تئاتر ایده‌ها

by Martin Puchner, مرتضی نوری (translator)

فلسفه و تئاتر در طول تاریخ رابطه‌ای مناقشه‌انگیز با یکدیگر داشته‌اند. فلسفه غالبا از تئاتر روی برگردانده و آن را مکان توهم و تباهی اخلاقی قلمداد کرده است؛ تئاتر نیز غالبا به فلسفه پشت کرده و تاکید داشته است که درام با کنش‌ها سر و کار دارد نه ایده ها. اثر حاضر نشان می‌دهد که تئاتر و فلسفه از همان آغاز به نحو سرنوشت‌سازی به یکدیگر گره خورده‌اند. افلاطون نابغه‌ای‌ست که بر تاریخ درهم تنیدگی این دو حوزه سایه افکنده است. این اثر، افلاطون را نه تنها به عنوان نظریه پرداز تئاتر بلکه به عنوان نمایش‌نامه نویسی معرفی می‌کند که نوعی دراماتورژی‌ای که با نگرش رایج ارسطویی در حوزه تئاتر تفاوت هنگفتی دارد. از نظر پوشنر، افلاطون نقش سرنوشت‌سازی در شکل‌گیری تئاتر مدرن داشته است و چهره‌های بزرگی چون اسکار وایلد، جرج برنارد شاو، لوئیجی پیرندلو، برتلوت برشت، و تام استوپارد از او برای خلق شکل جدیدی از تئاتر ایده‌ها مدد گرفته‌اند. این اثر می‌کوشد در کنار ارائه‌ی نوعی تاریخ تئاتری از فلسفه معاصر، در اندیشه‌ی متفکرانی چون مارتا نوسبام، آیریس مرداک و آلن بدیو نوعی «افلاطون گرایی دراماتیک» را رصد کند، افلاطون‌گرایی‌ای که سعی دارد راهی فراسوی ماتریالیسم و نسبی‌گرایی فرهنگی معاصر فرای روی ما قرار دهد.

423 pages, Unknown Binding

About the author

Martin Puchner is a literary critic and philosopher. He studied at Konstanz University, the University of Bologna, and the University of California, Santa Barbara, before receiving his Ph.D. at Harvard University. Until 2009 he held the H. Gordon Garbedian Chair at Columbia University, where he also served as co-chair of the Theater Ph.D. program. He now holds the Byron and Anita Wien Chair of Drama and of English and Comparative Literature at Harvard University. He is the founding director of the Mellon School of Theater and Performance Research at Harvard University.

Reviews

[Zahra Rashidian · Rating 5 out of 5]

اگر به افلاطون یا تئاتر، یا هر دو علاقه دارین، خوندن کتاب به نظرم براتون تقریبا ضروریه. ایده ی جالبی که در مورد فلسفه‌ی هنر افلاطون مطرح می‌شه تو این کتاب، با اون چیزی که ظاهر رساله‌هاش برمی‌آید، متفاوته. اینجا افلاطون خودش به عنوان یک هنرمند-فیلسوف مورد بررسی قرار می‌گیره، و حتی به نظر نویسنده می‌شه شروع درام و خواستگاه نمایشنامه‌نویسی مدرن رو افلاطون دونست. ترجمه ی کتاب هم به نظر من خیلی روون و عالیه در نتیجه از همه نظر کتاب قابل پیشنهادیه.