19 διαφορετικές ιστορίες. Άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, με πάθη, που προχωρούν, ακόμα κι αν η πορεία τους είναι δύσβατη. Παίρνουν τα ρίσκα τους κι έρχονται αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Επιμένουν, υπομένουν, χάνουν και ενίοτε κερδίζουν. Και στο τέλος… Στο τέλος έρχεται η Κάθαρση ή μήπως όχι; Υπάρχει happy end ή είναι απλώς ένας μύθος; Τι θα συμβεί όταν τελικά ο κριτής επιβάλλει την τεχνική ποινή; Κάθε βράδυ ο καθένας μας κοιμάται αγκαλιά με κάτι… Τυχεροί όσοι κοιμούνται αγκαλιά με την αλήθεια τους.
Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Φλώρινα. Είναι δάσκαλος και εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές αφορούν, πρώτον, τη δημιουργική γραφή και δεύτερον, τις επιστήμες της αγωγής, με εξειδίκευση στα ζητήματα ιστορίας, ιστορικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι βραβευμένος, μεταξύ άλλων, από το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής και από τις κυπριακές εκδόσεις Ευγνώμων. Από όλες τις δράσεις του πάντα προκρίνει την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής στη Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, της οποίας είναι ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος. Αποτελεί υποψήφιο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Στο θέατρο έχουν ανέβει τα έργα του «Οι τελευταίες κενές σελίδες» (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2023) και το θέατρο από παιδιά για παιδιά «Ακαδημία θεών» (Θέατρο Παραμυθίας, 2023). Συντονίζει εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στις Η.Π.Α. Από τον Δεκέμβριο του 2023 αποτελεί Τακτικό Μέλος του Φ.Σ. «Παρνασσός». Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εμφιλοχωρούν η δημιουργική γραφή, η λογοτεχνία, η εκπαιδευτική πολιτική και οι έμφυλες διαστάσεις στην εκπαίδευση.
19 ιστορίες, πολύ ενδιαφέρουσες, με έντονα συναισθήματα και πολύ ωραία γραμμένες. Ιστορίες για θέματα που απασχολούν τους νέους, και όχι μόνο. Για τον έρωτα, την ανεργία, τη μοναξιά, τα ναρκωτικά,την ομοφυλοφιλία,την απιστία. Αγαπημένες μου, η ιστορία με τα σκυλιά και με το βιογραφικό.
Ποιό το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί σχετικά με τις αποφάσεις που παίρνουμε καί την πορεία της ζωή μας; Από την μία μεριά υπάρχουν άνθρωποι που μεμψιμοιρούν καί μακαρίζουν την κακή τους μοίρα για όλα όσα τους συμβαίνουν απορρίπτοντας όλες τις προσωπικές τους ευθύνες. Κι από την άλλη μεριά,υπάρχουν άνθρωποι που είναι βαθειά ενοχικοί κι αρέσκονται στο να ''αυτομαστιγωνόνται'' καί να σκέφτονται πως αποκλειστικά εκείνοι/ες καί μόνο φέρουν την ευθύνη. Κατ'εμέ,η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Χρειάζεται αυτοκριτική καί πολλή δουλειά με τον εαυτό μας για να δούμε το τι πραγματικά συμβαίνει κι αν μπορούμε να το διορθώσουμε. Είναι ένα πάντρεμα πολλών στοιχείων όλα όσα ζούμε καθημερινά. Το ποσοστό της ευθύνης καταμερίζεται σε πολλούς παράγοντες.
Η σημερινή μου πρόταση για εσάς είναι το βιβλίο του συγγραφέα κυρίου Στέλιου Λιθοξοϊδη,με τίτλο ''Τεχνική ποινή'' που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Υδροπλάνο. Ένα βιβλίο αποτελούμενο από δεκαεννέα ξεχωριστές,αυτοτελείς ιστορίες που κοινό παρανομαστή έχουν την καθημερινή ζωή με τα όποια προβλήματα καί σκέψεις που μας βασανίζουν όλους κι όλες. Ένα βιβλίο που με ''ρούφηξε'' μέσα στις σελίδες του καί το ξεχώρισα ανάμεσα στα τόσα που έχω διαβάσει την τελευταία χρονιά.
