Τα διηγήματα, που περιέχονται σ΄αυτό το βιβλίό - τα αποκαλώ διηγήματα, αποδεχόμενος την καθιερωμένη ονομασία, αλλά θα ήταν σωστότερο, αν τα αποκαλούσα ιστορίες - γράφτηκαν κατά διάφορες χρονικές περιόδους, που απαρτίζουν μια περίπου πεντηκονταετία. Στο χρονικό αυτό διάστημα, που δεν είναι μικρό, η χώρα μας υπέστη πολλές δοκιμασίες και ο λαός έζησε καταστάσεις δύσκολες, μέχρι δραματικές. Γνώρισε και περιόδους ηρεμίας και κάποιας ευζωίας. Ποτέ όμως δεν έλλειψαν τα βάσανα άλλοτε περισσότερων και άλλοτε λιγότερων ανθρώπων, βάσανα, που οφείλονταν, όχι μόνο στα ταραχώδη γεγονότα και στις οικονομικές δυσχέρειες, αλλά και στις κοινωνικές συνθήκες, κατά από τις οποίες ρέει και συχνά δοκιμάζεται και δεινοπαθεί η καθημερινή ζωή. Τα βάσανα είναι η αναπόφευκτη μοίρα του γένους των ανθρώπων. Το είπε ο Παπαδιαμάντης με λαϊκή απλότητα, δόση μοιρολατρίας και αίσθημα οίκτου: "Σαν να έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου"! Υπάρχουν σ΄ αυτό το βιβλίο και ιστορίες ευτράπελες,αλλά κι΄ αυτές διαποτίζονται από την ουσία των δακρύων. Ουσία πικρή και ιερή. Το ευτράπελο δεν αποκλείει τον πόνο. Επ΄ αυτού έχουμε τη βαθύτατη παρατήρηση μιας παγκόσμιας αυθεντίας; Του Ντοστογιέφσκυ, ο οποίος έχει πει για το όχι απλώς ευτράπελο, αλλ΄ έντονα κωμικό αριστούργημα του Θερβάντες: "Το πιο πονεμένο βιβλίο του κόσμου είναι ο Δον Κιχώτης".