνοιακή,με κοινωνικά πρότυπα μιας εξελιγμένης κοινωνίας.Η Σύμη αγαπιέται μέσα από τον έρωτα και τη βαθιά αγάπη της Σμαράγδας και του Μιχάλη. Στο δεύτερο μέρος,το μεγαλύτερο του βιβλίου,η ηρωίδα βρίσκεται στη Ρόδο.Η πρωτεύουσα των Δωδεκανήσων τελεί υπό τουρκική κυριαρχία.Ο Ροδανθός γίνεται άρωμα.Μια μυστική συνταγή,που κληρονομείται στα θηλυκά της κάθε γενιάς,δίνει ανεξαρτησία,δύναμη και ελευθερία σε μια γυναίκα,τη Σμαράγδα,στις αρχές του 19ου αιώνα.Το πέρασμα στην ιταλική κατοχή,είναι οδυνηρό,επώδυνο για την ελληνική ροδίτικη ψυχή.Τα χρόνια της ιταλικής κτίσης είναι γεμάτα βαρβαρότητα,είναι χρόνια απόλυτης υποταγής και βίαιου εξιταλισμού.Τα ιστορικά γεγονότα ακολουθούν και μετενσαρκώνονται μέσα από την πορεία της ζωής των ηρώων του μυθιστορήματος.Γίνονται «εύπεπτα»,κατανοητά και οικεία.Η Μικρασιατική καταστροφή,η εδραίωση του φασισμού,η συνθήκη της Λωζάνης,το ζήτημα του αυτοκέφαλου των Δωδεκανήσων,η έλευση του ναζισμού,ο μεγάλος λιμός.Τρεις θρησκείες,τρεις χαρακτήρες λαών,προσωπικότητες διαφορετικές,με διαφορετικό τρόπο ζωής,στήνουν ιστορίες που η μια καθορίζει την άλλη.Η μια αναιρεί την άλλη.
Η μυθιστορία του Ροδανθού υμνεί τον έρωτα,την φιλία, την βαθιά και αληθινή αγάπη καιτην αυταπαρνηση.Και το άρωμα από τα δαμσκηνά ρόδα μένει αναλλοίωτο και διάχυτο στις σκιώδεις στιγμές της Ρόδου.Μια πλούσια διήγηση,χωρίς αποφθεγματικές φράσεις,βαρύγδουπες και δυσνόητες που όμως κρύβει στο σύνολο της αρετές και ηθική.Ακόμα και τα ονόματα των ηρώων έχουν σημειολογική έννοια:Η Σμαράγδα,όμορφη και αιθέρια,σαν το άρωμά της.Ο Μιχάλης,δίκαιος και με βαρύ όνομα σαν του Πανορμίτη της Σύμης.Ο Τέλης,όμορφος και ερωτικός,ανάλαφρος με μια ατέρμονη παιδικότητα,ο Λεωνίδας,πιστός φίλος,μαχόμενος,με αρετές και ήθος.(Η παρέα των έφηβων αγοριών της Βενετοκλείου σχολής θυμιζουν λίγο την παρέα του Άγγελου Γιαννούζη,στην Αστροφεγγιά του Παναγιωτόπουλου).Η Περσεφόνη,αιθέρια,γλυκιά και εύθραυστη,με τη σκια του θανάτου πάνω της.Αναγενναται για τα παιδιά της,για την αγάπη,μέχρι να «κοιμηθεί στην αγκαλιά της γης».
Λίγο πριν έρθει η ώρα της ένωσης και της απελευθέρωσης της Ρόδου,η συγγραφέας,με μια πολύ συγκινητική αλληγορία,κομίζει το ευχάριστο νέο.Η μικρή Σοφία,μισή Ιταλίδα,μισή Ελληνίδα θα τραγουδήσει μια άρια ως αποχαιρετισμό:«Mamma son tanto felice perche ritorno da te»*.Προμηνύοντας τη λύτρωση και τη νίκη,τη προσάρτηση της Ρόδου στην Ελλάδα,το 1947.
