What do you think?
Rate this book
Το σκισμένο τούλι
Λάθος νύφες σε λάθος γάμο. «Σκισμένα τούλια» τις αποκαλούσε η Νένα, το πρώτο πιστολάκι του συνοικιακού κομμωτηρίου, τις γυναίκες αυτές. «Πάει, σκίστηκε κι αυτηνής το τούλι», σκεφτόταν όταν έβλεπε στον λουτήρα πελάτισσα να ξεφυλλίζει περιοδικά σιγοκλαίγοντας τον άντρα που της βγήκε σκάρτος.
Στην Αθήνα του σήμερα, πέντε γυναίκες ενώνουν τις τεθλασμένες γραμμές τους και σχηματίζουν μια ραγισμένη καρδιά. Η Νένα θα γνωρίσει τον άντρα της ζωής της τη μέρα που παντρεύεται έναν άλλον. Ο βιασμός της Μάρως οδηγεί σε μια πολύκροτη δικαστική διαμάχη που θ’ αφήσει εποχή. Η Σολφέζ και η Μιράντα θα περάσουν από φωτιά και σίδερο μέχρι να βγουν στο φως. Η Ιοκάστη στα χρόνια της δύσης της θα ζήσει έναν εφηβικά παράφορο έρωτα.
Πέντε γυναίκες προχωρούν πιασμένες χέρι χέρι αδιαφορώντας για ηλικίες, τάξεις και γενιές. Πέντε γυναίκες πετάνε τα σκισμένα τούλια από πάνω τους και διεκδικούν τη ζωή τους από την αρχή. Πέντε γυναίκες μέσα από την αγάπη, τη βία, το γέλιο και το δάκρυ αγωνίζονται για το δικό τους «μαζί».
Σε μια εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα πνίγονται στις κραυγές των αρνητών τους, η Έλενα Ακρίτα με χιούμορ και συγκίνηση αφηγείται μια δυνατή ιστορία, ενώ η πένα της γίνεται αγωγός για να ακουστεί η κρυφή φωνή που ξεκινάει από μέσα μας.
Στην Αθήνα του σήμερα, πέντε γυναίκες ενώνουν τις τεθλασμένες γραμμές τους και σχηματίζουν μια ραγισμένη καρδιά. Η Νένα θα γνωρίσει τον άντρα της ζωής της τη μέρα που παντρεύεται έναν άλλον. Ο βιασμός της Μάρως οδηγεί σε μια πολύκροτη δικαστική διαμάχη που θ’ αφήσει εποχή. Η Σολφέζ και η Μιράντα θα περάσουν από φωτιά και σίδερο μέχρι να βγουν στο φως. Η Ιοκάστη στα χρόνια της δύσης της θα ζήσει έναν εφηβικά παράφορο έρωτα.
Πέντε γυναίκες προχωρούν πιασμένες χέρι χέρι αδιαφορώντας για ηλικίες, τάξεις και γενιές. Πέντε γυναίκες πετάνε τα σκισμένα τούλια από πάνω τους και διεκδικούν τη ζωή τους από την αρχή. Πέντε γυναίκες μέσα από την αγάπη, τη βία, το γέλιο και το δάκρυ αγωνίζονται για το δικό τους «μαζί».
Σε μια εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα πνίγονται στις κραυγές των αρνητών τους, η Έλενα Ακρίτα με χιούμορ και συγκίνηση αφηγείται μια δυνατή ιστορία, ενώ η πένα της γίνεται αγωγός για να ακουστεί η κρυφή φωνή που ξεκινάει από μέσα μας.
408 pages, Paperback
Published October 7, 2020
2 people are currently reading
100 people want to read
About the author
Έλενα Ακρίτα
30 books87 followersΗ Έλενα Ακρίτα γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Λουκή Ακρίτα (από την πόλη Μόρφου της Κύπρου) και της Σύλβας Ακρίτα (από τη Θεσσαλονίκη, με μικρασιατική καταγωγή). Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε με το περιοδικό Ταχυδρόμος και τις εφημερίδες Το Βήμα, Έθνος, Έθνος της Κυριακής, Ειδήσεις και Τα Νέα όπου, μέχρι τώρα, αρθρογραφεί κάθε Σάββατο. Συνεργάστηκε με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ΕΡΑ1, Αθήνα 9,84, Flash και ΑΝΤ1. Επίσης, έχει παρουσιάσει τηλεοπτικές δημοσιογραφικές και ψυχαγωγικές εκπομπές (Κυριακάτικα, Ο πιο Αδύναμος Κρίκος, Φώτα Πορείας κ.λπ.) και έχει γράψει σενάρια για την τηλεόραση. Έχει μεταφράσει και διασκευάσει από τα αγγλικά και τα γαλλικά πολλά θεατρικά έργα, πρόζες και μιούζικαλ. Το θεατρικό της έργο Η Δίαιτα του Αστροναύτη ανέβηκε την περίοδο 2000-2001 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Βιβλία της: Από την Έλενα με Xαμόγελο, Ραντεβού με την Έλενα, Η Έλενα στη Xώρα των θαυμάτων, Η Διαθήκη, Τα Φλου, εκδ. Κάκτος. Γεννήθηκα Ξανθιά, Και οι Ξανθιές έχουν Ψυχή, Χτυποκάρδια στο Κρανίο, εκδ. Καστανιώτη. Το Μήλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο, Φόνος 5 Αστέρων, Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας, εκδ. Διόπτρα. Ζει στο σπίτι όπου γεννήθηκε.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
August 29, 2022
-Είμαι αλλεργική, δεν το μπορώ το λιβάνι.
-ΤΙ ΠΑ' ΝΑ ΠΕΙ ΔΕΝ ΤΟ ΜΠΟΡΕΙΣ, Ο ΒΕΛΖΕΒΟΥΛΗΣ ΕΙΣΑΙ;
Τα povs δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα. Οι χαρακτήρες έχουν όλοι την ιδια φωνή και για αυτό θα μπορούσε άνετα να είναι μια διήγηση κουτσομπολιών στο μπαλκόνι το βράδυ από τη θεία σου που βλέπεις τις 2-3 φορές που πας στο χωριό. Πάρε σπόρια και κάτσε να ακούσεις τι έπαθε η απέναντι η Τασούλα τη μέρα του γάμου της.
November 19, 2020
Βασανισμένες γυναίκες, λάθος νύφες σε λάθος γάμους. «Σκισμένα τούλια» ήταν οι γυναίκες με τους αποτυχημένους γάμους. Αυτές που πήγαν στην εκκλησία, στεφανώθηκαν δόξη και τιμή και ύστερα όλα στη ζωή τους, όλα, πήγαν κουτσά και στραβά. Κάποτε «…ήταν άνθη ολόφρεσκα και τα νιάτα τους δεν επρόκειτο να τελειώσουν ποτέ…». Αλλά και μικρότερη να είσαι, πάλι κάποιος θα βρεθεί και θα σκιστούν τα τούλια σου. «Ήταν λίγο στενόχωρο το όνειρό της, όμως εκείνη μια χαρά κουλουριαζόταν μέσα του». Πέντε από αυτές τις γυναίκες διάλεξε να μας παρουσιάσει στο νέο της μυθιστόρημα η κυρία Έλενα Ακρίτα.
Η Νένα παντρεύεται τον Φώτη. Τον αγαπάει, το κάνει όμως αυτό το βήμα ξεκάθαρα από ευγένεια, να μην τον κακοκαρδίσει. Στην πραγματικότητα, το «μαζί» που φέρνει ο γάμος την πνίγει. «Έλαμπε η Νένα με το ιβουάρ τούλινο φόρεμα. Έλαμπε ο Φώτης με το υπογλώσσιο στην κωλότσεπη» (σελ. 30). Η Νένα γνωρίζει τυχαία κι ερωτεύεται τον Οδυσσέα, χωρισμένο με παιδί. Και τώρα τι γίνεται; Προχωράμε ή όχι; Μα έχει παιδί! Μα είναι παντρεμένη! Αυτές και μυριάδες άλλες σκέψεις πελαγώνουν τη μεν, εμποδίζουν τον δε ώσπου έρχεται η μοιραία στιγμή στο ράφι με τους τοματοπελτέδες.
Η κολλητή της Νένας, Μάρω, παντρεμένη με τον Θάνο, πέφτει θύμα βιασμού κι αυτό αλλάζει άρδην τη ζωή της. Η συγγραφέας καταγράφει σωστά όλο το φάσμα: τύψεις, ενοχές, χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο το θύμα αλλά και τον ύζυγο. «Πένθος ήταν αυτό που αισθανόταν… Για να προστατευτεί από ένα παρόν που πονούσε σαν καυτό σίδερο, έτρεχε να χουχουλιάσει στο παρελθόν. Κούρνιαζε στα μικράτα της αγκαλιά με χτυπητά αβγά, χάδια, παιχνίδια, κούκλες και κυνηγητά και κόκκινες πασχαλίτσες στα μαλλάκια» (σελ. 62-63). Όλες οι διαδικασίες που απαιτούνται, όλη η ψυχολογική περιπέτεια που υφίσταται το θύμα καταγράφονται με σεβασμό και προσοχή. «Τα ταξίδια του μυαλού κάνουν τις πιο απρόβλεπτες διαδρομές» (σελ. 152). Ανατριχιαστικά ωμή η γραφή: «Τις νύχτες ξημερωνόταν αγκαλιά με το ψυγείο. Δεν απολάμβανε το φαγητό της, μονάχα τιμωρούσε το σώμα της. Έβλεπε τα κιλά να προστίθενται και χαιρόταν μέσα της. Όσο πιο πολύ πάχαινε, τόσο πιο ασφαλής αισθανόταν από τους άντρες γύρω της» (σελ. 100). Θα βρει τη δύναμη να καταθέσει εναντίον τους; Αν ναι, θα ανταπεξέλθει στη σκληρή δοκιμασία που την περιμένει; Και ο άντρας της, πώς θα συμπεριφερθεί από δω και πέρα; «Η βιτρίνα που στήνουν τα θύματα κακοποίησης ανάμεσα σε αυτά και στον υπόλοιπο κόσμο είναι από γυαλί: αναπόφευκτα θα σωριαστεί σε θρύψαλα. Για πόσο καιρό να παριστάνεις πως είσαι πιο γενναίος απ’ ό,τι είσαι; Για πόσο να λογοδοτείς στους τρίτους, για πόσο στον εαυτό σου; Πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο φόβος σου θα σε προδώσει. Θα σε βασανίσει με αμφιβολίες κι ερωτηματικά. Έφταιγα; Δεν έφταιγα; Έφταιγε; Δεν έφταιγε; Ανθρώπινο» (σελ. 208).
Η γιαγιά της Νένας, Ιοκάστη, θα γνωρίσει στη δύση της ζωής της έναν μεγάλο έρωτα, μέσα από τον οποίο το γέλιο θα συντροφεύει το δάκρυ και η συγγραφέας θα διατυπώσει με το γνωστό της στυλ τις οικογενειακές στιγμές που έχουν πάει στην εποχή μας κατά διαόλου. «Γίνεται γονιός να ξεκρυώσει τα ίδια του τα παιδιά;». Μα τι όμορφα που εξελίσσεται η γνωριμία της με τον συνταξιούχο Γιώργο Συρίγο, τι τρυφερά που επικοινωνούν, τι γλυκά που τα βρίσκουν! Και φυσικά οι δεύτερες σκέψεις, οι ψευτο-ευπρεπισμοί, «είμαστε μεγάλοι άνθρωποι, ρεζιλίκια», τι κάνουμε με το σεξ κλπ. να παραμένουν νικητές. Οι σκέψεις και οι ανασφάλειες της Ιοκάστης δείχνουν άνθρωπο ειλικρινή και μια συγγραφέα ακριβοδίκαιη. Απορίες, φόβοι, κόμπλεξ όλα στη φορά για να σχηματίσουν έναν απόλυτα ρεαλιστικό χαρακτήρα. Από την άλλη, ο Γιώργος έχει τις «φιδοφωλιές», τις δίδυμες κόρες του, να υποσκάπτουν αυτό το «κόρτε» για τους δικούς τους λόγους φυσικά: «Ένας θίασος του παραλόγου ήταν η οικογένειά του. Οι κόρες του έκαναν ότι τον νοιάζονταν, κι εκείνος έκανε ότι τις πίστευε» (σελ. 171). Θα καταφέρουν να μείνουν μαζί ο Γιώργος και η Ιοκάστη παρ’ όλες τις δυσκολίες; Τι χρειάζεται για να κάνεις το επόμενο βήμα;
Η Σολφέζ, το αφεντικό της Νένας, έχει διάσημο κομμωτήριο στο Κολωνάκι και μεγάλη ουρά πελατών, χάρη στην επιδεξιότητά της στους κότσους και όχι μόνο. Η Μιράντα διέπρεψε στο λαϊκό τραγούδι και τώρα έχει αποσυρθεί. Οι δυο τους είναι ζευγάρι, διακριτικό, ήσυχο, δεμένο, χωρίς φιοριτούρες και τυμπανοκρουσίες. Πόσο γλυκά και εξίσου διακριτικά τις καταγράφει η Έλενα Ακρίτα! Ζουν κι αυτές φυσικά τις περιπέτειές τους, που μου έφεραν δάκρυ μα και χαρά, ατσαλώνονται, ενώνονται, παλεύουν.
