Μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχηµα, η Ισµήνη ξυπνά στο νοσοκοµείο έχοντας πάθει µερική αµνησία, µε κενά τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια – τη µισή περίπου ζωή της. Η επιστροφή της στο σπίτι και τον σύζυγό της θα τη φέρει µπροστά σε ερωτήµατα για τις επιλογές της ζωής της, αλλά και για την ίδια. Μόνη της θα πρέπει να βρει τα στοιχεία ώστε να συνθέσει ξανά τα ξεχασµένα χρόνια και να δει ότι ίσως ο εαυτός της, αλλά και η ζωή της, δεν είναι ακριβώς αυτό που της έχουν παρουσιάσει.
Ένα µυθιστόρηµα για τον έρωτα, την απάτη και τις εµµονές που µπορεί να γίνουν καταστροφικές. Μια αναζήτηση ενός χαµένου εαυτού που ζει σ’ έναν ονειρεµένο κόσµο, ο οποίος για την ίδια δεν είναι παρά ένα χρυσό κλουβί. Οι απαντήσεις όµως που θα βρει, καθώς θα διασχίζει το µονοπάτι της λησµονιάς της, κρύβουν θανάσιµους κινδύνους…
Η Ισμήνη ξυπνάει σε μια κλινική και την ενημερώνουν πως της συνέβη ένα ατύχημα στο οποίο ανακαλύπτει πως έχασε την μνήμη της. Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια από τη ζωή της χάθηκαν από τη μνήμη της σε μια στιγμή. Μαθαίνει πως παντρεύτηκε με τον Ανδρέα, έναν άντρα τον οποίο θεωρούσε πολύ όμορφο για να μπλέξει μαζί της.
Το τεράστιο όμως αυτό κενό, θα φανερώσει και κάποιες επίπονες αλήθειες και θα προκαλέσει ένα κενό μέσα της και μια σύγχιση, καθώς η γυναίκα του σήμερα δεν συνάδει με την γυναίκα που θυμάται πως ήταν. Ταυτόχρονα, θα γνωρίσει έναν άλλον άντρα, που θα της καλύψει το κενό εκείνο και σιγά σιγά θα αρχίσει να ξεμπλέκει τον ιστό των πραγμάτων που οδήγησαν στο σήμερα.
Το θέμα της απώλειας μνήμης είναι κάτι που πάντα με συνεπαίρνει και με ενθουσιάζει. Όταν διάβασα την περίληψη αυτού του βιβλίου σκέφτηκα πόσο πολύ ταιριάζει στα γούστα μου και είχα την απορία σε ποιο είδος βιβλίου κατατάσεται τελικά. Είναι ρομάντζο, είναι θρίλερ; Η αλήθεια είναι πως το βρήκα προβλεπόμενο σε ορισμένα σημεία, ωστόσο υπήρξαν ανατροπές που δεν θα μπορούσες να φανταστείς. Όσο για το τέλος, νιώθω ότι αυτός ο επίλογος θα με στοιχιώνει. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει και επόμενο βιβλίο, αλλά σίγουρα ήταν ανατρεπτικές αυτές οι τελευταίες σελίδες.
Ειλικρινά δεν θυμάμαι να έχω αντιπαθήσει πρόσφατα χαρακτήρα όπως ένιωσα για την κυρία Αλεξάνδρα. Από τα χειρότερα είδη ανθρώπων. Αντίθετα, αγαπημένοι μου χαρακτήρες ο Σεμπαστιάν και ο Αλέξανδρος. Νιώθω ότι πάντα μου χάριζαν ένα γλυκό χαμόγελο και ήθελα στο τέλος να λήξουν όλα ευχάριστα γι' αυτούς, παρά τις αντίξοες συνθήκες.
Τέλος, θα ήθελα να ανφέρω πως το βιβλίο αυτό κατάφερε να με ταξιδέψει και να με πάει στην Σεβίλλη της Ισπανίας! Οι περιγραφές του μέρους ήταν τόσο όμορφες!! Ένιωσα λες και ήμουν κι εγώ εκεί! Μου άρεσε πολύ ο τρόπος γραφής και αγάπησα όλες τις γλυκές και αισθησιακές σκηνές, αλλά και τις λυπηρές ή αγωνιώδες.
Αν ψάχνετε κι εσείς ένα βιβλίο με έρωτες, φιλίες, ταξίδια, αλλά και μυστήριο, σασπένς και αγωνία, τότε σας το προτείνω σίγουρα!