Það hefur ekki verið til siðs meðal íslenskra karla að segja sögur af ástum sínum, hvorki öðrum körlum né konum. Það er einna helst að þeir hafi stært sig af afrekum í bólförum og þá yfirleitt við kynbræður sína. Nú hefur í fyrsta sinn í sögu íslenskra bókmennta verið safnað saman ástarsögum karla þar sem þeir segja sögur sínar.
Sögurnar eru af öllu tagi, úr lífi ungra manna og eldri, gagnkynhneigðra, samkynhneigðra og kynsegins. Sumar eru rómantískar, aðrar dálítið groddalegar, sumar fyndnar, aðrar sárar og sorglegar. En í öllum sögunum er ástin yfir og allt um kring í öllum sínum margbreytileika.
Söruverksmiðjan skiptist á að lesa sögur úr þessari bók upphátt og við skemmtum okkur konunglega yfir því að hlæja að því hvað karlar eru upp til hópa einfaldir og herfilegir. Hér eru á ferð heilmargar lýsingar á stinnum brjóstum, flottum rössum (sem gott er að káfa á) og jafnvel blautum píkum! Flestar dömurnar eru að líka /ekki/ eins og aðrar stelpur ❤️
Sögurnar sýna líka biturð og einmanaleika einhleypra drengja, sumar hverjar eru eins og sigursögur incels sem fá loksins að ríða. Eða heppnisyfirlýsing að hafa fundið konu sem sjá um sig eins mommmyyyy og smyrja nesti og strauja skyrtur. Sumar voru glettilega skemmtilegar eða sætar, sú besta var um Möru Wilson, en eins og svo oft áður hrósa ég happi yfir því að vera hómósexúalisti. Ég held að það hefði verið ömurlegt og hálfþunglyndislegt að lesa þessa bók ein (og kíkja beint inn í huga graðra manna) en það var djefulli gaman að lesa hana saman 🤗
hjálpi mér allir heilagir. pirrað og sorgmætt las ég þessa bók til enda. ástarsögurnar væru gott rannsóknarefni á hinu alræmda male gaze. langaði að segja mörgum sagnariturunum að fara til sálfræðings, virða mörk og eiga í heilbrigðum samskiptum við konurnar sem þeir sögðust elska. blessunarlega voru ekki allar sögurnar jafnslæmar. takk fyrir mig.
Auðlesin og rann létt í gegn, skilur ekki mikið eftir sig en fékk mig þó til að velta fyrir mér ástarsögu okkar hjóna frá sjónarhóli maka míns. Það er eitthvað.