Η κυρία Έλενα Ακρίτα στρέφει τη ματιά της στα «σκισμένα τούλια» της σημερινής κοινωνίας, μεγάλες κυρίες που δεν το βάζουν και κάτω και ζουν την κάθε τους μέρα χωριστά με ένταση και δύναμη αλλά και μικρές κοπέλες που μπαίνουν σε δυσβάσταχτα για την ηλικία τους διλήμματα και προβλήματα. Ένας συναρπαστικός μικρόκοσμος ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου, με ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές και σημαντικούς δεύτερους ρόλους να ενορχηστρώνουν ένα φροντισμένο μυθιστόρημα. Καταιγιστική δράση, απανωτές ανατροπές, δηλητηριώδεις ατάκες, δωρικοί διάλογοι συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που αντικαθρεφτίζει ένα σημαντικό μέρος της εποχής και της κοινωνίας μας.
Τα θέματα που διαπραγματεύεται είναι σοβαρά και ζόρικα, εξ ου και το χιούμορ είναι διακριτικό και μαζεμένο. Σε άλλα βιβλία της η κυρία Ακρίτα δε με άφηνε να ηρεμήσω από τα γέλια, με τα υπονοούμενα και τον σαρκασμό να παίρνουν την πρωτοκαθεδρία από την αφήγηση. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με τη μοναξιά και την κατάθλιψη, τον βιασμό και το «τι θα πει ο κόσμος», ζητήματα που θέλουν ένα γελαστό χειλάκι, υπάρχει ο φόβος όμως να θεωρηθεί πως το θέμα γίνεται αντικείμενο σαρκασμού και χλεύης. Έτσι λοιπόν η έμπειρη συγγραφέας εξισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ, τη λύπη και τη χαρά, τις δυσκολίες και τις επιτυχίες, διώχνοντας μακριά εύκολες και φθηνές λύσεις. Αγαπά τους χαρακτήρες της, σέβεται τους αναγνώστες της και γνωρίζει τις δυνατότητές της. Το γέλιο εμφανίζεται εκεί που πρέπει και για όσο πρέπει, οι προβληματισμοί που δημιουργούνται από τα γεγονότα με έβαλαν σε σκέψεις, με έκαναν να αναλογιστώ πάνω σε καίρια θέματα της γυναικείας και όχι μόνο νοοτροπίας, μιας και η μοναξιά, ο φόβος του «τι θα πει ο κόσμος», η ελπίδα για ένα νέο μέλλον, τα προβλήματα σ’ έναν γάμο, τα «θέλω» που κοντράρονται με τα «πρέπει» τα έχουμε όλοι μας κάθε μέρα.
Στο κείμενο ζωντανεύουν απλές καταστάσεις, καθημερινές, με προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις που ακροβατούν ανάμεσα στη διακριτική ειρωνεία και την τραγικότητα: «Ευκαιρία λοιπόν να περάσει ευχάριστα η ώρα με εκείνα τα θεσπέσια ξένα βάσανα που μας ψυχαγωγούν χωρίς να μας αφορούν» (σελ. 218). Ή το αγαπημένο μου: «-Πού την έβαλες τη φανέλα την μπλε; -Ούτε που την άγγιξα τη φανέλα την μπλε. -Δεν είναι στο συρτάρι. -Πολύ λυπάμαι που το μαθαίνω» (σελ. 274). Μια καθημερινή μέρα στη θάλασσα: «Εκείνη περίπου την ώρα επέλαυναν τα στίφη των κολυμβητών με παιδιά, κεφτέδες, μπρατσάκια, μπαλάκια, ρακέτες, πετσέτες και όλο το κάτουρο που είχαν μαζέψει από το σπίτι. Λες και κρατιόνταν μέχρι να μπουν στη θάλασσα και να το αμολήσουν στους κρυστάλλινους καθρέφτες της» (σελ. 49). Μια καθημερινή μέρα στο γραφείο: «Κι εκείνα τα καημένα δεν μιλούσαν, μη χάσουν αυτό το πουρμπουάρ που ονόμαζαν μισθό, αυτό το τίποτα, που όμως ήταν το μόνο έσοδο της οικογένειάς τους» (σελ. 116). Πόσο σκληρή η πραγματικότητα: «Υπερωρίες απλήρωτες και πού να τολμήσει να διαμαρτυρηθεί; Για καθέναν που σηκώνει κεφάλι, εκατό περιμένουν στην ουρά για να προσληφθούν» (σελ. 151). Κι αναπάντεχοι λυρισμοί, μεταφορές, καλολογικά στοιχεία, όλα καλοδουλεμένα και ευπρόσδεκτα: «Και τους έκανε μια μέρα… μα μια μέρα ωραιότατη, μια λιακάδα πέρα ως πέρα. Μόνο ένα μικροσκοπικό σύννεφο ξεμύτισε απ’ τον ουρανό αλλά, όταν είδε πως ήταν ολομόναχο, ντράπηκε και ξανακρύφτηκε» (σελ. 126). Και παρακάτω: «Ένα ψιλόβροχο που το καημένο βαριόταν τη ζωή του βρήκε τις τρεις γυναίκες να συνομιλούν…» (σελ. 242).
Το τέλος των ιστοριών δε μου άρεσε που έκλεισε την εποχή του κορονοϊού, παρ’ όλο που η κατάσταση αυτή βοήθησε αναπάντεχα μία από αυτές. Ένιωσα πως όλα ολοκληρώθηκαν γρήγορα και βιαστικά, επομένως είτε δεν ήθελα να τους αποχωριστώ τόσο σύντομα είτε η συγγραφέας τους αγάπησε πολύ και ήθελε μόνο το καλύτερο για όλους ��ους. Καθ’ όλη την πορεία της ανάγνωσης, οι εκπλήξεις ήταν απανωτές, εμφανίζονταν χαρακτήρες που κούμπωναν σχεδόν αμέσως στην πλοκή, δεν ήξερα τι θα συμβεί παρακάτω και πού θα πάει η ιστορία, φτάνοντας όμως στο τέλος όλα τακτοποιήθηκαν μια χαρά και σχεδόν αναμενόμενα. Δεν απογοητεύτηκα όμως, γιατί πέρασα καλά, μπήκα σε σκέψεις, γέλασα και γενικά προσπάθησα να ξαναράψω έστω κι ένα εκατοστό από το σκισμένο τούλι αυτών των γυναικών.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%83%ce%ba%c...
Η Νένα παντρεύεται τον Φώτη. Τον αγαπάει, το κάνει όμως αυτό το βήμα ξεκάθαρα από ευγένεια, να μην τον κακοκαρδίσει. Στην πραγματικότητα, το «μαζί» που φέρνει ο γάμος την πνίγει. «Έλαμπε η Νένα με το ιβουάρ τούλινο φόρεμα. Έλαμπε ο Φώτης με το υπογλώσσιο στην κωλότσεπη» (σελ. 30). Η Νένα γνωρίζει τυχαία κι ερωτεύεται τον Οδυσσέα, χωρισμένο με παιδί. Και τώρα τι γίνεται; Προχωράμε ή όχι; Μα έχει παιδί! Μα είναι παντρεμένη! Αυτές και μυριάδες άλλες σκέψεις πελαγώνουν τη μεν, εμποδίζουν τον δε ώσπου έρχεται η μοιραία στιγμή στο ράφι με τους τοματοπελτέδες.
Η κολλητή της Νένας, Μάρω, παντρεμένη με τον Θάνο, πέφτει θύμα βιασμού κι αυτό αλλάζει άρδην τη ζωή της. Η συγγραφέας καταγράφει σωστά όλο το φάσμα: τύψεις, ενοχές, χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο το θύμα αλλά και τον ύζυγο. «Πένθος ήταν αυτό που αισθανόταν… Για να προστατευτεί από ένα παρόν που πονούσε σαν καυτό σίδερο, έτρεχε να χουχουλιάσει στο παρελθόν. Κούρνιαζε στα μικράτα της αγκαλιά με χτυπητά αβγά, χάδια, παιχνίδια, κούκλες και κυνηγητά και κόκκινες πασχαλίτσες στα μαλλάκια» (σελ. 62-63). Όλες οι διαδικασίες που απαιτούνται, όλη η ψυχολογική περιπέτεια που υφίσταται το θύμα καταγράφονται με σεβασμό και προσοχή. «Τα ταξίδια του μυαλού κάνουν τις πιο απρόβλεπτες διαδρομές» (σελ. 152). Ανατριχιαστικά ωμή η γραφή: «Τις νύχτες ξημερωνόταν αγκαλιά με το ψυγείο. Δεν απολάμβανε το φαγητό της, μονάχα τιμωρούσε το σώμα της. Έβλεπε τα κιλά να προστίθενται και χαιρόταν μέσα της. Όσο πιο πολύ πάχαινε, τόσο πιο ασφαλής αισθανόταν από τους άντρες γύρω της» (σελ. 100). Θα βρει τη δύναμη να καταθέσει εναντίον τους; Αν ναι, θα ανταπεξέλθει στη σκληρή δοκιμασία που την περιμένει; Και ο άντρας της, πώς θα συμπεριφερθεί από δω και πέρα; «Η βιτρίνα που στήνουν τα θύματα κακοποίησης ανάμεσα σε αυτά και στον υπόλοιπο κόσμο είναι από γυαλί: αναπόφευκτα θα σωριαστεί σε θρύψαλα. Για πόσο καιρό να παριστάνεις πως είσαι πιο γενναίος απ’ ό,τι είσαι; Για πόσο να λογοδοτείς στους τρίτους, για πόσο στον εαυτό σου; Πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο φόβος σου θα σε προδώσει. Θα σε βασανίσει με αμφιβολίες κι ερωτηματικά. Έφταιγα; Δεν έφταιγα; Έφταιγε; Δεν έφταιγε; Ανθρώπινο» (σελ. 208).
