Op een winteravond rijdt een auto het kanaal in. Drie gezinsleden overleven het niet. Een tragisch ongeluk? Of opzet?
Op de donkere winteravond van 3 januari 1937 belandt een auto in het Noordhollandsch Kanaal. Een man, een vrouw en een baby worden uit het ijskoude water gered. Voor drie zoontjes van drie, vier en vijf komt hulp te laat. Hun begrafenis trekt duizenden belangstellenden. Iedereen leeft mee met het getroffen gezin, maar al snel komen de geruchten. De zaak-Mulder is een roman over de vele kanten van de waarheid en de vraag: wat is gerechtigheid?
Totaal anders dan zijn vorige boeken, maar toch ook weer typisch Barry Smit, dit grimmige rechtbankdrama: vanwege de Noord-Hollandse setting, de verteltrant zonder opsmuk en de geraffineerde wijze waarop hij het verhaal wel afrondt, maar de lezer toch ook in verwarring achterlaat: wat hiervan te denken?
Dat onbevredigende, dat onvoltooide, die plicht om zelf aan de slag te gaan met het verhaal en de afwikkeling... het frustreert sommige Smit-lezers. Ik vind het prachtig.
Smit neemt ons mee terug naar een auto-ongeluk bij Heiloo in 1937. Auto te water. Vader, moeder en baby overleven; drie jonge zoontjes verdrinken. Een noodlottig ongeval? Of wilde de vader van zijn gezin af om een nieuw leven te kunnen beginnen met zijn minnares?
In de rechtbank komen de getuigenissen en interpretaties. Voorspelbaar wordt het nooit. En wat heel knap is: eigenlijk wekt niemand de indruk dat hij staat te liegen. Misschien bestaan hier wel verschillende waarheden. Of geen enkele. Daar moet de rechter het mee doen. Wij ook.
RECENSIE Een jong gezin gaat op familiebezoek en krijgt op de terugweg een verschrikkelijk ongeluk dat het leven kost van 3 van hun vier kinderen. Dit verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten wordt stukje voor stukje gereconstrueerd door een journalist, hij vertelt je erover alsof je samen in een bruin café zit bij te praten bij een cappuccino. Dan komen er feiten naar boven over overspel en een plan om samen opnieuw te beginnen. Zonder zijn huidige gezin. Wat is waarheid en is een onderzoek naar dit zo getroffen gezin wel eerlijk? Of juist hard nodig!
“Nergens botst het, nergens blijven vragen onbeantword” Eerst voel je medelijden met het gezin, de vader die radeloos uit het water klimt, de omstanders die proberen te helpen waar ze kunnen en dan het verlies van 3 kleine jongetjes, De ouders liggen in het ziekenhuis als de kindjes begraven worden…..dan, een tijdje na het ongeluk begint de twijfel te knagen bij de journalist en de politie. Het wordt op zo’n manier geschreven dat je je onderdeel van het geheel voelt. Alsof jij de krant van dat moment leest en het nieuws volgt en de roddels hoort. Pas op het eind wordt duidelijk wie er gelijk heeft. Links en rechts worden nog andere misdaden uit de doeken gedaan waardoor het verhaal nog spannender en veelzijdiger wordt. En je echt ontdekt in wat voor tijden de mensen toen leefden en hoe het rechtssysteem werkte. En het maakt het geheel realistischer, een journalist buigt zich namelijk niet over een zaak maar meerdere zaken. En de politie zonder indrukwekkende CSI methoden, Allemaal factoren die het lezen tot een plezierige leeservaring maken. Hoe een rechtszaak van 83 jaar geleden nu nog de gemoederen van een lezer bezig kan houden.
Deze heb ik niet gelezen maar geluisterd, via Spotify. Die ervaring was heel aangenaam. Het boek zelf vond ik zo zo. De zaak Mulder was op zich interessant maar ik vond de uitwerking weinig spannend en zichzelf herhalend. Knap dat je zo'n format in romanvorm kan gieten, maar ik lees en luister op dit gebied toch liever non-fictie. Desalniettemin heeft het me fijn bezig gehouden tijdens de huishoud en de wandel.
Het leest makkelijk en snel - dat wil ook wel met al die witte pagina’s in een boek van amper 200 pagina’s.
Exact 85 jaar na het ongeluk waar dit boek over gaat mocht ik er over lezen. Leuk dat 3 januari 1937 centraal staat en interessant om over een rechtszaak in die tijd te lezen. Maar verder nogal veel herhaling. Niet echt genoeg om een boek van te maken, wat mij betreft.
Spannend boek in het genre ‘could have been true’-crime. Smit heeft slim gekozen voor een journalist als verteller, waardoor het lijkt alsof we objectief alle feiten krijgen. Het is krachtig geschreven, gedetailleerd maar zonder opsmuk, en bijna onmogelijk niet in één adem uit te lezen.
Leuke en informatieve historisch roman gebaseerd op veel historisch bronmateriaal. Soms wel wat te langdradig en de afwisseling met andere rechtzaken maakt het regelmatig minder goed leesbaar.
Capote in de polder. Uitermate boeiend rechtbankdrama, onvoorspelbaar tot aan de laatste pagina. Jaloersmakend hoe Smit in relatief weinig woorden zo'n compleet verhaal neer kan zetten.
Page turner. Erg interessant en aantrekkelijk concept: het beschrijven en deels fictionaliseren van een daadwerkelijk gebeurd ongeluk en de verwikkelingen daaromheen. De personages blijven erg dun, maar dat is ook wel te vergeven: het is opgetekend door een krantenjournalist en die zijn doorgaans met de feiten bezig, niet met een doorwrocht psychologisch relaas van hoe het nou allemaal zo kwam. De taal is vlot, maar niet echt 1937 naar mijn smaak.NRC schreef dat zijn taal bijna louter informeert en verder ook weinig suggereert, waardoor je het geheel een beetje gedachteloos tot je neemt. Dat onderschrijf ik. En het larderen van het verhaal met uitgebreide voorbije rechtszaken, snapte ik niet helemaal. Ik mis iets. Een vonk. Een echte "haak" in het verhaal waardoor ik echt het naadje van de kous wil weten.