''19 διαφορετικές ιστορίες. Άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, με πάθη, που προχωρούν, ακόμα κι αν η πορεία τους είναι δύσβατη. Παίρνουν τα ρίσκα τους κι έρχονται αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Επιμένουν, υπομένουν, χάνουν και ενίοτε κερδίζουν. Και στο τέλος… Στο τέλος έρχεται η Κάθαρση ή μήπως όχι; Υπάρχει happy end ή είναι απλώς ένας μύθος; Τι θα συμβεί όταν τελικά ο κριτής επιβάλλει την τεχνική ποινή; Κάθε βράδυ ο καθένας μας κοιμάται αγκαλιά με κάτι… Τυχεροί όσοι κοιμούνται αγκαλιά με την αλήθεια τους.''(Περίληψη οπισθοφύλλου)
Ο συγγραφέας με λόγο οικείο καί ουσιαστικό,δομεί με σωστό τρόπο τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων του. Τόσο τις ιστορίες όσο καί τους ήρωες τους χαρακτηρίζει η αληθοφάνεια καί είναι αναμενόμενη η ταύτιση των αναγνωστών μαζί τους. Είμαι βέβαιη πως πολλοί/ες θα έχετε ακούσει από ανθρώπους του περιβάλλοντός σας παρόμοιες υποθέσεις καί θα έχετε συναντήσει ανάλογους χαρακτήρες ανθρώπων. Με παρόμοιο τρόπο,λοιπόν,προσαρμόζεται το ύφος καί το λεξιλόγιο του συγγραφέα. Για μένα δεν θα μπορούσε να κάνει καλύτερη επιλογή. Είναι όσο κυνικός,ωμός,ρομαντικός,ρεαλιστής καί αιθεροβάμων χρειάζεται,ανάλογα με την περίσταση,για να αποτυπώσει απόλυτα πάνω στο χαρτί το νόημα των ιστοριών. Δεν βρήκα κάποιο ψεγάδι που ίσως να με ενοχλούσε καί να επιθυμούσα να επέμβω για να το διορθώσω.
Η ψυχογράφηση των χαρακτήρων των ηρώων,καθώς καί η ορθή τοποθέτησή τους μέσα στα κείμενα είναι ένα ακόμη στοιχείο του βιβλίου που αξίζει της προσοχής μας. Ο συγγραφέας είναι φανερό πως έχει ''δουλέψει'' αρκετά πάνω στους ήρωές του. Έχει εστιάσει σε όλα αυτά τα σημεία που θα τους ολοκλήρωναν. Ακόμα καί η πιο μικρή,για κάποιους ασήμαντη,λεπτομέρεια φαίνεται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να έρθουν οι ήρωες καί να σταθούν επάξια μπροστά στο αναγνωστικό κοινό. Θα γεμίσουν την ψυχή μας με συναισθήματα. Θα τους συμπαθήσουμε,θα τους κατανοήσουμε καί θα τους δικαιολογήσουμε. Κάποιοι,βέβαια,δεν θα μας είναι τόσο αγαπητοί,αλλά καί πάλι θα έχουμε την αίσθηση πως τους έχουμε συναντήσει,έστω καί τυχαία,κάποια στιγμή στην ζωή μας.
Μέσα από τις εμπειρίες της ζωής τους θα έρθουν αντιμέτωποι/ες με ευθύνες καί αποφάσεις που θα πρέπει να παρθούν άμεσα. Θα κλονιστούν οι ισορροπίες των ζωών τους καί θα πρέπει να μάθουν να στέκονται γερά στα πόδια τους. Θα πρέπει να πάψουν να είναι ευθυνόφοβοι/ες καί να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα. Θα πρέπει να μάθουν να αντιστέκονται καί να διεκδικούν όσα επιθυμούν με πολλή δουλειά,υπομονή,επιμονή,σύνεση καί αξιοπρέπεια. Δεν θα πρέπει να επιτρέπουν σε κανέναν να τους/τις ποδοπατεί καί να τους/τις χειραγωγεί. Γιατί αν κάνουν το λάθος καί επιτρέψουν να συμβεί μία φορά,αυτό δυστυχώς θα επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια.