Η γιαγιά της Νένας, Ιοκάστη, θα γνωρίσει στη δύση της ζωής της έναν μεγάλο έρωτα, μέσα από τον οποίο το γέλιο θα συντροφεύει το δάκρυ και η συγγραφέας θα διατυπώσει με το γνωστό της στυλ τις οικογενειακές στιγμές που έχουν πάει στην εποχή μας κατά διαόλου. «Γίνεται γονιός να ξεκρυώσει τα ίδια του τα παιδιά;». Μα τι όμορφα που εξελίσσεται η γνωριμία της με τον συνταξιούχο Γιώργο Συρίγο, τι τρυφερά που επικοινωνούν, τι γλυκά που τα βρίσκουν! Και φυσικά οι δεύτερες σκέψεις, οι ψευτο-ευπρεπισμοί, «είμαστε μεγάλοι άνθρωποι, ρεζιλίκια», τι κάνουμε με το σεξ κλπ. να παραμένουν νικητές. Οι σκέψεις και οι ανασφάλειες της Ιοκάστης δείχνουν άνθρωπο ειλικρινή και μια συγγραφέα ακριβοδίκαιη. Απορίες, φόβοι, κόμπλεξ όλα στη φορά για να σχηματίσουν έναν απόλυτα ρεαλιστικό χαρακτήρα. Από την άλλη, ο Γιώργος έχει τις «φιδοφωλιές», τις δίδυμες κόρες του, να υποσκάπτουν αυτό το «κόρτε» για τους δικούς τους λόγους φυσικά: «Ένας θίασος του παραλόγου ήταν η οικογένειά του. Οι κόρες του έκαναν ότι τον νοιάζονταν, κι εκείνος έκανε ότι τις πίστευε» (σελ. 171). Θα καταφέρουν να μείνουν μαζί ο Γιώργος και η Ιοκάστη παρ’ όλες τις δυσκολίες; Τι χρειάζεται για να κάνεις το επόμενο βήμα;
Η Σολφέζ, το αφεντικό της Νένας, έχει διάσημο κομμωτήριο στο Κολωνάκι και μεγάλη ουρά πελατών, χάρη στην επιδεξιότητά της στους κότσους και όχι μόνο. Η Μιράντα διέπρεψε στο λαϊκό τραγούδι και τώρα έχει αποσυρθεί. Οι δυο τους είναι ζευγάρι, διακριτικό, ήσυχο, δεμένο, χωρίς φιοριτούρες και τυμπανοκρουσίες. Πόσο γλυκά και εξίσου διακριτικά τις καταγράφει η Έλενα Ακρίτα! Ζουν κι αυτές φυσικά τις περιπέτειές τους, που μου έφεραν δάκρυ μα και χαρά, ατσαλώνονται, ενώνονται, παλεύουν.
Η κυρία Έλενα Ακρίτα στρέφει τη ματιά της στα «σκισμένα τούλια» της σημερινής κοινωνίας, μεγάλες κυρίες που δεν το βάζουν και κάτω και ζουν την κάθε τους μέρα χωριστά με ένταση και δύναμη αλλά και μικρές κοπέλες που μπαίνουν σε δυσβάσταχτα για την ηλικία τους διλήμματα και προβλήματα. Ένας συναρπαστικός μικρόκοσμος ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου, με ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές και σημαντικούς δεύτερους ρόλους να ενορχηστρώνουν ένα φροντισμένο μυθιστόρημα. Καταιγιστική δράση, απανωτές ανατροπές, δηλητηριώδεις ατάκες, δωρικοί διάλογοι συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που αντικαθρεφτίζει ένα σημαντικό μέρος της εποχής και της κοινωνίας μας.
Τα θέματα που διαπραγματεύεται είναι σοβαρά και ζόρικα, εξ ου και το χιούμορ είναι διακριτικό και μαζεμένο. Σε άλλα βιβλία της η κυρία Ακρίτα δε με άφηνε να ηρεμήσω από τα γέλια, με τα υπονοούμενα και τον σαρκασμό να παίρνουν την πρωτοκαθεδρία από την αφήγηση. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με τη μοναξιά και την κατάθλιψη, τον βιασμό και το «τι θα πει ο κόσμος», ζητήματα που θέλουν ένα γελαστό χειλάκι, υπάρχει ο φόβος όμως να θεωρηθεί πως το θέμα γίνεται αντικείμενο σαρκασμού και χλεύης. Έτσι λοιπόν η έμπειρη συγγραφέας εξισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ, τη λύπη και τη χαρά, τις δυσκολίες και τις επιτυχίες, διώχνοντας μακριά εύκολες και φθηνές λύσεις. Αγαπά τους χαρακτήρες της, σέβεται τους αναγνώστες της και γνωρίζει τις δυνατότητές της. Το γέλιο εμφανίζεται εκεί που πρέπει και για όσο πρέπει, οι προβληματισμοί που δημιουργούνται από τα γεγονότα με έβαλαν σε σκέψεις, με έκαναν να αναλογιστώ πάνω σε καίρια θέματα της γυναικείας και όχι μόνο νοοτροπίας, μιας και η μοναξιά, ο φόβος του «τι θα πει ο κόσμος», η ελπίδα για ένα νέο μέλλον, τα προβλήματα σ’ έναν γάμο, τα «θέλω» που κοντράρονται με τα «πρέπει» τα έχουμε όλοι μας κάθε μέρα.
Στο κείμενο ζωντανεύουν απλές καταστάσεις, καθημερινές, με προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις που ακροβατούν ανάμεσα στη διακριτική ειρωνεία και την τραγικότητα: «Ευκαιρία λοιπόν να περάσει ευχάριστα η ώρα με εκείνα τα θεσπέσια ξένα βάσανα που μας ψυχαγωγούν χωρίς να μας αφορούν» (σελ. 218). Ή το αγαπημένο μου: «-Πού την έβαλες τη φανέλα την μπλε; -Ούτε που την άγγιξα τη φανέλα την μπλε. -Δεν είναι στο συρτάρι. -Πολύ λυπάμαι που το μαθαίνω» (σελ. 274). Μια καθημερινή μέρα στη θάλασσα: «Εκείνη περίπου την ώρα επέλαυναν τα στίφη των κολυμβητών με παιδιά, κεφτέδες, μπρατσάκια, μπαλάκια, ρακέτες, πετσέτες και όλο το κάτουρο που είχαν μαζέψει από το σπίτι. Λες και κρατιόνταν μέχρι να μπουν στη θάλασσα και να το αμολήσουν στους κρυστάλλινους καθρέφτες της» (σελ. 49). Μια καθημερινή μέρα στο γραφείο: «Κι εκείνα τα καημένα δεν μιλούσαν, μη χάσουν αυτό το πουρμπουάρ που ονόμαζαν μισθό, αυτό το τίποτα, που όμως ήταν το μόνο έσοδο της οικογένειάς τους» (σελ. 116). Πόσο σκληρή η πραγματικότητα: «Υπερωρίες απλήρωτες και πού να τολμήσει να διαμαρτυρηθεί; Για καθέναν που σηκώνει κεφάλι, εκατό περιμένουν στην ουρά για να προσληφθούν» (σελ. 151). Κι αναπάντεχοι λυρισμοί, μεταφορές, καλολογικά στοιχεία, όλα καλοδουλεμένα και ευπρόσδεκτα: «Και τους έκανε μια μέρα… μα μια μέρα ωραιότατη, μια λιακάδα πέρα ως πέρα. Μόνο ένα μικροσκοπικό σύννεφο ξεμύτισε απ’ τον ουρανό αλλά, όταν είδε πως ήταν ολομόναχο, ντράπηκε και ξανακρύφτηκε» (σελ. 126). Και παρακάτω: «Ένα ψιλόβροχο που το καημένο βαριόταν τη ζωή του βρήκε τις τρεις γυναίκες να συνομιλούν…» (σελ. 242).
Το τέλος των ιστοριών δε μου άρεσε που έκλεισε την εποχή του κορονοϊού, παρ’ όλο που η κατάσταση αυτή βοήθησε αναπάντεχα μία από αυτές. Ένιωσα πως όλα ολοκληρώθηκαν γρήγορα και βιαστικά, επομένως είτε δεν ήθελα να τους αποχωριστώ τόσο σύντομα είτε η συγγραφέας τους αγάπησε πολύ και ήθελε μόνο το καλύτερο για όλους ��ους. Καθ’ όλη την πορεία της ανάγνωσης, οι εκπλήξεις ήταν απανωτές, εμφανίζονταν χαρακτήρες που κούμπωναν σχεδόν αμέσως στην πλοκή, δεν ήξερα τι θα συμβεί παρακάτω και πού θα πάει η ιστορία, φτάνοντας όμως στο τέλος όλα τακτοποιήθηκαν μια χαρά και σχεδόν αναμενόμενα. Δεν απογοητεύτηκα όμως, γιατί πέρασα καλά, μπήκα σε σκέψεις, γέλασα και γενικά προσπάθησα να ξαναράψω έστω κι ένα εκατοστό από το σκισμένο τούλι αυτών των γυναικών.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%83%ce%ba%c...
January 23, 2021
Θα μπορούσα να γράψω πολλά για αυτό το βιβλίο.
Τα είχα στο μυαλό μου, καθώς διάβαζα.
Όμως είναι και μερικές φορές, που δε χρειάζεται να λες πολλά.
Το σκισμένο τούλι είναι η σημερινή μας κοινωνία.
Μέσα στις σελίδες του θίγει το θέμα που σήμερα μας πονά και μας προβληματίζει.
Το θέμα του βιασμού.
Και η κυρία Ακρίτα έχει έναν τρόπο να το περνά με ένα αληθοφανή ρεαλιστικό τρόπο, που σου κόβει την ανάσα.
Το σκισμένο τουλι, είναι ένα βιβλίο, που έχει στοιχεία κωμικού, κοινωνικού, ειρωνικόυ και αληθινού ρεαλισμού.
Γέλασα, έκλαψα και ήταν πολλές οι στιγμές, που ήθελα να γδαρω το πετσί μου.
Γιατί τα βιβλία στις σελίδες τους κρύβουν ζωή & αλήθειες.
Τα κεφάλαια, που αφηγούνται το κομμάτι του βιασμού, το πριν και το μετά κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει ως τραγική ειρωνεία της ζωής.
Σκηνές απείρου κάλλους, που ζούμε και σήμερα λόγω της εξομολόγησης της αθλήτριας Σοφίας Μπεκατώρου.
Η γραφή της κυρίας Ακρίτας δεν είναι ξύλινη όπως είναι των περισσότερων δημοσιογράφων, έχει μία ανθρώπινη γραφή.
είναι σαν σε κάθε σκέψη και σε κάθε παράγραφο να αποτυπώνει τις σκέψεις του αναγνώστη και όχι μόνο. Αποτυπώνει τις σκέψεις, που θα έκανε κάθε άνθρωπος, που θα ακούσει το γεγονός ή θα διάβαζε το απόσπασμα.
Είναι ένα βιβλίο, που πραγματικά σε συγκλονίζει.
Είναι ένα βιβλίο, που κρύβει μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Πριν ξεκίνησω την ανάγνωση του βιβλίου, μία φράση στο οπισθόφυλλο μου έκανε εντύπωση.
& αρνητική και θετική.
" Σε μία εποχή, που τα ανθρώπινα δικαιώματα πνίγονται στις κραυγές των αρνητών τους."
Λίγο-πολύ όλοι μπορείτε να καταλάβετε την αρνητική επιρροή, που έφερε στο μυαλό μου αυτή η φράση.
Όμως φτάνοντας στην τελευταία σελίδα του βιβλίου καταλαβαίνει ο αναγνώστης το αντίκτυπο, που έχει αυτή η πρόταση στη ζωή μας.
Μου άρεσε πολύ το βιβλίο..
Όμως από την άλλη μου άφησε και μία πικρή γεύση.
Τη γεύση της ανθρωπιάς που λείπει..
Ένα σκισμένο τούλι είναι η ζωή μας, και εμείς ψάχνουμε βελόνες να το μπαλωσουμε.
Τα είχα στο μυαλό μου, καθώς διάβαζα.
Όμως είναι και μερικές φορές, που δε χρειάζεται να λες πολλά.
Το σκισμένο τούλι είναι η σημερινή μας κοινωνία.
Μέσα στις σελίδες του θίγει το θέμα που σήμερα μας πονά και μας προβληματίζει.
Το θέμα του βιασμού.
Και η κυρία Ακρίτα έχει έναν τρόπο να το περνά με ένα αληθοφανή ρεαλιστικό τρόπο, που σου κόβει την ανάσα.
Το σκισμένο τουλι, είναι ένα βιβλίο, που έχει στοιχεία κωμικού, κοινωνικού, ειρωνικόυ και αληθινού ρεαλισμού.
Γέλασα, έκλαψα και ήταν πολλές οι στιγμές, που ήθελα να γδαρω το πετσί μου.
Γιατί τα βιβλία στις σελίδες τους κρύβουν ζωή & αλήθειες.
Τα κεφάλαια, που αφηγούνται το κομμάτι του βιασμού, το πριν και το μετά κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει ως τραγική ειρωνεία της ζωής.
Σκηνές απείρου κάλλους, που ζούμε και σήμερα λόγω της εξομολόγησης της αθλήτριας Σοφίας Μπεκατώρου.