Ο Ροδανθός με ενθουσίασε.Φώτισε στιγμές και κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας και του ελλαδικού τόπου που δεν είναι γνωστά σε αρκετούς από μας,μέσα από την υπέροχη και συγκινητική ιστορία μιας γυναίκας.
*Μαμά,είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί επιστρέφω σε ΄σένα.
Μια υπέροχη ιστορική διαδρομή στη Σύμη και τη Ροδο, μέσα από τα μάτια της Σμαράγδας Κυριακού. Με αφηγηματική και λεξιλογικη ποικιλοτητα, λεπτομερείς ιστορικές επεξηγήσεις και πιστότητα στο κλιμα της εποχής, το βιβλίο μεταφέρει τον αναγνώστη σε καιρούς αλλοτινους. Μια συγκινητική ιστορία με πληρες περιεχόμενο, περιγράφει τοσο τις χαρές οσο και τις λύπες, τις προδοσίες αλλα και τις επιτυχιες στη ζωη της πρωταγωνιστριας και της οικογένειάς της. Ο μονος λόγος που δεν εβαλα 5 αστέρια ειναι γιατί δεν κατάφερα να συνηθίσω μέχρι το τέλος τις εναλλαγές που κανει η συγγραφέας ανάμεσα στα πρόσωπα των οποίων τη σκέψη περιγράφει. Το βιβλίο μου δωθηκε απο μια πολύ καλή φίλη, η οποία ζουσε χρόνια στη Ρόδο, και πραγματικά ευχαριστήθηκα τις αναφορές σε φαγητά, μέρη και έθιμα τα οποία ειχα τη χαρα να δω και εγω απο κοντά. Μια όμορφη αναδρομή σε ενα πανέμορφο αλλα βασανισμένο τόπο. Το προτείνω.
“ΡΟΔΑΝΘΟΣ” Συγγραφέας Σόφη Θεοδωρίδου Εκδόσεις Ψυχογιός *** Η Σόφη Θεοδωρίδου επιστρέφει με ένα ακόμη ιστορικό, κοινωνικό μυθιστόρημα και επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά, ότι η ανεξάντλητη συγγραφική της πένα, μπορεί και δημιουργεί λαμπερά διαμαντάκια στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας, προς τέρψη πάντα του αναγνωστικού κοινού, που την ακολουθεί δικαίως και ανελλιπώς σε κάθε νέο της πόνημα. Μέσα από την συγγραφική δεινότητα που την χαρακτηρίζει, από την πλούσια ελληνική ιστορία, μέσα από αληθινά γεγονότα και με βάση την μεγάλη ιστορική έρευνα, που είναι εμφανή μέσα στα βιβλία της -όπως και στο νέο της μυθιστόρημα με τίτλο ΡΟΔΑΝΘΟΣ- έχει βρει την μαγική συνταγή. Καθηλώνει μοναδικά με την γραφή της, γοητεύει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή και γίνεται φάρος γνώσης και πολιτισμού, για όποιον επιλέξει να ταξιδέψει μέσα από τα βιβλία της. “ΡΟΔΑΝΘΟΣ” τιτλοφορείτε, η τελευταία της λογοτεχνική δουλειά, ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που ο τίτλος του είναι άμεσα συνυφασμένος με την ιστορία του βιβλίου. Η πορεία της Σμαράγδας Κυριάκου, της κεντρικής ηρωίδας του βιβλίου, μέσα από τις δεκαετίες που διανύει και από τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της. Ανάμεσα στις χαρές και στις λύπες, σε πολέμους και απώλειες, το άρωμα του Ροδανθού γλύκαινε πάντα τις στιγμές της με την μοναδικότητα του. Άλλωστε ήταν το μεγάλο της μυστικό η παρασκευή του, ένα μυστικό που πήγαινε από γενιά σε γενιά και μόνο στα θηλυκά μέλη της οικογένειας και η Σμαράγδα, έπρεπε να παραδώσει την κατάλληλη στιγμή και στα κατάλληλα χέρια την πολύτιμη συνταγή του. 1874, η Σμαράγδα μετά από την τυχαία γνωριμία της με τον ηλικιωμένο Μόσκοβο, αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη, για το μικρό, γραφικό νησί του Πανορμίτη, την τουρκοκρατούμενη αλλά προνομιούχα, Σύμη. Σε