Κι όταν έχουν κάνει όλα τα παραπάνω,τί θα συμβεί ύστερα; Πόσοι/ες θα αντέξουν την αλήθεια καί θα την αποδεχθούν όπως ακριβώς είναι; Θα έρθει η πολυπόθητη λύτρωση,ή όχι; Η ζωή δεν έχει πάντα ευτυχισμένο τέλος. Είμαστε,άραγε,έτοιμοι/ες να δεχθούμε καί το άσχημο σενάριο; Φυσικά καί δεν πρόκειται να σας απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα,παρά μόνο θα σας προτρέψω να αναζητήσετε καί να διαβάσετε το βιβλίο. Σίγουρα θα βρείτε κάποιο κομμάτι του εαυτού σας μέσα στις ιστορίες του.
Το Βιβλίο με τίτλο τεχνική ποινή αποτελείται από 19 αυτοτελείς ιστορίες διαφορετικου περιεχομένου.Σε αρκετές παρουσιάζονται τα σκοτεινά ανθρώπινα πάθη όπως αυτό της ιδιοκτησίας ,της απληστίας που οδηγεί σε έναν προσωρινό ανήφορο με κατάληξη το απότομο πέσιμο και η μοναξιά ,η αναλωσιμοτητα και οι απρόσωπος εργοδότες,η τεράστια διαφορά του φαινεσθαι και του είναι.Αυτο που συναντάται σε μεγάλο βαθμό είναι οι ενοχές είτε ως μια συνεχή αναπαράσταση στην προσωπική κόλαση του καθενός σ αυτή την ζωή και την άλλη.Την μετάνοια όσων δεν μπόρεσαν να χαρούν μ αυτά που είχαν,κι ήταν αρκετά άλλα τα ηθελα όλα.Αλλα κι άλλες καταστάσεις όπως η προδοσία και η εσωτερική σύγκρουση.Τωρα δικαίως θα ερωτηθεί κάνεις και γιατί δεν προχωράνε να αλλάξουν την ζωή τους;Γιατί θεωρούν πως αυτό που ζούνε τους αξιζει,χωρίς δικαστική έδρα καταδίκασαν τον εαυτό τους ένοχο και επέλεξαν και την ποινή.Δεν έχουν την δύναμη να συγχωρέσουν τον εαυτό τους γιατί πιστεύει πως κάνεις δεν θα το κάνει.Και έτσι συνεχίζουν να τραβάνε τις αλυσίδες που ίδιοι κρέμασαν,άλλοι να αυτοκαταστρεφονται.Η επιμονη,εμμονή μπορεί να σε οδηγήσουν σε καταστροφικά μονοπάτια όχι όμως η υπομονή όπως εξιστορει ο συγγραφέας. Μέσα από παρομοιωσεις,μεταφορές και άλλα σχήματα λόγου που συνήθως συναντάται στην ποίηση ο συγγραφέας απευθύνεται στους ενόχους εξηγοντας πως οτι και να κάνουν τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν.Ας μείνουν πιεβ όπως η νύχτα που φεύγει και με την έγερση του ήλιου να ζουν αλλιώς από δω και πέρα.Εκεινοι είναι υπεύθυνοι για το αύριο. Δεν είναι λίγοι που θα δουν ένα κομμάτι του εαυτού τους μέσα σε κάποια απ τις Ιστορίες.Ενα βιβλίο τελικά για το να ζεις την κάθε μέρα και όχι εγκλωβισμένος στο παρελθόν με αυτομομφες και ενδοβολες ,δεξιοτεχνα με την χρήση αντιπαραδειγματων και ουκ ολίγες φορές ακραίων.