Η γραφή της κυρίας Ακρίτας δεν είναι ξύλινη όπως είναι των περισσότερων δημοσιογράφων, έχει μία ανθρώπινη γραφή.
είναι σαν σε κάθε σκέψη και σε κάθε παράγραφο να αποτυπώνει τις σκέψεις του αναγνώστη και όχι μόνο. Αποτυπώνει τις σκέψεις, που θα έκανε κάθε άνθρωπος, που θα ακούσει το γεγονός ή θα διάβαζε το απόσπασμα.
Είναι ένα βιβλίο, που πραγματικά σε συγκλονίζει.
Είναι ένα βιβλίο, που κρύβει μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Πριν ξεκίνησω την ανάγνωση του βιβλίου, μία φράση στο οπισθόφυλλο μου έκανε εντύπωση.
& αρνητική και θετική.
" Σε μία εποχή, που τα ανθρώπινα δικαιώματα πνίγονται στις κραυγές των αρνητών τους."
Λίγο-πολύ όλοι μπορείτε να καταλάβετε την αρνητική επιρροή, που έφερε στο μυαλό μου αυτή η φράση.
Όμως φτάνοντας στην τελευταία σελίδα του βιβλίου καταλαβαίνει ο αναγνώστης το αντίκτυπο, που έχει αυτή η πρόταση στη ζωή μας.
Μου άρεσε πολύ το βιβλίο..
Όμως από την άλλη μου άφησε και μία πικρή γεύση.
Τη γεύση της ανθρωπιάς που λείπει..
Ένα σκισμένο τούλι είναι η ζωή μας, και εμείς ψάχνουμε βελόνες να το μπαλωσουμε.
February 16, 2021
Το απαραίτητο ποπ-κορν, μετά τα απογοητευτικά κι ανάμεσα στα δύσκολα 😉
Υ.Γ. Αν η ιστορία εξελισσόταν κάπου εκεί στα Εϊτο-νάινντις θα μου ήταν πιο πιστευτή
Υ.Γ.2 Γέλασα τόσο πολύ με κάποιες σκηνές που έβαζα, άνετα, άλλο μισό αστεράκι
Υ.Γ. Αν η ιστορία εξελισσόταν κάπου εκεί στα Εϊτο-νάινντις θα μου ήταν πιο πιστευτή
Υ.Γ.2 Γέλασα τόσο πολύ με κάποιες σκηνές που έβαζα, άνετα, άλλο μισό αστεράκι
July 9, 2021
Ένα βιβλίο που μοιάζει με πολλά άλλα! Δεν έχει να προσθέσει τίποτα.
December 10, 2022
Διαβάζεται ευκολα.
Καπως το κορρεκτ στοιχειο του υπερβαινει την πραγματικοτητα. Επισης διακρινω το κλασικο ελληνικο ενοχικο συνδρομο «να τιμας τους γονεις σου» και το συμπλεγμα ακαματρα κορη-εναρετος πατερας που τον εκμεταλλευονται για την οικονομικη του επιφανεια.
Γλωσσα σαν απο καθημερινο σιριαλ.
Υπερβολες για εντυπωσιασμο.
Προβλεψιμο τελος, εκβιαζει το συναισθημα.
Καπως το κορρεκτ στοιχειο του υπερβαινει την πραγματικοτητα. Επισης διακρινω το κλασικο ελληνικο ενοχικο συνδρομο «να τιμας τους γονεις σου» και το συμπλεγμα ακαματρα κορη-εναρετος πατερας που τον εκμεταλλευονται για την οικονομικη του επιφανεια.
Γλωσσα σαν απο καθημερινο σιριαλ.
Υπερβολες για εντυπωσιασμο.
Προβλεψιμο τελος, εκβιαζει το συναισθημα.
November 3, 2020
Ένα βιβλίο με άρωμα γυναίκας , μιας και οι πρωταγωνίστριες είναι όλες γένους θηλυκού!
4 βασικές ηρωίδες - 4 ιστορίες, βγαλμένες από την καθημερινότητα . Συγκεκριμένα, οι ιστορίες κινούνται γύρω από τη θεματολογία ενός βιασμού, ενός συμβατικού γάμου και της ανάγκης "απόδρασης" από αυτόν -λόγω κεραυνοβόλου έρωτα-, η συνύπαρξη (συντροφική και ερωτική) δύο ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, ένα ομόφυλο ζευγάρι.
Ήρωες της διπλανής πόρτας , μία από εμάς. Οι γυναίκες συνδέονται με φιλικό δεσμό και γίνονται κάθε μια μέτοχοι στην ιστορία της άλλης. Βασικό στοιχείο, η αμέριστη κατανόηση και υποστήριξη μεταξύ τους: η ψυχολογική υποστήριξη στο θύμα του βιασμού, η αποδοχή των ομόφυλων γυναικών και του γάμου στην τρίτη ηλικία, η κατανόηση στην ανάγκη αποδέσμευσης από έναν "ασφυκτικό" γάμο και η επιθυμία του νέου έρωτα. Η ενσάρκωση, θα έλεγε κανείς, της φράσης περί ενότητας των γυναικών, "γυναίκες ενωμένες".
Η ιστορία δεν έχει ανατροπές, τα γεγονότα παρουσιάζονται στους αναγνώστες ευθύγραμμα , αλλά κάθε ένας/μία σίγουρα θα "δεθεί" περισσότερο με κάποια από τις 4 ιστορίες, άρα και πρωταγωνίστριες. Δεν αισθάνεσαι οίκτο για καμία, ούτε λύπηση . Αντίθετα, βιώνεις έντονα το αίσθημα των περιοριστικών κοινωνικών ιδεολογιών, ο κοινωνικός περίγυρος γίνεται κριτής για κάθε μία από τις ιστορίες και εσύ ως αναγνώστης πρέπει να πάρεις μία θέση. Η κ. Ακρίτα παρουσιάζει με εξαιρετικό χειρισμό τα γεγονότα, ώστε να ακούγεται τόσο η θέση του πρωταγωνιστή , όσο και η θέση της κοινωνίας που θα έρθει να κρίνει τα βιώματα του ήρωα, τις αποφάσεις και τις ενέργειες του. Δε σε αναγκάζει να συμφωνήσεις με τη θέση του ήρωα, αλλά σου δίνει το χώρο να ταχθείς αυτόνομα υπέρ κάποιου (και κάπου εκεί συνειδητοποιείς την κοινωνική αδικία και νιώθεις θυμό για τη τόσο αυστηρή κριτική).
Η γλώσσα γραφής απλή , αποτυπώνοντας το παλμό της καθημερινότητας. Ύφος ειρωνικό σε ορισμένα σημεία της πλοκής, γλαφυρό στις περιγραφές και σε κάθε περίπτωση ρεαλιστικό . Δεν εξωραίζει τα γεγονότα, δε συγχωρεί τους ήρωες, δε συμπονεί, αλλά και δε κρίνει. Η κ. Ακρίτα, ουδέτερα , σου δίνει το χώρο να αγαπήσεις, να συγχωρήσεις, να αποδεχθείς και να επικρίνεις, εσύ ως αναγνώστης τους ήρωες και τα γεγονότα.
Υ.Γ: μία ωδή στην πραγματικότητα των κοινωνικών συνθηκών , μία διδαχή στην αδιάλακτη κοινωνική κριτική που δεν αφήνει χώρο εμπάθειας και κατανόησης!
4 βασικές ηρωίδες - 4 ιστορίες, βγαλμένες από την καθημερινότητα . Συγκεκριμένα, οι ιστορίες κινούνται γύρω από τη θεματολογία ενός βιασμού, ενός συμβατικού γάμου και της ανάγκης "απόδρασης" από αυτόν -λόγω κεραυνοβόλου έρωτα-, η συνύπαρξη (συντροφική και ερωτική) δύο ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, ένα ομόφυλο ζευγάρι.
Ήρωες της διπλανής πόρτας , μία από εμάς. Οι γυναίκες συνδέονται με φιλικό δεσμό και γίνονται κάθε μια μέτοχοι στην ιστορία της άλλης. Βασικό στοιχείο, η αμέριστη κατανόηση και υποστήριξη μεταξύ τους: η ψυχολογική υποστήριξη στο θύμα του βιασμού, η αποδοχή των ομόφυλων γυναικών και του γάμου στην τρίτη ηλικία, η κατανόηση στην ανάγκη αποδέσμευσης από έναν "ασφυκτικό" γάμο και η επιθυμία του νέου έρωτα. Η ενσάρκωση, θα έλεγε κανείς, της φράσης περί ενότητας των γυναικών, "γυναίκες ενωμένες".
Η ιστορία δεν έχει ανατροπές, τα γεγονότα παρουσιάζονται στους αναγνώστες ευθύγραμμα , αλλά κάθε ένας/μία σίγουρα θα "δεθεί" περισσότερο με κάποια από τις 4 ιστορίες, άρα και πρωταγωνίστριες. Δεν αισθάνεσαι οίκτο για καμία, ούτε λύπηση . Αντίθετα, βιώνεις έντονα το αίσθημα των περιοριστικών κοινωνικών ιδεολογιών, ο κοινωνικός περίγυρος γίνεται κριτής για κάθε μία από τις ιστορίες και εσύ ως αναγνώστης πρέπει να πάρεις μία θέση. Η κ. Ακρίτα παρουσιάζει με εξαιρετικό χειρισμό τα γεγονότα, ώστε να ακούγεται τόσο η θέση του πρωταγωνιστή , όσο και η θέση της κοινωνίας που θα έρθει να κρίνει τα βιώματα του ήρωα, τις αποφάσεις και τις ενέργειες του. Δε σε αναγκάζει να συμφωνήσεις με τη θέση του ήρωα, αλλά σου δίνει το χώρο να ταχθείς αυτόνομα υπέρ κάποιου (και κάπου εκεί συνειδητοποιείς την κοινωνική αδικία και νιώθεις θυμό για τη τόσο αυστηρή κριτική).
Η γλώσσα γραφής απλή , αποτυπώνοντας το παλμό της καθημερινότητας. Ύφος ειρωνικό σε ορισμένα σημεία της πλοκής, γλαφυρό στις περιγραφές και σε κάθε περίπτωση ρεαλιστικό . Δεν εξωραίζει τα γεγονότα, δε συγχωρεί τους ήρωες, δε συμπονεί, αλλά και δε κρίνει. Η κ. Ακρίτα, ουδέτερα , σου δίνει το χώρο να αγαπήσεις, να συγχωρήσεις, να αποδεχθείς και να επικρίνεις, εσύ ως αναγνώστης τους ήρωες και τα γεγονότα.
Υ.Γ: μία ωδή στην πραγματικότητα των κοινωνικών συνθηκών , μία διδαχή στην αδιάλακτη κοινωνική κριτική που δεν αφήνει χώρο εμπάθειας και κατανόησης!
February 14, 2022
Ξέρεις ότι δεν θα διαβάσεις υψηλή λογοτεχνία, όμως θα σας πω το τεράστιο ατού αυτού του βιβλίου και γενικότερα της γραφής της συγγραφέως.
Είναι σαν να έχει έρθει μια αγαπημένη σου θεία,που την γουστάρεις πολύ γιατί τα λέει πικάντικα και γουστοζικα και σου διηγείται μια ιστορία για ανθρώπους και καταστάσεις τόσο παραστατικά που θα κρατήσει το ενδιαφέρον σου εκεί.
Κάτι άλλο που παρατήρησα σε όλα τα βιβλία της που έχω διαβάσει είναι ότι οι ήρωες της θα πάρουν στο τέλος πάντα αυτό που τους πρέπει. Σαν να απονέμει δικαιοσύνη για όλα τα στραβά τούτου του κόσμου μέσα από τους ήρωες τής. Διαβάστηκε μέσα σε 6 ώρες φεύγει νερό
Είναι σαν να έχει έρθει μια αγαπημένη σου θεία,που την γουστάρεις πολύ γιατί τα λέει πικάντικα και γουστοζικα και σου διηγείται μια ιστορία για ανθρώπους και καταστάσεις τόσο παραστατικά που θα κρατήσει το ενδιαφέρον σου εκεί.