αυτό το μικρό νησάκι του Αιγαίου η Σμαράγδα γνωρίζει την ευτυχία που ανθίζει στα μάτια του Μιχάλη. Μια ευτυχία που την επισκιάζει η πολύχρονη ατεκνία του ζευγαριού, μέχρι την μέρα που θα αγκαλιάσουν τον πεντάχρονο Γιόσιφ. Αυτό το μικρο αγόρι που ήρθε σαν δώρο ανέλπιστο στην αγκαλιά της, θα προκαλέσει τις αντιδράσεις της μικρής τοπικής κοινωνίας, που του δίνει το όνομα το “Αραπί”. Αυτός ο στιγματισμός, δυσκολεύει το μικρο αγόρι να ενταχθεί στο κοινωνικό και πολιτιστικό τοπίο του νησιού. Καθώς τα χρόνια κυλούν, η Σμαράγδα θα βιώσει την απέραντη ευτυχία, την οδυνηρή απώλεια, την πικρή προδοσία. Η ζωή ακόμη μια φορά την προστάζει να εγκαταλείψει το νησί της, αφήνοντας πίσω τις οδυνηρές αναμνήσεις και φτάνει στην Ρόδο, για ένα νέο ξεκίνημα λίγο πριν την Ανατολή του νέου αιώνα. Ανάμεσα στο ισχυρό οθωμανικό ζυγό και σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η Σμαράγδα υψώνει το ανάστημα της και μεγαλουργεί στην επιχειρηματική κοινότητα του νησιού. Και ενώ τα χρόνια περνούν και τα ιταλικά στρατεύματα παίρνουν την κυριαρχία του νησιού από τον Οθωμανικό ζυγό, η Σμαράγδα δίνει την δική της μάχη επιβίωσης. Μέσα από δύσκολες συνθήκες που έρχονται μαζί με τον Μεγάλο πόλεμο, την μικρασιατική καταστροφή, τον ιταλικό φασισμό και τον Β΄Παγκόσμιο, η πείνα, οι δυσκολίες, οι απώλειες, μαστίζουν τα Δωδεκάνησα, ώσπου το όραμα για μια ελεύθερη πατρίδα, αρχίζει να αχνοφαίνεται δειλά στον μακρινό ορίζοντα και στα γαλάζια νερά του Αιγαίου. Ένα υπέροχο βιβλίο, μυρωμένο στην κάθε του σελίδα, όχι μόνο με το άρωμα της ηρωίδας, τον περίφημο “ΡΟΔΑΝΘΟ”, μα είναι και ποτισμένο με το άρωμα της Ελλάδας. Ένα ιστορικό-κοινωνικό μυθιστόρημα, ένας πολιτισμικός καμβάς εθνικοτήτων, ηθογραφιών και χαρακτήρων, που γεμίζει τον αναγνώστη χρώματα και αρώματα ιστορίας, αναδεικνύοντας με σεβασμό, μέσα από την ρέουσα γραφή της Σόφης Θεοδωρίδου, τα δεινά των Δωδεκανήσων, με επίκεντρο την Ρόδο, που ίσως σε πολλούς από εμάς να μην είναι γνωστά. Το βιβλίο λένε είναι ταξίδι και πραγματικά αυτό νιώθεις διαβάζοντας το μυθιστόρημα “Ροδανθός”. Μέσα από την ζωή της Σμαράγδας, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να νιώσει, να αισθανθεί, το ελληνικό χτυποκάρδι που κάτω από οποιοδήποτε ζυγό και σκλαβιά, δεν έπαψε ποτέ να χτυπά δυνατά, να οραματίζεται, να ελπίζει και να διεκδικεί την ελευθερία του. Μέσα από τη ζωή της Σμαράγδας, ο αναγνώστης θα νιώσει συναισθήματα που θα τον κάνουν να πλημμυρίσει εθνική περηφάνια και θα πάρει μαθήματα θάρρους και αξιοπρέπειας, δύναμης και ελπίδας. Η Σόφη Θεοδωρίδου, πλέκει με επιδεξιότητα το νήμα της ιστορίας της, στο βιβλίο της. Παρασύρει τον αναγνώστη της στη δίνη των γεγονότων αβίαστα, με τις απίστευτες σκηνές και τους προσεκτικά μελετημένους διαλόγους που ντύνει το μυθιστόρημα της. Δεν ξεφεύγει από τα πραγματικά γεγονότα και ενσωματώνει την μυθοπλασία αριστοτεχνικά, χωρίς να παραποιεί την ιστορία. Ένα δυναμικό μυθιστόρημα από την αγαπημένη μας συγγραφέα, που διαβάζεται απνευστί και που κερδίζει επάξια, τον θαυμασμό του αναγνώστη και εγείρει το ενδιαφέρον του, από την πρώτη σελίδα ως και την τελευταία.