19 σύγχρονες ιστορίες βγαλμένες από την ζωή μέσα από ανθρώπους απλούς και καθημερινούς που κινούνται γύρω μας και μπορεί εμείς να μην τους προσέχαμε ποτέ,τους πρόσεξε όμως ο συγγραφέας και μας μίλησε για αυτούς. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι πως δεν υπάρχει κανένα αισιόδοξο τέλος,σε καμία ιστορία, ίσως μια αχνή ύπαρξη αισιοδοξίας στην ιστορία της σερβιτόρας με τα πράσινα μάτια.Και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι μέσα σε πόση σκληρότητα και κυνικότητα μεγαλώνουν οι νέοι σήμερα, που δεν μπορούν να δουν κανένα ευχάριστο τέλος;Δεν υπάρχουν ευχάριστες ιστορίες σήμερα;Ή μήπως υπάρχουν και δεν τις προσέχουμε;Ή απλά η ευτυχία δεν αποτελεί καλό υλικό για ιστορίες και είναι αυτό που λέει ο Τολστόι στην αρχή της Άννα Καρένινα"Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, όμως, είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο.;" Οι συγκεκριμένες ιστορίες αφορούν ανθρώπους που δεν ξέρουν να διεκδικούν,που τους κυριεύουν τα πάθη τους,ανθρώπους με πολλά άγχη που τους κρατούν άυπνους, ανθρώπους που δεν το έχουν σε τίποτα να βασανίσουν άλλους ανθρώπους για να πάρουν εκδίκηση. Ιστορίες για το είναι και για το φαίνεσθαι,για πικρά ατυχήματα που συμβαίνουν ακόμη και την στιγμή που νομίζεις ότι έχουν στρώσει όλα στη ζωή σου. Πρόκειται για εξαιρετικά διηγήματα με πολύ ζωντανή και δυναμική αφήγηση που σε αγγίζει βαθειά στην ψυχή σου,με ήρωες που τους συμπαθείς και κυρίως τους συμπονάς.Πιο αγαπημένη από όλες τις ιστορίες α��τή με "τα σκυλιά του πατρικού μου"που κατάφερε να με ξεγελάσει και να με κάνει για μια στιγμή να πιστέψω πως θα πάνε όλα καλά! Μπράβο , θα περιμένουμε το επόμενο με αγωνία!
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, βγαλμένο πραγματικά, από τις ζωές των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, τις δικές μας ζωές. Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί τι κρύβει στην ψυχή του κάποιος που γνωρίζουμε; Ή γιατί κάποια περιστατικά μένουν στην αφάνεια, χωρίς να γνωρίζει κανείς την διάσταση του προβλήματος; Ο συγγραφέας θίγει κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν την εποχή μας-και όχι, δεν είναι κλισέ αυτό- όπως η κακοποίηση, η ομοφοβία, η ενδοοικογενειακή βία, η κατάχρηση της εξουσίας, ψυχικές ασθένειες και άλλα. Με γλώσσα άλλοτε σκληρή και τραχιά, άλλοτε τρυφερή και γλυκιά, διηγείται με μυθιστορηματική και δυναμική αφήγηση, προορισμένη για να "μιλήσει" στην καρδιά του αναγνώστη 19 διαφορετικές ιστορίες. Διαφορετικές, μεν, ταυτόχρονα όμως τόσο ταιριαστές η μία με την άλλη. Αλλά ο σκοπός είναι ένας: η "Τεχνική Ποινή" Η Κάθαρση που περιμένει να ενώσει τους ήρωες στο τέλος. Και η Κάθαρση του αναγνώστη, η δικιά μας σκέψη και οπτική για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τα πράγματα μετά το πέρας της ανάγνωσης αυτού του εξαιρετικού βιβλίου. Γιατί σημασία έχει η αλήθεια. Η προσωπική αλήθεια του καθενός μας. Γιατί μην ξεχνάμε ότι κάθε βράδυ ο καθένας μας κοιμάται αγκαλιά με κάτι... Τυχεροί όσοι κοιμούνται αγκαλιά με την αλήθεια τους...
Ένα βιβλίο που είχα για μήνες στη βιβλιοθήκη μου πριν αποφασίσω πως ήρθε η σειρά του . Για το μόνο που μετάνιωσα αφού το διάβασα (όλο μέσα σε δυο μέρες ) ήταν που δεν το διάβασα νωρίτερα . 19 διαφορετικές ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή . Απόλαυσα τη γραφή του συγγραφέα που ειλικρινά πιστεύω πως είναι ένα απο τα καλύτερα ταλέντα που διαθέτει η Ελλάδα . Ο εκδοτικός εχει ένα διαμάντι και καλά θα κάνει να το προωθήσει πιο σωστά .