Κάτι άλλο που παρατήρησα σε όλα τα βιβλία της που έχω διαβάσει είναι ότι οι ήρωες της θα πάρουν στο τέλος πάντα αυτό που τους πρέπει. Σαν να απονέμει δικαιοσύνη για όλα τα στραβά τούτου του κόσμου μέσα από τους ήρωες τής. Διαβάστηκε μέσα σε 6 ώρες φεύγει νερό
January 10, 2021
μου άρεσε παραπάνω από τα Ταπερ που βαθμολόγησα με 2*, οπότε ας πούμε αυτό θα πήγαινε για 2,5* αλλά επειδή το διάβασα ευχάριστα και με αρκετό ενδιαφέρον (λέγε με και γκιλτι πλεζουρ) πάει και το μισό υπέρ της συγγραφέως.
February 27, 2021
Ένα βιβλίο για τη δύναμη της γυναικείας φιλίας κ μερικά "δύσκολα "θέματα :Ο βιασμός, Η ομοφυλοφιλία, Ο ώριμος έρωτας. Κ όμως θίγονται τόσο όμορφα που από τη μια θέλεις να γελάσεις κ από την άλλη να κλάψεις. Με ταξίδεψε κ λυπήθηκα που τελείωσε μέσα σε λίγες ώρες.
January 16, 2021
Την κυρία Ακρίτα τη διαβάζω σε άρθρα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά πρώτη φορά διάβασα βιβλίο της - σίγουρα όχι τελευταία. Ένα βιβλίο με μια μείξη λεξιλογίου που τόσο μου αρέσει. Ύφος καθημερινό, που σε βοηθά να έρθεις κοντά με τους ήρωες αλλά και προσεγμένο, ανάλογα με τον εκάστοτε χαρακτήρα, όμορφα μπλεγμένα μεταξύ τους. Δεν βαρέθηκα λεπτό, δεν έκανε "κοιλιά" ούτε σε ένα σημείο και το "ρούφηξα" όπως είχα καιρό να κάνω με βιβλίο. Το διατρέχει ένα θέμα ενοχλητικά επίκαιρο, εκείνο του βιασμού, πράγμα που νομίζω κέντρισε ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον μου. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!
March 10, 2021
Δυνατό και επίκαιρο,βρήκα όμως το τέλος λιγάκι βιαστικό!
April 13, 2021
Η Έλενα Άκριτα μέσα από ένα κοινωνικό μυθιστόρημα γεμάτο ρεαλισμό και μπόλικο χιούμορ δίνει φωνή σε όσους δεν μπορούν να μιλήσουν διότι δυστυχώς η κοινωνία δεν έχει αυτιά να τους ακούσει.
February 27, 2021
Παρά πολύ ωραίο βιβλίο.Η γραφή της κυρίας Ακρίτα εξαιρετική.Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
April 29, 2021
Αυτό που διακρίνω πάντα στα βιβλία της Έλενας Ακρίτα είναι μια ιδιαίτερη προσέγγιση στον άνθρωπο και μια σπάνια σοφία, κρυμμένη σε απλές λέξεις, δοσμένη μέσα από χαρακτήρες χτισμένους από προσεκτικά υλικά. Με την ευαισθησία της έμπειρης δημοσιογράφου, στο νέο της πόνημα, Το σκισμένο τούλι (Εκδόσεις Διόπτρα, 2020), επινοεί ξανά ενδιαφέροντες αρχετυπικούς ήρωες, που ο καθένας με τον τρόπο του υπηρετεί την πλοκή και τα μηνύματά της. Ηρωίδες και ήρωες που έχουν διάρκεια στον χρόνο και στη μνήμη μας. Η Νένα, η Μάρω, η Σολφέζ, η Μιράντα και η Ιοκάστη μάς θυμίζουν πρόσωπα, καταστάσεις και οικείες ιστορίες.
Πρόκειται για μια εκ βαθέων εξομολόγηση των πιο κρυφών ανασφαλειών, φόβων, αλλά και των μεγαλύτερων ελπίδων και ονείρων πέντε γυναικών που διεκδικούν τη ζωή τους από την αρχή, προσπαθώντας να κερδίσουν το αυτονόητο, την αξιοπρέπεια της αυτονομίας, το δικαίωμα στην επιλογή και την πληρότητα του «μαζί». Γυναίκες που συνθηκολόγησαν και ανέλαβαν το βάρος ενός λάθος γάμου, επειδή έτσι έπρεπε, σε μια κοινωνία που αδιαφορεί αν, όταν η πόρτα κλείνει, αρχίζει η παραβατικότητα και η σκληρή κακοποίηση. Γρήγορες στροφές, απότομες εναλλαγές, ανατροπές και απροσδόκητα γεγονότα που σε αιχμαλωτίζουν. Ο κάθε ήρωας, ακόμα και ο πιο μικρός, έχει υπόσταση, οντότητα, ζωντάνια, ο αναγνώστης τον βλέπει μπροστά του, τον ακούει, τον συμμερίζεται, ζει μαζί του το πάθος και το δράμα του.
Ηρωίδες και ήρωες που έχουν διάρκεια στον χρόνο και στη μνήμη μας.
Η γραφή της Έλενας Ακρίτα, άμεση, απλή και λυρική, ζωντανεύει τη σχέση αγάπης μεταξύ των ηρώων και μιλά στην καρδιά μας. Σε μια εποχή που ακόμα μοιάζει αφύσικο να ζεις διαφορετικά από τη νόρμα, επειδή αυτό που είσαι κι αυτό που νιώθεις απλώς δεν συμφωνούν με το κοινώς αποδεκτό, αυτό το μυθιστόρημα έρχεται να σταθεί απέναντι στο πρόβλημα και να θυμίσει πως όλοι και όλα είναι αποδεκτά, αρκεί να έχουν ψυχή. Μιλά για καίρια ζητήματα, όπως είναι το δικαίωμα των γυναικών στην εργασία, τον έρωτα και την αυτοδιάθεση, τη σεξουαλική και ψυχική κακοποίηση, την ενδοοικογενειακή βία, την τοξικότητα και τον σκοταδισμό της θρησκοληψίας, την ομοφυλοφιλία και τον στιγματισμό σε μικρές κοινωνίες χειραγωγούμενες από την εκάστοτε πολιτική ή θρησκευτική εξουσία. Αφηγήσεις, βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα για την ελευθερία, την αίσθηση του ανήκειν, την ανθρώπινη ανασφάλεια και τις «πληγές μας, τα παθήματα και τα πάθη μας».
Η Έλενα Ακρίτα αποδεικνύει και πάλι ότι έχει λόγο ύπαρξης στα λογοτεχνικά δρώμενα, παρουσιάζοντας ένα βιβλίο που προχωρά πέρα απ’ την απλή περιγραφή και το προφανές στην ερμηνεία της ειλικρίνειας με την οποία χτίζονται οι σχέσεις και οι χαρακτήρες, φωτίζοντάς τους πολύπλευρα. Μας δίνει μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία για την αγάπη, που δεν κοιτάζει περιττές λεπτομέρειες, δεν μπαίνει σε καλούπια και σπάει τα στερεότυπα, για την αγάπη που αποτελεί δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη γη. Και, πράγματι, μια ιστορία μπορεί να ειπωθεί με χίλιους τρόπους, αγγίζοντας ευαίσθητες χορδές της ψυχής μας.
Πρόκειται για μια εκ βαθέων εξομολόγηση των πιο κρυφών ανασφαλειών, φόβων, αλλά και των μεγαλύτερων ελπίδων και ονείρων πέντε γυναικών που διεκδικούν τη ζωή τους από την αρχή, προσπαθώντας να κερδίσουν το αυτονόητο, την αξιοπρέπεια της αυτονομίας, το δικαίωμα στην επιλογή και την πληρότητα του «μαζί». Γυναίκες που συνθηκολόγησαν και ανέλαβαν το βάρος ενός λάθος γάμου, επειδή έτσι έπρεπε, σε μια κοινωνία που αδιαφορεί αν, όταν η πόρτα κλείνει, αρχίζει η παραβατικότητα και η σκληρή κακοποίηση. Γρήγορες στροφές, απότομες εναλλαγές, ανατροπές και απροσδόκητα γεγονότα που σε αιχμαλωτίζουν. Ο κάθε ήρωας, ακόμα και ο πιο μικρός, έχει υπόσταση, οντότητα, ζωντάνια, ο αναγνώστης τον βλέπει μπροστά του, τον ακούει, τον συμμερίζεται, ζει μαζί του το πάθος και το δράμα του.
Ηρωίδες και ήρωες που έχουν διάρκεια στον χρόνο και στη μνήμη μας.
Η γραφή της Έλενας Ακρίτα, άμεση, απλή και λυρική, ζωντανεύει τη σχέση αγάπης μεταξύ των ηρώων και μιλά στην καρδιά μας. Σε μια εποχή που ακόμα μοιάζει αφύσικο να ζεις διαφορετικά από τη νόρμα, επειδή αυτό που είσαι κι αυτό που νιώθεις απλώς δεν συμφωνούν με το κοινώς αποδεκτό, αυτό το μυθιστόρημα έρχεται να σταθεί απέναντι στο πρόβλημα και να θυμίσει πως όλοι και όλα είναι αποδεκτά, αρκεί να έχουν ψυχή. Μιλά για καίρια ζητήματα, όπως είναι το δικαίωμα των γυναικών στην εργασία, τον έρωτα και την αυτοδιάθεση, τη σεξουαλική και ψυχική κακοποίηση, την ενδοοικογενειακή βία, την τοξικότητα και τον σκοταδισμό της θρησκοληψίας, την ομοφυλοφιλία και τον στιγματισμό σε μικρές κοινωνίες χειραγωγούμενες από την εκάστοτε πολιτική ή θρησκευτική εξουσία. Αφηγήσεις, βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα για την ελευθερία, την αίσθηση του ανήκειν, την ανθρώπινη ανασφάλεια και τις «πληγές μας, τα παθήματα και τα πάθη μας».
Η Έλενα Ακρίτα αποδεικνύει και πάλι ότι έχει λόγο ύπαρξης στα λογοτεχνικά δρώμενα, παρουσιάζοντας ένα βιβλίο που προχωρά πέρα απ’ την απλή περιγραφή και το προφανές στην ερμηνεία της ειλικρίνειας με την οποία χτίζονται οι σχέσεις και οι χαρακτήρες, φωτίζοντάς τους πολύπλευρα. Μας δίνει μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία για την αγάπη, που δεν κοιτάζει περιττές λεπτομέρειες, δεν μπαίνει σε καλούπια και σπάει τα στερεότυπα, για την αγάπη που αποτελεί δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη γη. Και, πράγματι, μια ιστορία μπορεί να ειπωθεί με χίλιους τρόπους, αγγίζοντας ευαίσθητες χορδές της ψυχής μας.
December 11, 2021
Καλό βιβλίο. Με μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Περνάει πολύ ευχάριστα η ώρα και το διάβασμα. Σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα που ακόμα απασχολούν την χώρα. Ωστόσο περίμενα λίγο παραπάνω και λόγο της συγγραφέα και τα ωραία άρθρα που έγραφα ειδικά στα Νεα. Είναι όμως ένα βιβλίο που μπορώ να προτείνω χωρίς ντροπή σε κάποιον να διαβάσει.
November 1, 2021
Τέλειο...
January 5, 2021
Μια απλή ιστορία γραμμένη όμως με το μοναδικό ύφος της κυρίας Ακρίτα. Το συστήνω!
August 4, 2021
Δεν είναι το βιβλίο που θα σου αλλάξει τη ζωή. Όμως, διαβάζεται ευχάριστα. Προκαλεί χαμόγελα σε όσους αγαπάνε το ρομάντζο. Προκαλεί σφίξιμο στο στομάχι η ιστορία του βιασμού και η δίκη που ακολουθεί.
April 14, 2021
ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ,ΜΕ αρέσει η πένα της κ.Ακρίτα και την ακολουθώ-διαβάζω χρόνια!!!
Τα άρθρα, τα χρονογραφήματα, τις δημοσιεύσεις , τα βιβλία της με τους έξυπνους διαλόγους, την κοφτή, αιχμηρή με άλλοτε μεγάλες κι άλλοτε μικρότερες δόσεις καυστικού χιούμορ που προσωπικά λατρεύω ΑΦΟΥ!!!
