=> สปอยนะคะ เขียนให้ตัวเองจำได้ เพราะคงไม่ได้กลับมาอ่านบ่อย
เนื่องจากเรื่องนี้เป็นภาคต่อช่วงกลังแต่งงานมีลูกของคอนสแตนตินกับเพลง ทำให้ฉาก nc เยอะมากกกกก อ่านแล้วรู้ค่ะว่ามาเขียนต่อภายหลังเพราะมีความละมุนละไมขึ้น โตขึ้น ก็โอเคค่ะ
เพลงแต่งงานและมีลูกแฝดชาย เป็นคุณนายอันเกลอส ตัวร้ายไม่มีโผล่มาแล้ว แต่ยังมีความห่วง หวงเพลงจากพระเอกอยู่ เพลงก็ยังมีความแก่นแสบ ความอารมณ์ร้อน โวยวาย เอาแต่ใจยังมีแต่ก็เบาลง ไม่เด็กและทำให้คนอื่นเดือดร้อนเหมือนเล่มแรก
คอนสแตนติน ก็หวง ห่วงเพลงจากความบ้าระห่ำของเพลงอยูา ยังพูดน้อย ไม่อธิบาย ไม่คุย ปากหนักอยู่ แสดงความรักแต่ไม่ค่อยพูดความรู้สึกข้างใน คนนึงไม่พูด ไม่เบ่า คนนึงไม่เข้าใจก็งอน แต่ไม่ถาม พอไม่คุยกันชีวิตคู่ก็ค่อยๆเริ่มมีปัญหาขึ้น
เพลงโกรธพระเอก ก็น้อยใจ ยังอยู่ด้วยกัน นอนด้วยกัน รู้ว่ารักแต่รับแนวคิด การกระทำบางอย่างของพระเอกไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอมเผิดใจคุยกันนะ พอนานๆเข้าก็หนีพระเอกไปเพราะอยากจัดการความคิดของตัวเอง แต่ทิ้งลูกไปเลย ไม่บอกว่าจะไปไหน จะกลับเมื่อไร ทำให้พระเอกห่วงจนแทบเป็นบ้า แต่การหนีไปครั้งนี้ก็ทำให้พระเอกเห็นว่าที่ผ่านมาเพลงสอนลูก เลี้ยงลูกดีมาก เพลงรักและใส่ใจลูกและพระเอกในแบบของเพลงที่ผ่านมาพระเอกไม่เห็น ทำให้สุดท้ายพระเอกค่อยๆเปิดใจและปรับเปลี่ยนความคิด ปรับเปลี่ยนการกระทำ ยอมลดเพื่อให้ความสัมพันธ์ไปรอด ชอบช่วงท้ายๆที่ต่างฝ่ายต่างยอมลดเพื่อให้ความรักความสัมพันธ์ขีวิตคู่อยู่รอด
พระเอกมีปมเรื่องแม่ตัวเองที่ตอนคลอด พระเอกตัวใหญ่ ทำให้ตอนคลอดแม่ตาย พอเพลงคลอดแฝด พระเอกเลยกลัวว่าเพลงจะไม่รอด พอว่างจากทำงาน พระเอกไม่ทำหมันโดยไม่คุยกับเพลงก่อน เพลงก็งงไปเลยว่าทำไม กลายเป็นปมทำให้เพลงไม่อยากมีอะไรกับพระเอกเพราะพระเอกจะพยายามไม่ให้เพลงท้องอีก ซึ่งก็นะ เรื่องนี้มันเรื่องหลังแต่งไง ฉากเยอะ แต่ทุกครั้งที่มีอะไรกัน เพลงเกรงเรื่องขนาดด้วยหนึ่ง แต่ทำๆไปก็สะเทือนใจที่พระเอกไม่อยากให้เพลงท้องอีก คลำๆไปก็เจอแผลทำหมัน เลยกลายเป็นทะเลาะกัน
เปิดอกคุยกันก็จบแล้วลูกกกก แต่ก็นะ ชีวิตคู่มันไม่ง่ายหรอก อ่านแล้วก็เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ โดยรวมก็โอเค สนุกดีค่ะ