Η Σόφη Θεοδωρίδου είναι αγαπημένη συγγραφέας και όταν είδα ότι το καινούριο της μυθιστόρημα έχει μια πρωταγωνίστρια που λέγεται Σμαράγδα δε γινόταν να μην το πάρω. Έχω μια αδυναμία στις ηρωίδες βιβλίων που έχουν το ονομά μου, πως να το κάνουμε. Η ιστορία της συνονοματης ξεκινά στη Σύμη, στα τέλη του 19ου αιώνα, για να καταλήξει στη Ρόδο στις αρχές του 20ου αιώνα. Απόλαυσα πραγματικά το κομμάτι του βιβλίου που διαδραματίζοταν στη Σύμη, έμαθα πράγματα για τις συνήθειες του νησιού που ομολογώ ότι δεν τα γνώριζα και παρακινηθηκα να ψάξω περισσότερο για την ιστορία αυτής της πλευράς της Ελλάδος και αυτής της ιστ��ρικής περιόδου. Το δεύτερο κομμάτι του βιβλίου που αφορά τη Ρόδο θεωρώ ότι κυλάει πιο αργά και είναι έλειπες σε στοιχεία και περιγραφές. Θα μου άρεσε το επιχειρηματικό ταξίδι μιας γυναίκας εκείνης της εποχής, θα μου άρεσε να υπογραμμίζονται οι δυσκολίες που σίγουρα θα αντιμετωπίσε η Σμαράγδα στο να πετύχει το εγχείρημα της και γενικότερα ένιωσα ότι υπήρχαν πολλά κενά στην αφήγηση, ενώ σε κάποια σημεία γινόταν μακροσκελης χωρίς κάποια σοβαρή αιτία. Ο χαρακτήρας του Γιοσιφ είχε τα χαρακτηριστικά να επεκταθεί πολύ περισσότερο, θεωρώ ότι η συγγραφέας δεν τον εκμεταλλεύτηκε αρκετά. Σε γενικές γραμμές ένα ωραίο βιβλίο, σίγουρα όχι ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία της κας. Θεοδωρίδου (αυτά συνεχίζουν να είναι "Η νύφη φορούσε μαύρα", "τα χνάρια των ξυπόλυτων ποδιών" και "η αμαρτία της ομορφιάς") αλλά διαβάζεται ευχάριστα και είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε μια άλλη πλευρά της ιστορίας του τόπου μας και ίσως να αναλογιστούμε και για το σήμερα. Και με τις τελευταίες εξελίξεις στην Ιταλία μετά τις εκλογές που ανέδειξαν νικητή ένα κόμμα με φασιστική ιδεολογία ίσως αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ένα ακόμα όμορφο βιβλίο από την κυρία Θεοδωρίδου, αλλά με κούρασε πολύ. Αν είχε μικρότερη έκταση πιστεύω ότι θα είχε πιο γρήγορη πλοκή και δεν θα ήταν τόσο κουραστικό.