Στο "Το σκισμένο τούλι" το νέο της βιβλίο, με φόντο την Αθήνα του σήμερα και πρωταγωνίστριες πέντε γυναίκες διαφορετικής ηλικίας, επαγγελματικής και κοινωνική θέσης, η κ.Ακρίτα αφηγείται μια δυνατή ιστορία στην οποία, διαβάζοντας την, ανακάλυψα να έχω εγώ ή αγαπημένα μου πρόσωπα κοινά στοιχεία, βιώματα, προβληματισμούς.
Κεντρικό σημείο αναφοράς το κομμωτήριο της διάσημης για τους περίτεχνους κότσους της Σολφέζ στο Κολωνάκι, με μεγάλη πελατεία διαφορετικής ηλικίας και τάξης που πηγαίνουν για τα ξεχωριστά χτενίσματα και κυρίως λόγω του κλίματος που επικρατεί...
"Ίσιο,μπούκλα,καρεδάκια,σινιόν,αφέλειες,μιτάκια,βαγκ που κυματίζουν απαλά σε ξεχασμένα όνειρα;
.
.
Και ακόμα κοριτσόπουλα ήταν αυτές οι μεσήλικες πελάτισσες του συνοικιακού κομμωτηρίου. Κοριτσόπουλα γερασμένα, με ρυτίδες και κυτταρίτιδα, κοριτσόπουλα με πεσμένο στήθος και ματάκια κουρασμένα. Ότι και να κάνει η ρουφιάνα η ζωή, όσο κι αν τις γονατίσει, όσα δάκρυα και φαρμάκια και πίκρες και θανατικά κι αν αργάσουν το κορμάκι τους, εκείνες μέσα τους βαθιά, κρυφά από όλους, νέες κι όμορφες θα παραμένουν." (σελ.12)
Ταυτίζομαι απόλυτα ΑΦΟΥ!!!
Και μέσω του μικρόκοσμου των πέντε γυναικών, της Σολφέζ της κομμώτριας, της Μιράντας διάσημης λα'ι'κής τραγουδίστριας που έχει αποσυρθεί και συγκατοικεί με τη Σολφέζ, τη Νένα,υπάλληλο της Σολφέζ που θα ερωτευτεί κεραυνοβόλα έναν άλλο άντρα την ημέρα του γάμου της, την γιαγιά της Νένας Ιοκάστη που ο έρωτας θα της ξαναχτυπήσει την πόρτα μία μέρα στα ΚΑΠΗ και της Μάρως κολλητή της Νένας η οποία θα πέσει θύμα βιασμού ένα Σαββατοκύριακο απόδρασης-ξεκούρασης με την Νένα και τους άντρες τους, θίγει με την ξεχωριστή της πένα ότι μας ταλανίζει στην καθημερινότητα: το κυνήγι της δουλειάς και τον αγώνα της επιβίωσης, τον έρωτα, την αγάπη, το γάμο(ευτυχισμένο ή συμβατικό), τη μοναξιά (ακόμα κι αν περιτριγυρίζεσαι από συγγενείς, φίλους, αγαπημένους), την κατάθλιψη, τη δεύτερη ή και τη τρίτη ευκαιρία στη ευτυχία και πως αυτό αντιμετωπίζεται από του άλλους, την ασθένεια και τόσα άλλα δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στο θέμα στου βιασμού το πως τη βιώνει το θύμα και πως αντιμετωπίζει την τραυματική αυτή εμπειρία το ίδιο το θύμα αλλά και ο περίγυρος και η κοινωνία όλη.
Πολλά τα αγαπημένα αποσπάσματα μερικά από τα οποία παραθέτω παρακάτω(το συνηθίζω στις απόψεις μου ΑΦΟΥ) συστήνοντας ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε κι εσείς μια και πιστεύω θα ανακαλύψετε όπως κι εγώ αποτυπωμένες δικές σας σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα...
Για τον αγώνα για επιβίωση: "Δεν την κυνηγάτε τη δουλειά, γαμώτο", ξεφώνιζε το επικεφαλής ανθρωπάκι στα άλλα ανθρωπάκια με τα σκυφτά κεφάλια.Κι εκείνα τα καημένα δεν μιλούσαν, μη χάσουν αυτό το πουρμπουάρ που ονόμαζαν μισθό, αυτό το τίποτα, που όμως ήταν το μόνο έσοδο της οικογένειας τους. Και τι να τους πεις τώρα; Τι να τους πεις χωρίς να ρισκάρεις αυτή την τοσοδούλικη δουλίτσα που είναι το γάλα των παιδιών σου;"(σελ.116).
Τη μοναξιά: "Μια φοβισμένη κοπέλα ήταν η Άσπα και τώρα η Νένα το έβλεπε πια καθαρά. Ένα παιδί που γερνάει, χωρίς κανένα όνειρο
να γίνεται πραγματικότητα. Ξέρεις τι είναι να μετράς χρόνια και να τα βγάζεις λειψά από οικογένεια. Ξέρεις τι είναι να περνούν από μπροστά σου χωρίς ένα σύντροφο να τα μοιραστείτε και να γεράσετε στο ίδιο μαξιλάρι;(σελ.325)
Την ευκαιρία στην αγάπη,τη συντροφικότητα και σε μεγάλη ηλικία:"Πόσος καιρός τους έμενε,αλήθεια; Δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν κι ούτε ήθελαν να ξέρουν. Όσα είναι,ρε παιδί μου. Όσα αύριο τους χαριστούν. Μπορεί στο τέλος της κοινής πορείας να τους περίμεναν ώρες δύσκολες με πόνους και αρρώστιες και θανατικά. Όμως τώρα είχαν σύμμαχο το τώρα .Το σήμερα και το κάθε σήμερα. Το κάθε πρωινό, την κάθε αγκαλιά , το κάθε γέλιο, το κάθε άγγιγμα ,την κάθε ευλογία που μπορεί να είναι η τελευταία τους. Μπορεί και όχι.(σελ.368)
Για το σπίτι : "Μεγαλύτερη ευτυχία από το να γυρίζεις σπίτι σου μετά από νοσοκομείο δεν υπάρχει, αποφάσισε η Μιράντα. 'Ολα γύρω σου σε αγκαλιάζουν τρυφερά...Οι γνώριμες μυρωδιές ,τα ορθάνοιχτα παντζούρια, η αγαπημένη σου πολυθρόνα, το ρομπάκι σου το σατινέ στην κρεμάστρα του μπάνιου, η λεβάντα στα ρούχα ν'ανοίγεις το συρτάρι και να λιώνεις από την ευωδιά.
Σπίτι, σκέφτηκε η Μιράντα, είναι οι μυρωδιές από την κουζίνα σου. Το γεράνι που ανθίζει στον κήπο. Η βρύση που χάλασε, το μαξιλάρι το δικό σου που έχει γούβα στη μέση αλλά σε βολεύει, το μισοτελειωμένο βιβλίο στο κομοδίνο σου. Σπίτι είναι του ανθρώπου σου η αγάπη που τις νύχτες σε σκεπάζει μην κρυώσεις. Σπίτι είναι το φιλί το μονάκριβο, οι φίλοι τα βράδια, τα γέλια και τα κλάματα, και οι πόνοι, και οι χρόνοι που περνούν και σε νοιάζονται." (σελ.378).
Ήταν πολλά τα αποσπάσματα που με άγγιξαν συναισθηματικά κι ομολογώ πως τα πιο δυνατά ήταν εκείνα που αφορούν τον βιασμό της Μάρως. Δεν μπορούσα να τα παραθέσω γιατί αποκαλύπτουν πως εξελίχθηκε η ιστορία, σας προτείνω να τα ανακαλύψετε μόνοι σας .Ζούμε σε μια εποχή που είναι πολλά τα κρούσματα σεξουαλικής και ψυχολογικής κακοποίησης και δυστυχώς ακόμα και στον 21ο αιώνα υπάρχουν πολλοί αρνητές της κατάστασης!!!
https://meareseitobiblioafou.blogspot...
Τα άρθρα, τα χρονογραφήματα, τις δημοσιεύσεις , τα βιβλία της με τους έξυπνους διαλόγους, την κοφτή, αιχμηρή με άλλοτε μεγάλες κι άλλοτε μικρότερες δόσεις καυστικού χιούμορ που προσωπικά λατρεύω ΑΦΟΥ!!!
Στο "Το σκισμένο τούλι" το νέο της βιβλίο, με φόντο την Αθήνα του σήμερα και πρωταγωνίστριες πέντε γυναίκες διαφορετικής ηλικίας, επαγγελματικής και κοινωνική θέσης, η κ.Ακρίτα αφηγείται μια δυνατή ιστορία στην οποία, διαβάζοντας την, ανακάλυψα να έχω εγώ ή αγαπημένα μου πρόσωπα κοινά στοιχεία, βιώματα, προβληματισμούς.
Κεντρικό σημείο αναφοράς το κομμωτήριο της διάσημης για τους περίτεχνους κότσους της Σολφέζ στο Κολωνάκι, με μεγάλη πελατεία διαφορετικής ηλικίας και τάξης που πηγαίνουν για τα ξεχωριστά χτενίσματα και κυρίως λόγω του κλίματος που επικρατεί...
"Ίσιο,μπούκλα,καρεδάκια,σινιόν,αφέλειες,μιτάκια,βαγκ που κυματίζουν απαλά σε ξεχασμένα όνειρα;
.
.
Και ακόμα κοριτσόπουλα ήταν αυτές οι μεσήλικες πελάτισσες του συνοικιακού κομμωτηρίου. Κοριτσόπουλα γερασμένα, με ρυτίδες και κυτταρίτιδα, κοριτσόπουλα με πεσμένο στήθος και ματάκια κουρασμένα. Ότι και να κάνει η ρουφιάνα η ζωή, όσο κι αν τις γονατίσει, όσα δάκρυα και φαρμάκια και πίκρες και θανατικά κι αν αργάσουν το κορμάκι τους, εκείνες μέσα τους βαθιά, κρυφά από όλους, νέες κι όμορφες θα παραμένουν." (σελ.12)
Ταυτίζομαι απόλυτα ΑΦΟΥ!!!
Και μέσω του μικρόκοσμου των πέντε γυναικών, της Σολφέζ της κομμώτριας, της Μιράντας διάσημης λα'ι'κής τραγουδίστριας που έχει αποσυρθεί και συγκατοικεί με τη Σολφέζ, τη Νένα,υπάλληλο της Σολφέζ που θα ερωτευτεί κεραυνοβόλα έναν άλλο άντρα την ημέρα του γάμου της, την γιαγιά της Νένας Ιοκάστη που ο έρωτας θα της ξαναχτυπήσει την πόρτα μία μέρα στα ΚΑΠΗ και της Μάρως κολλητή της Νένας η οποία θα πέσει θύμα βιασμού ένα Σαββατοκύριακο απόδρασης-ξεκούρασης με την Νένα και τους άντρες τους, θίγει με την ξεχωριστή της πένα ότι μας ταλανίζει στην καθημερινότητα: το κυνήγι της δουλειάς και τον αγώνα της επιβίωσης, τον έρωτα, την αγάπη, το γάμο(ευτυχισμένο ή συμβατικό), τη μοναξιά (ακόμα κι αν περιτριγυρίζεσαι από συγγενείς, φίλους, αγαπημένους), την κατάθλιψη, τη δεύτερη ή και τη τρίτη ευκαιρία στη ευτυχία και πως αυτό αντιμετωπίζεται από του άλλους, την ασθένεια και τόσα άλλα δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στο θέμα στου βιασμού το πως τη βιώνει το θύμα και πως αντιμετωπίζει την τραυματική αυτή εμπειρία το ίδιο το θύμα αλλά και ο περίγυρος και η κοινωνία όλη.
Πολλά τα αγαπημένα αποσπάσματα μερικά από τα οποία παραθέτω παρακάτω(το συνηθίζω στις απόψεις μου ΑΦΟΥ) συστήνοντας ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε κι εσείς μια και πιστεύω θα ανακαλύψετε όπως κι εγώ αποτυπωμένες δικές σας σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα...
