Το Γοτθικό τετράδιο και άλλα είναι μια ανθολογία ποιημάτων που επιμελήθηκε και μετέφρασε με ιδιαίτερο ζήλο η ποιήτρια και φίλη του Λούτσι Μαργαρίτα Δαλμάτη, και περιλαμβάνει, εκτός από την ομότιτλη συλλογή -που θεωρείται ένα από τα πιο λυρικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ-, αντιπροσωπευτικά ποιήματα από τις περισσότερες συλλογές του ποιητή. Στην εισαγωγή του φροντισμένου τόμου, η μεταφράστρια μας δίνει τις λέξεις-κλειδιά ανάγνωσης της ποίησης του Λούτσι, ενώ η μετάφραση των ποιημάτων συνοδεύεται από το ιταλικό κείμενο. Ο Λούτσι, θεωρείται μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές του ιταλικού λυρισμού, με τεράστιο συγγραφικό όγκο: Ποίηση, Δοκίμιο, Μεταφράσεις και Ποιητικό Θέατρο. Η «Ακαδημία των Λυγκέων», το ανώτατο πνευματικό Ίδρυμα της Ιταλίας, τον είχε προτείνει για Νόμπελ Λογοτεχνίας, και η Ιταλική Δημοκρατία του έκανε τη μεγαλύτερη τιμή, ανακηρύσσοντάς τον Ισόβιο Γερουσιαστή. Όλα τα ιταλικά βραβεία και πολλά διεθνή έχουν τιμήσει το πολύτιμο έργο του, κάνοντάς τον έναν από τους μεγαλύτερους Ιταλούς ποιητές. Η ποίηση του Λούτσι έχει για πρωταγωνιστή την ψυχή, κοινό τοπίο για κάθε άνθρωπο, οπουδήποτε κι αν έχει γεννηθεί, όποτε κι αν έχει έρθει στον κόσμο.
Mario Luzi was an Italian poet. His first book, La barca, was published in 1935 and in 1938 he started to teach in high schools in the cities of Parma, San Miniato and Rome. In 1940, he published Avvento notturno; in 1945 he went back to Florence and there he taught at the liceo scientifico. He won the Aristeion Prize in 1991 for his work Frasi e Incisi di un Canto Salutare; in the same year he was proposed for the first time by the Accademia dei Lincei for the Nobel Prize in Literature. Ultimately never awarded, when asked for his thoughts by one reporter on his fellow countryman Dario Fo's 1997 success he slammed the phone down: "I'll say only this. I've just about had it up to here!" In October 2004, he was appointed to the Italian Senate as a senator-for-life by President of the Republic Ciampi.
Διαβάζοντας αυτά τα ποιήματα νιώθεις πως ο χρόνος σταματά. Ή μάλλον… πως δεν υπήρξε ποτέ γραμμικός.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο: ο Λούτσι δεν γράφει απλώς για έρωτα , γράφει για το πώς ο έρωτας διαλύει τα όρια του χρόνου. Παρελθόν, παρόν, μέλλον γίνονται ένα. Ό,τι ζήσαμε, ό,τι φοβηθήκαμε, ό,τι ποθήσαμε , συνυπάρχουν. Τα αστέρια, το φως, ο ήλιος δεν είναι απλές εικόνες. Είναι εσωτερικές καταστάσεις. Το φως γίνεται αποκάλυψη. Η αγωνία γίνεται σιωπηλή φωτιά.
«Η καρδιά είναι διαχρονική… όλα στην ίδια γραμμή, την ίδια στιγμή.»
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε επιθυμία και μεταμέλεια, μένει μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια: η καρδιά δεν ξεχνά και δεν περιμένει , τα κρατά όλα μαζί. Μια ποίηση ήσυχη, αλλά διαπεραστική. Από αυτές που δεν τις διαβάζεις απλώς… τις κουβαλάς.