What do you think?
Rate this book
Het taaldier mens
Binnen de levende natuur is de mens het enige dier dat taal gebruikt. De meeste diersoorten beschikken over communicatiesystemen, soms zelfs zeer verfijnd, maar het is geen taal. Wanneer, waar en hoe is de taal ontstaan en waarom is ze uniek? Hoe heeft ze zich door de eeuwen heen ontwikkeld? Hoe verklaren we de verschillen tussen talen? Waar komen de overeenkomsten vandaan? Hoe wordt ze gebruikt en soms ook misbruikt? Hoe bloedlink maar ook hoe verrukkelijk kan taal zijn?
In toegankelijke, korte teksten geef Jan Pekelder - voor zover de stand van het onderzoek het toelaat - op speelse wijze antwoord op al deze vragen aan de hand van heldere voorbeelden. Meestal uit het Nederlands, soms ook uit andere talen. Het is door de taal dat de mens erin is geslaagd binnen de dierenwereld een overheersende plaats in te nemen. Sterker, de wereld waarin wij leven bestaat dankzij de taal. Dit heeft een onthutsend gevolg: er zijn zoveel werelden als talen. Elke taal schept haar eigen werkelijkheid...
In toegankelijke, korte teksten geef Jan Pekelder - voor zover de stand van het onderzoek het toelaat - op speelse wijze antwoord op al deze vragen aan de hand van heldere voorbeelden. Meestal uit het Nederlands, soms ook uit andere talen. Het is door de taal dat de mens erin is geslaagd binnen de dierenwereld een overheersende plaats in te nemen. Sterker, de wereld waarin wij leven bestaat dankzij de taal. Dit heeft een onthutsend gevolg: er zijn zoveel werelden als talen. Elke taal schept haar eigen werkelijkheid...
176 pages, Paperback
First published September 1, 2020
2 people are currently reading
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 29, 2021
In hele korte hoofdstukjes van hooguit 4 bladzijden schrijft Jan Pekelder, hoogleraar taalkunde aan de Sorbonne, ditjes en datjes over het taaldier mens en over de Nederlandse taal. Erg diep gaat het allemaal niet, maar dat is ook niet de opzet van dit boek. Lectuur die zich vlot laat weglezen.
Een aantal fijne weetjes over het taaldier mens: doordat de mens vlees at, groeide zijn breininhoud tot het nodige volume om tot taal te kunnen komen. Bij de moderne mens is dat zo'n 1400 à 1800 cc. Of nog: door op twee voeten te lopen kwam er minder druk op de longen, een belangrijk voordeel om voldoende zuurstof te hebben om te praten zoals wij dat doen.
Pekelder is nog een aanhanger van Chomsky en gelooft stellig in een 'aangeboren taalinstinct' bij de mens. Over de nieuwe wind in de taalkunde die dat ontkracht, kom je niet meteen veel te weten.
Verder zijn er ook fijne weetjes over het Nederlands: de natuurlijke grens die voor de taalgrens zorgde in België (een oerbos), Nederlands had naast Afrikaans nog meerdere dochtertalen (meer dan tien, bv. Berbice en Skepi in Guyana, Negerhollands (sic) op de Maagdeneilanden Sint Jan, Sint Thomas en Sint Kruis.
Jan Pekelder verontschuldigt zich dat hij geen bronnenlijst toevoegde, het was niet meer te achterhalen in de meeste gevallen. Toch is dat een gemis in dit boek. Alleszins een lijstje met 'verder lezen' of een register met trefwoorden was een meerwaarde geweest voor dit boek.
Een aantal fijne weetjes over het taaldier mens: doordat de mens vlees at, groeide zijn breininhoud tot het nodige volume om tot taal te kunnen komen. Bij de moderne mens is dat zo'n 1400 à 1800 cc. Of nog: door op twee voeten te lopen kwam er minder druk op de longen, een belangrijk voordeel om voldoende zuurstof te hebben om te praten zoals wij dat doen.
Pekelder is nog een aanhanger van Chomsky en gelooft stellig in een 'aangeboren taalinstinct' bij de mens. Over de nieuwe wind in de taalkunde die dat ontkracht, kom je niet meteen veel te weten.
Verder zijn er ook fijne weetjes over het Nederlands: de natuurlijke grens die voor de taalgrens zorgde in België (een oerbos), Nederlands had naast Afrikaans nog meerdere dochtertalen (meer dan tien, bv. Berbice en Skepi in Guyana, Negerhollands (sic) op de Maagdeneilanden Sint Jan, Sint Thomas en Sint Kruis.
Jan Pekelder verontschuldigt zich dat hij geen bronnenlijst toevoegde, het was niet meer te achterhalen in de meeste gevallen. Toch is dat een gemis in dit boek. Alleszins een lijstje met 'verder lezen' of een register met trefwoorden was een meerwaarde geweest voor dit boek.
Displaying 1 of 1 review