Thuistocht is zonder twijfel het triestigste stukje wandelliteratuur dat ik ooit mocht lezen, en dat is eigenlijk nog één van de mindere tekortkomingen van de jongste De Fooz boek, niet kind, welteverstaan). Thuistocht ontbreekt aan visie, structuur, zuigkracht, ga zo maar door. Suikerige Seba worstelt zich door paragrafen over de mensen op zijn weg om ze toch maar even vernoemd te hgebben, maar meer dan twee hoef je meestal niet te vragen. Gelukkig is er nog een brok gemijmer, anders was er echt niks te lezen.
Heel jammer allemaal, want ik vond het concept niet eens zo slecht, maar schrijvelaar was het duidelijk niet. Dat je uit dertig dagen zwerven slechts 176 pagina's overhoudt (proloog en nawoord incluis) is - hoe gratuit het ook mag klinken - ales wat je moet weten. Maar ge kunt De Fooz wel boeken voor een gesprek, misschien past het schaarse materiaal meer in dat format.
Het is een mooi boek, maar voor de tocht dat hij doet miss ik een beetje diepte in de verhalen van de mensen. Het was de eerste boek die ik in Nederlands les en het was goed te doen.