Σε αυτό το προκλητικό και καινοτόμο εκδοτικό εγχείρημα, και σε κάθε ένα από τα δεκατέσσερα κεφάλαια που τον συγκροτούν, χαρτογραφούνται αναζητήσεις της εγχώριας έρευνας για το σεξ και τη σεξουαλικότητα από τον 16ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας.Τα αφροδίσια νοσήματα, ο αυνανισμός, ο ομοερωτισμός, η ενσώματη υποκειμενικότητα, η βία και τα σεξουαλικά εγκλήματα, η γυναικεία σεξουαλικότητα και οι διασταυρώσεις της με τις κυρίαρχες ηθικές αξίες, οι δημόσιοι λόγοι και οι θεωρίες των εκάστοτε «ειδικών», η σύνδεση της σεξουαλικότητας με το κράτος και την πολιτική εξουσία, το προνεωτερικό σεξ, η ερωτική επιθυμία στο θέατρο και στην τέχνη είναι τα κύρια ζητήματα που απασχολούν τις/τους συγγραφείς του τόμου. Αξιοποιώντας διάφορες πηγές, από θεσμικά και ιδιωτικά αρχεία μέχρι τον Τύπο και τα περιηγητικά κείμενα, και από επιστημονικές δημοσιεύσεις και θεωρητικές πραγματείες μέχρι προφορικές συνεντεύξεις, τη λογοτεχνία και τις οπτικές τέχνες, φέρνουν στο φως άγνωστα ή λιγότερο γνωστά μέχρι σήμερα στοιχεία, τα οποία επιτρέπουν τη διατύπωση νέων υποθέσεων για τη σεξουαλικότητα. Οι ιστορίες που αφηγούνται οι συγγραφείς του τόμου,πολυδιάστατες και αντιφατικές όσο και οι σεξουαλικές εμπειρίες των υποκειμένων μέσα στον χρόνο, επιβεβαιώνουν κάτι που ήδη υποψιαζόμασταν: το σεξ και η σεξουαλικότητα δεν αφορούν μόνο ή κυρίως τη σεξουαλική πράξη καθαυτή, αλλά συνιστούν πρίσματα μέσα από τα οποία συγκροτούμε και δίνουμε νόημα στην κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική ζωή των ανθρώπινων κοινωνιών. Το βιβλίο αυτό απευθύνεται στην ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.
«Σε αυτόν τον τόμο οι επιμελήτριες περνούν με προσοχή και ενσυναίσθηση από τις συμπληγάδες ανάμεσα στις οποίες κάθε προσπάθεια ιστορικοποίησης της σεξουαλικότητας μπορεί να εγκλωβίσει τους ερευνητές. Ο τίτλος άλλωστε είναι ενδεικτικός. Δεν διακηρύττουν ότι συνέγραψαν ή επιμελήθηκαν ΤΗΝ ιστορία της σεξουαλικότητας αλλά ότι παραθέτουν ιστορίες –σε πληθυντικό που μάλιστα θα μπορούσε κανείς να τις δει τόσο ως histories όσο και ως stories– ιστορίες για, που αναφέρονται δηλαδή στη σεξουαλικότητα. Με βάση το γεγονός ότι οι άνθρωποι μεν πάντα έκαναν σεξ και μιλούσαν γι’ αυτό, οι λόγοι όμως περί σεξουαλικότητας δεν είναι άχρονοι, αλλά ιστορικά συγκεκριμένοι, νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο ότι τα χρονικά περιθώρια των κεφαλαίων κινούνται όλα, πλην ενός, εντός αυτού που ονομάζουμε Νεωτερικότητα, από τον 16ο αιώνα και εξής. Μάλιστα, ο 20ος αιώνας, στον οποίο και ισχυροποιείται ο μηχανισμός παραγωγής γνώσης για τη σεξουαλικότητα, παίρνει τη μερίδα του λέοντος, καθώς 11 από τα 14 κεφάλαια εστιάζουν τουλάχιστον και σε αυτόν. Το γεωγραφικό πλαίσιο, επίσης, είναι σχετικά συγκεκριμένο, καθώς, ενώ δεν σταματούν να συνομιλούν με τη διεθνή ιστοριογραφία, δέκα συγγραφείς αυτού του τόμου επικεντρώνουν τη μελέτη τους στον ελλαδικό χώρο ή στην ελληνόφωνη παραγωγή.» (Δανάη Καρυδάκη)