Για τον αγώνα για επιβίωση: "Δεν την κυνηγάτε τη δουλειά, γαμώτο", ξεφώνιζε το επικεφαλής ανθρωπάκι στα άλλα ανθρωπάκια με τα σκυφτά κεφάλια.Κι εκείνα τα καημένα δεν μιλούσαν, μη χάσουν αυτό το πουρμπουάρ που ονόμαζαν μισθό, αυτό το τίποτα, που όμως ήταν το μόνο έσοδο της οικογένειας τους. Και τι να τους πεις τώρα; Τι να τους πεις χωρίς να ρισκάρεις αυτή την τοσοδούλικη δουλίτσα που είναι το γάλα των παιδιών σου;"(σελ.116).
Τη μοναξιά: "Μια φοβισμένη κοπέλα ήταν η Άσπα και τώρα η Νένα το έβλεπε πια καθαρά. Ένα παιδί που γερνάει, χωρίς κανένα όνειρο
να γίνεται πραγματικότητα. Ξέρεις τι είναι να μετράς χρόνια και να τα βγάζεις λειψά από οικογένεια. Ξέρεις τι είναι να περνούν από μπροστά σου χωρίς ένα σύντροφο να τα μοιραστείτε και να γεράσετε στο ίδιο μαξιλάρι;(σελ.325)
Την ευκαιρία στην αγάπη,τη συντροφικότητα και σε μεγάλη ηλικία:"Πόσος καιρός τους έμενε,αλήθεια; Δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν κι ούτε ήθελαν να ξέρουν. Όσα είναι,ρε παιδί μου. Όσα αύριο τους χαριστούν. Μπορεί στο τέλος της κοινής πορείας να τους περίμεναν ώρες δύσκολες με πόνους και αρρώστιες και θανατικά. Όμως τώρα είχαν σύμμαχο το τώρα .Το σήμερα και το κάθε σήμερα. Το κάθε πρωινό, την κάθε αγκαλιά , το κάθε γέλιο, το κάθε άγγιγμα ,την κάθε ευλογία που μπορεί να είναι η τελευταία τους. Μπορεί και όχι.(σελ.368)
Για το σπίτι : "Μεγαλύτερη ευτυχία από το να γυρίζεις σπίτι σου μετά από νοσοκομείο δεν υπάρχει, αποφάσισε η Μιράντα. 'Ολα γύρω σου σε αγκαλιάζουν τρυφερά...Οι γνώριμες μυρωδιές ,τα ορθάνοιχτα παντζούρια, η αγαπημένη σου πολυθρόνα, το ρομπάκι σου το σατινέ στην κρεμάστρα του μπάνιου, η λεβάντα στα ρούχα ν'ανοίγεις το συρτάρι και να λιώνεις από την ευωδιά.
Σπίτι, σκέφτηκε η Μιράντα, είναι οι μυρωδιές από την κουζίνα σου. Το γεράνι που ανθίζει στον κήπο. Η βρύση που χάλασε, το μαξιλάρι το δικό σου που έχει γούβα στη μέση αλλά σε βολεύει, το μισοτελειωμένο βιβλίο στο κομοδίνο σου. Σπίτι είναι του ανθρώπου σου η αγάπη που τις νύχτες σε σκεπάζει μην κρυώσεις. Σπίτι είναι το φιλί το μονάκριβο, οι φίλοι τα βράδια, τα γέλια και τα κλάματα, και οι πόνοι, και οι χρόνοι που περνούν και σε νοιάζονται." (σελ.378).
Ήταν πολλά τα αποσπάσματα που με άγγιξαν συναισθηματικά κι ομολογώ πως τα πιο δυνατά ήταν εκείνα που αφορούν τον βιασμό της Μάρως. Δεν μπορούσα να τα παραθέσω γιατί αποκαλύπτουν πως εξελίχθηκε η ιστορία, σας προτείνω να τα ανακαλύψετε μόνοι σας .Ζούμε σε μια εποχή που είναι πολλά τα κρούσματα σεξουαλικής και ψυχολογικής κακοποίησης και δυστυχώς ακόμα και στον 21ο αιώνα υπάρχουν πολλοί αρνητές της κατάστασης!!!
https://meareseitobiblioafou.blogspot...
January 10, 2021
Πέντε γυναίκες, πέντε διαφορετικοί εντελώς χαρακτήρες αποφασίζουν να βαδίσουν μαζί, να μπλέξουν τις ζωές τους, μέχρι να αγγίξει η κάθε μια την δική της ευτυχία. Κάποιες στο ξεκίνημα της ζωής τους, κάποιες στη μέση και κάποιες στα τελευταία μονοπάτια της διαδρομής, αντιλαμβάνονται ότι η νύφη δεν είναι πάντα ευτυχισμένη και τα τούλια δεν κρύβουν πάντα την ευτυχία! Είναι φορές που κρύβουν πόνο και δυστυχία κι εκεί, σκίζονται…
"Λάθος νύφες, λάθος γάμοι" ισχυρίζεται με πάθος η Νένα μία απ' τις πέντε πρωταγωνίστριες υπάλληλος ενός κομμωτηρίου, που έμαθε πολύ καλά τόσα χρόνια από κάποιες πελάτισσες ότι τα άιλανερ και η μάσκαρα όσο αδιάβροχα κι αν είναι, δεν εμποδίζουν τα δάκρυα.
Η Μάρω είναι η πρωταγωνίστρια που θα βρει την ευτυχία περνώντας μέσα από τον χειρότερο εφιάλτη.
Η Σολφέζ και η Μιράντα, θα ξεπεράσουν κάθε ενδοιασμό και θα βγουν στο φως .
Και τέλος η Ιοκάστη της οποίας η καρδιά θα χτυπήσει για ένα παράφορο έρωτα κι ας είναι σε μια ηλικία που αλλά πράγματα χτυπούν την πόρτα.
Όταν τα λάθη φαντάζουν περισσότερα απ' τα σωστά τότε αποφασίζεις εσύ τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις. Θα κλάψεις παρέα με ένα πακέτο χαρτομάντιλα προσπαθώντας να μπαλώσεις ένα σκισμένο τούλι μπαλώνοντας μαζί με αυτό τα θέλω, τις ανάγκες, την ζωή σου ή θα το πετάξεις και θα πάρεις κάτι πιο ανθεκτικό.
Μόνο η Έλενα Ακρίτα με την μοναδική της πένα θα έγραφε ένα βιβλίο στο οποίο θίγει σοβαρά και δύσκολα κοινωνικά ζητήματα με χιούμορ και συγκίνηση χωρίς να ειρωνεύεται ή να χλευάζει.
Έχει αυτόν τον μοναδικό τρόπο με εύστοχες και μικρές ατάκες να σου προσφέρει ευχάριστο διάλειμμα απ' τους προβληματισμούς. Και δεν είναι τόσο το διάλειμμα όσο η απόδραση μέσα από τις σελίδες! Μπαίνεις σε σκηνές καθημερινότητας, αφήνοντας πίσω όσα σε ταλαιπωρούν και βρίσκεσαι σε μια παραλία υπό τον εκνευριστικό ήχο απ' τις ρακέτες, παρακολουθώντας υστερικές μαμάδες με τάπερ με κεφτεδάκια πίσω απ' τα πεντάχρονα. Μπαίνεις σε εταιρίες, βλέπεις τους υπάλληλους που υπομένουν και τους πιο παράλογους πελάτες. Εισχωρείς σε σπίτια όπου με τούλια σκισμένα ή όχι, ζουν άντρες που ψάχνουν τα πράγματά τους στο ίδιο τους το σπίτι λες και κάνουν τουρισμό σε ένα εξωτικό παραθαλάσσιο θέρετρο και περιμένουν από το τούλι να τους πάει ρουμ σέρβις.
Και κάπως έτσι έζησα μια διαδρομή παρέα με τις πρωταγωνίστριες και τα σκισμένα τους τούλια κι λυπήθηκα ,θυμωσα και γέλασα μαζί τους και ανακάλυψα τελικά πως ξέρουν κι άλλοι ότι "Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά, η καρδιά πονάει πάντα…"
"Λάθος νύφες, λάθος γάμοι" ισχυρίζεται με πάθος η Νένα μία απ' τις πέντε πρωταγωνίστριες υπάλληλος ενός κομμωτηρίου, που έμαθε πολύ καλά τόσα χρόνια από κάποιες πελάτισσες ότι τα άιλανερ και η μάσκαρα όσο αδιάβροχα κι αν είναι, δεν εμποδίζουν τα δάκρυα.
Η Μάρω είναι η πρωταγωνίστρια που θα βρει την ευτυχία περνώντας μέσα από τον χειρότερο εφιάλτη.
Η Σολφέζ και η Μιράντα, θα ξεπεράσουν κάθε ενδοιασμό και θα βγουν στο φως .
Και τέλος η Ιοκάστη της οποίας η καρδιά θα χτυπήσει για ένα παράφορο έρωτα κι ας είναι σε μια ηλικία που αλλά πράγματα χτυπούν την πόρτα.
Όταν τα λάθη φαντάζουν περισσότερα απ' τα σωστά τότε αποφασίζεις εσύ τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις. Θα κλάψεις παρέα με ένα πακέτο χαρτομάντιλα προσπαθώντας να μπαλώσεις ένα σκισμένο τούλι μπαλώνοντας μαζί με αυτό τα θέλω, τις ανάγκες, την ζωή σου ή θα το πετάξεις και θα πάρεις κάτι πιο ανθεκτικό.
Μόνο η Έλενα Ακρίτα με την μοναδική της πένα θα έγραφε ένα βιβλίο στο οποίο θίγει σοβαρά και δύσκολα κοινωνικά ζητήματα με χιούμορ και συγκίνηση χωρίς να ειρωνεύεται ή να χλευάζει.
Έχει αυτόν τον μοναδικό τρόπο με εύστοχες και μικρές ατάκες να σου προσφέρει ευχάριστο διάλειμμα απ' τους προβληματισμούς. Και δεν είναι τόσο το διάλειμμα όσο η απόδραση μέσα από τις σελίδες! Μπαίνεις σε σκηνές καθημερινότητας, αφήνοντας πίσω όσα σε ταλαιπωρούν και βρίσκεσαι σε μια παραλία υπό τον εκνευριστικό ήχο απ' τις ρακέτες, παρακολουθώντας υστερικές μαμάδες με τάπερ με κεφτεδάκια πίσω απ' τα πεντάχρονα. Μπαίνεις σε εταιρίες, βλέπεις τους υπάλληλους που υπομένουν και τους πιο παράλογους πελάτες. Εισχωρείς σε σπίτια όπου με τούλια σκισμένα ή όχι, ζουν άντρες που ψάχνουν τα πράγματά τους στο ίδιο τους το σπίτι λες και κάνουν τουρισμό σε ένα εξωτικό παραθαλάσσιο θέρετρο και περιμένουν από το τούλι να τους πάει ρουμ σέρβις.
Και κάπως έτσι έζησα μια διαδρομή παρέα με τις πρωταγωνίστριες και τα σκισμένα τους τούλια κι λυπήθηκα ,θυμωσα και γέλασα μαζί τους και ανακάλυψα τελικά πως ξέρουν κι άλλοι ότι "Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά, η καρδιά πονάει πάντα…"
March 6, 2021
Σε μια εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα πνίγονται στις κραυγές των αρνητών τους, η Έλενα Ακρίτα με αιχμηρό χιούμορ και συγκίνηση αφηγείται μια δυνατή ιστορία, ενώ η πένα της γίνεται αγωγός για να ακουστεί η κρυφή φωνή που ξεκινάει από μέσα μας.
Το κοινωνικό μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα είναι κάτι παραπάνω από μια δυνατή ιστορία με ανατροπές. Είναι η πραγματικότητα γύρω μας. Είναι ο βιασμός μιας γυναίκας και η ντροπή, η ενοχή που τον συνοδεύει. Είναι ο έρωτας μιας γυναίκας για μια άλλη γυναίκα που «πρέπει» να παραμείνει κρυφός, που όλοι υποψιάζονται αλλά κανείς δεν τον αποδέχεται. Είναι ο γάμος που έχει τελειώσει και δεν θέλεις να βάλεις μπαλώματα στο σκισμένο τούλι. Αλλά το κάνεις. Είναι ο έρωτας στην τρίτη ηλικία που σε κάνει να νιώθεις ξανά ζωντανός αλλά δεν παύει ποτέ να τριγυρνά η σκέψη για το τι θα πει ο κόσμος. Είναι το σώμα που γερνάει αλλά και η ψυχή που παραμένει ζωντανή.
Ξεκίνησα αυτό το βιβλίο χωρίς να γνωρίζοντας τι πραγματεύεται. Το είχα αγοράσει όταν είχε πρώτο κυκλοφορήσει και συνέπεσε να το ξεκινήσω τώρα.
Είναι ένα βιβλίο που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο, στον απόηχο των αποκαλύψεων σεξουαλικών κακοποιήσεων των τελευταίων μηνών. Ανατριχιαστικό στα σημεία αναφοράς του βιασμού και ρεαλιστικά σοκαριστικά διατυπωμένες οι σκέψεις του περίγυρου για το συμβάν του βιασμού.
Το κοινωνικό μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα είναι κάτι παραπάνω από μια δυνατή ιστορία με ανατροπές. Είναι η πραγματικότητα γύρω μας. Είναι ο βιασμός μιας γυναίκας και η ντροπή, η ενοχή που τον συνοδεύει. Είναι ο έρωτας μιας γυναίκας για μια άλλη γυναίκα που «πρέπει» να παραμείνει κρυφός, που όλοι υποψιάζονται αλλά κανείς δεν τον αποδέχεται. Είναι ο γάμος που έχει τελειώσει και δεν θέλεις να βάλεις μπαλώματα στο σκισμένο τούλι. Αλλά το κάνεις. Είναι ο έρωτας στην τρίτη ηλικία που σε κάνει να νιώθεις ξανά ζωντανός αλλά δεν παύει ποτέ να τριγυρνά η σκέψη για το τι θα πει ο κόσμος. Είναι το σώμα που γερνάει αλλά και η ψυχή που παραμένει ζωντανή.
Ξεκίνησα αυτό το βιβλίο χωρίς να γνωρίζοντας τι πραγματεύεται. Το είχα αγοράσει όταν είχε πρώτο κυκλοφορήσει και συνέπεσε να το ξεκινήσω τώρα.
Είναι ένα βιβλίο που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο, στον απόηχο των αποκαλύψεων σεξουαλικών κακοποιήσεων των τελευταίων μηνών. Ανατριχιαστικό στα σημεία αναφοράς του βιασμού και ρεαλιστικά σοκαριστικά διατυπωμένες οι σκέψεις του περίγυρου για το συμβάν του βιασμού.
March 2, 2021
Υπέροχο βιβλίο και αρκετά επίκαιρο !
April 12, 2021
Διαβάστηκε σε λιγότερο από 24 ώρες.Μου άρεσε γιατί ήταν καλογραμμένο, ευχάριστο και σε τράβαγε η ανάγνωση του.Εθιξε πολλά πράγματα με σωστό τρόπο.
August 4, 2021
Comme ci, comme ça.
2.5
2.5
December 8, 2022
Παραλίγο δεν θα μιλούσαμε για το σκισμένο τούλι, αλλά για το σκισμένο -από τα νεύρα μου- βιβλίο. Απαράδεκτο
March 15, 2021
Επικαιρο θεμα δοσμενο με το χαρακτηριστικο ευθυμο τονο της κυριας Ακριτα. Ετσι προβληματιζει με ευχαριστο τροπο.
July 24, 2021
Πολύ όμορφο βιβλίο, το οποίο συνόδευσε πολύ ευχάριστα τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Παρόλο που θίγονται δύσκολα θέματα όπως ο βιασμός και ο ώριμος έρωτας, η συγγραφέας τα διαχειρίστηκε πολύ σωστά με έναν τόσο ευχάριστο, άλλοτε χιουμοριστικό άλλοτε αυστηρό εκεί που πρέπει τρόπο, που σε κάνει να έρχεσαι κοντά με τους ήρωες και να τους συναισθάνεσαι. Το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος. Ανήκει στα βιβλία που διαβάζονται μονορούφι.
November 14, 2021
Θα αρχίσω λέγοντας ότι θαύμαζα αυτή τη γυναίκα πολύ πριν ανοίξω βιβλίο της. Τη θαυμάζω για την ευθύτητα και την οξύτητα που διαθέτει ως δημοσιογράφος αλλά και για το σεναριακο τους ταλέντο. Ως συγγραφέας δεν με απογοητεύσε καθόλου. Το βιβλίο αυτό είναι σαρκαστικό με την καλή έννοια! Μιλάει για τις ιστορίες πέντε διαφορετικών σε ηλικία γυναικών που η μία πλεκεται στη καθημερινοτητα της άλλης. Η Νένα γνωρίζει το άλλο της μισό τη μέρα του γάμου της ενώ η για της, Ιοκάστη, ερωτεύεται στα 72. Η Σολφεζ κι η Μιράντα ανακαλύπτουν πως οι δυσκολίες είναι μέσα στο αναπόφευκτο και η Μάρω προσπαθει να αποδείξει ότι την βίασαν και να δικαιωθεί.
Τα τραγικότερα πρόσωπα για μένα σε αυτήν την ιστορία είναι η μάνα, ο Θάνος (σύζυγος της Μάρως) και η συνήγορος των βιαστών. Τραγικότερα καθώς ο σύζυγος εδειξε μια στάση που ελπίζω να δείχνουν οι περισσότεροι απέναντι στις γυναίκες τους. Οι άλλες δύο, επειδή περικλουουν όλες τις λάθος νοοτροπίες της ελληνικής κοινωνίας.
Εύχομαι να υπάρχον εκεί έξω περισσότεροι Θανοι για τις γυναίκες και περισσότερες Σολφεζ για τους εργαζόμενους. Ανακαλύψτε τι εννοώ διαβάζοντας το!
Τα τραγικότερα πρόσωπα για μένα σε αυτήν την ιστορία είναι η μάνα, ο Θάνος (σύζυγος της Μάρως) και η συνήγορος των βιαστών. Τραγικότερα καθώς ο σύζυγος εδειξε μια στάση που ελπίζω να δείχνουν οι περισσότεροι απέναντι στις γυναίκες τους. Οι άλλες δύο, επειδή περικλουουν όλες τις λάθος νοοτροπίες της ελληνικής κοινωνίας.
Εύχομαι να υπάρχον εκεί έξω περισσότεροι Θανοι για τις γυναίκες και περισσότερες Σολφεζ για τους εργαζόμενους. Ανακαλύψτε τι εννοώ διαβάζοντας το!
May 5, 2025
ΤΕΤΑΡΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Με Φόντο την Αθήνα του σήμερα 5 πρωταγωνίστριες πιασμένες χέρι-χέρι μας διηγούνται η κάθε μια την δίκης της ιστορία για τον έρωτα, την φιλία και την παντοτινή αγάπη. Μέσα στο μυθιστόρημα θίγονται θέματα που είναι επίκαιρα και αφορούν την σημερινή κοινωνία άμεσα. Οι αποτυχημένοι γάμοι και τα σκισμένα τούλια από τα πάλε ποτέ εκθαμβωτικά νυφικά σέρνονται μπροστά στα μάτια μας κάνοντας μας να αντιληφθούμε την συναισθηματική και κοινωνική κρίση που αντιμετωπίζουμε ως σύνολο. Η Νένα αποφασίζει να παντρευτεί τον Πανό ,την μακροχρόνια σχέση της , από συμβιβασμό μη γνωρίζοντας ότι την ημέρα του γάμου της θα γνωρίσει τον άντρα που θα ερωτευτεί και θα αγαπήσει πραγματικά. Η Ιοκάστη στην Δύση της ηλικίας της θα νιώσει ξανά την καρδιά της να χτυπά δυνατά και θα προσπαθήσει να αποδείξει στον εαυτό της αλλά και στους γύρω της ότι ακόμα και η Τρίτη ηλικία είναι ικανή να ονειρεύεται, να ερωτεύεται και να αγαπάει από την αρχή. Οι αχωριστες Σολφεζ και Μιράντα θα μας διηγηθούν την δίκη τους ιστορία όπως εξελίχτηκε μέσα στις δεκαετίες αποδεικνύοντας ότι η πραγματική αγάπη μπορεί να ξεπεράσει κάθε στερεότυπο και κάθε πεπατημένη. Με τις ιστορίες των πρωταγωνιστριών να εξελίσσονται καθόλη την διάρκεια του μυθιστορήματος σε παράλληλες γραμμές η ιστορία του βιασμου της Μάρως και η μάχη που θα δώσει ενάντια στους βιαστές της και ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό έρχεται για να μας υπενθυμίσει τον πλήρως επίκαιρο χαρακτήρα του βιβλίου, το σύστημα που είναι διεφθαρμένο και την αντιμετώπιση της κοινωνίας απέναντι στον αδύναμο και τον πονεμένο.
Με θέματα που σκιαγραφούν πολλές πτυχές της σημερινής κοινωνίας οπως ο αγώνας για την ελευθερία και την ισότητα , η αναζήτησή της πραγματικης αγάπης σε έναν κοσμο ψεύτικο και επιφανειακό και η μάχη με την δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη περιγράφονται από την συγγραφέα με πλήρως στοχευμένο χιούμορ και ευαισθησία δημιουργώντας στον αναγνώστη το γέλιο αλλά και την συγκίνηση όπου χρειάζεται.
Με Φόντο την Αθήνα του σήμερα 5 πρωταγωνίστριες πιασμένες χέρι-χέρι μας διηγούνται η κάθε μια την δίκης της ιστορία για τον έρωτα, την φιλία και την παντοτινή αγάπη. Μέσα στο μυθιστόρημα θίγονται θέματα που είναι επίκαιρα και αφορούν την σημερινή κοινωνία άμεσα. Οι αποτυχημένοι γάμοι και τα σκισμένα τούλια από τα πάλε ποτέ εκθαμβωτικά νυφικά σέρνονται μπροστά στα μάτια μας κάνοντας μας να αντιληφθούμε την συναισθηματική και κοινωνική κρίση που αντιμετωπίζουμε ως σύνολο. Η Νένα αποφασίζει να παντρευτεί τον Πανό ,την μακροχρόνια σχέση της , από συμβιβασμό μη γνωρίζοντας ότι την ημέρα του γάμου της θα γνωρίσει τον άντρα που θα ερωτευτεί και θα αγαπήσει πραγματικά. Η Ιοκάστη στην Δύση της ηλικίας της θα νιώσει ξανά την καρδιά της να χτυπά δυνατά και θα προσπαθήσει να αποδείξει στον εαυτό της αλλά και στους γύρω της ότι ακόμα και η Τρίτη ηλικία είναι ικανή να ονειρεύεται, να ερωτεύεται και να αγαπάει από την αρχή. Οι αχωριστες Σολφεζ και Μιράντα θα μας διηγηθούν την δίκη τους ιστορία όπως εξελίχτηκε μέσα στις δεκαετίες αποδεικνύοντας ότι η πραγματική αγάπη μπορεί να ξεπεράσει κάθε στερεότυπο και κάθε πεπατημένη. Με τις ιστορίες των πρωταγωνιστριών να εξελίσσονται καθόλη την διάρκεια του μυθιστορήματος σε παράλληλες γραμμές η ιστορία του βιασμου της Μάρως και η μάχη που θα δώσει ενάντια στους βιαστές της και ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό έρχεται για να μας υπενθυμίσει τον πλήρως επίκαιρο χαρακτήρα του βιβλίου, το σύστημα που είναι διεφθαρμένο και την αντιμετώπιση της κοινωνίας απέναντι στον αδύναμο και τον πονεμένο.
Με θέματα που σκιαγραφούν πολλές πτυχές της σημερινής κοινωνίας οπως ο αγώνας για την ελευθερία και την ισότητα , η αναζήτησή της πραγματικης αγάπης σε έναν κοσμο ψεύτικο και επιφανειακό και η μάχη με την δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη περιγράφονται από την συγγραφέα με πλήρως στοχευμένο χιούμορ και ευαισθησία δημιουργώντας στον αναγνώστη το γέλιο αλλά και την συγκίνηση όπου χρειάζεται.
Displaying 1 - 30 of 32 reviews