What do you think?
Rate this book
Tonio Padovani #4
Ένας βρεγμένος καραγκιόζης
Γιατί ένας παλαβός σπρώχνει ανθρώπους κάτω από τις ρόδες του μετρό; Πώς μια υπέροχη κοπέλα μπορεί να ερωτευτεί εμένα και να περιπλέξει την έρευνά μου; Γιατί μπερδεύεται στην ιστορία η Μαφία; Εγώ, ο αστυνόμος Παντοβάνι, ένας μπάτσος του κερατά, με μια παράξενη ομάδα συνεργατών: Γιατί μου αναθέτουν πάντα τη διαλεύκανση των πιο δύσκολων υποθέσεων, όπου τα πτώματα μαζεύονται με το φτυάρι, όπως τα ξερά φύλλα του τραγουδιού;
136 pages, Paperback
First published March 23, 1983
57 people want to read
About the author
Frédéric H. Fajardie
68 books25 followersFrédéric H. Fajardie, nom de plume de Ronald Moreau, né le 28 août 1947, à Paris, et mort dans la même ville le e 1er mai 2008, est un écrivain et scénariste français, auteur de roman policier.
Il grandit dans la librairie de son père bouquiniste et libertaire, rue de Tolbiac dans le 13e arrondissement de Paris5, où il lit de très nombreux romans et nouvelles. Dès l'âge de 16 ans, le marxisme devient le repère idéologique de sa vie. En 1968, acquis aux idées de gauche, il milite à la Gauche prolétarienne, exerce divers petits métiers et, dès le mois de mai 1968, veut devenir le premier militant « engagé » à écrire des romans noirs.
Il publie son premier roman noir Tueurs de flics, en août 1979. Dans cette adaptation très libre de l'Orestie, un mythe de la Grèce antique, un commissaire est chargé d'une enquête qui doit lui permettre « d'arrêter des tueurs qui se plaisent à découper ses collègues »6. Ce premier roman s'inscrit dans le nouveau genre littéraire du néo-polar. Il est salué, dès cette époque, par les critiques Max-Pol Fouchet et Alain Dugrand.
À partir du milieu des années 1980, il signe des scénarios pour le cinéma et commence en parallèle à publier des romans de facture plus classique, tout en poursuivant son œuvre dans le roman noir. En 1989, le critique Renaud Matignon fait son éloge.
Réfractaire aux étiquettes et aux ghettos, il n'apprécie pas le socialisme mitterrandien, contre lequel il écrit, en 1993, Chronique d'une liquidation politique.
En 1998, avec la bénédiction du critique Bernard Frank, il participe à l'émission littéraire Le Cercle de minuit.
Il a été le parrain du Salon du livre d'expression populaire et de critique sociale d'Arras ; l'édition 2009 de ce salon lui a rendu un grand hommage.
Pour Fajardie, polar et roman noir sont les meilleurs moyens d'explorer l'envers et les travers de la société contemporaine. Dans son œuvre, où l'esprit chevaleresque de ses personnages s'oppose à la médiocrité contemporaine, son gauchisme politique s'allie aux valeurs d'honneur, de fidélité et souvent de fraternisation au delà des oppositions idéologiques ou historiques.
Ses œuvres, dans leur versions publiées aux éditions NÉO (reprises ensuite par La Table ronde), portent des couvertures dessinées par Jean-Claude Claeys. Elles restituent à merveille la sombre atmosphère urbaine, la violence et la désillusion qui se mêlent dans l'œuvre de Fajardie.
Il grandit dans la librairie de son père bouquiniste et libertaire, rue de Tolbiac dans le 13e arrondissement de Paris5, où il lit de très nombreux romans et nouvelles. Dès l'âge de 16 ans, le marxisme devient le repère idéologique de sa vie. En 1968, acquis aux idées de gauche, il milite à la Gauche prolétarienne, exerce divers petits métiers et, dès le mois de mai 1968, veut devenir le premier militant « engagé » à écrire des romans noirs.
Il publie son premier roman noir Tueurs de flics, en août 1979. Dans cette adaptation très libre de l'Orestie, un mythe de la Grèce antique, un commissaire est chargé d'une enquête qui doit lui permettre « d'arrêter des tueurs qui se plaisent à découper ses collègues »6. Ce premier roman s'inscrit dans le nouveau genre littéraire du néo-polar. Il est salué, dès cette époque, par les critiques Max-Pol Fouchet et Alain Dugrand.
À partir du milieu des années 1980, il signe des scénarios pour le cinéma et commence en parallèle à publier des romans de facture plus classique, tout en poursuivant son œuvre dans le roman noir. En 1989, le critique Renaud Matignon fait son éloge.
Réfractaire aux étiquettes et aux ghettos, il n'apprécie pas le socialisme mitterrandien, contre lequel il écrit, en 1993, Chronique d'une liquidation politique.
En 1998, avec la bénédiction du critique Bernard Frank, il participe à l'émission littéraire Le Cercle de minuit.
Il a été le parrain du Salon du livre d'expression populaire et de critique sociale d'Arras ; l'édition 2009 de ce salon lui a rendu un grand hommage.
Pour Fajardie, polar et roman noir sont les meilleurs moyens d'explorer l'envers et les travers de la société contemporaine. Dans son œuvre, où l'esprit chevaleresque de ses personnages s'oppose à la médiocrité contemporaine, son gauchisme politique s'allie aux valeurs d'honneur, de fidélité et souvent de fraternisation au delà des oppositions idéologiques ou historiques.
Ses œuvres, dans leur versions publiées aux éditions NÉO (reprises ensuite par La Table ronde), portent des couvertures dessinées par Jean-Claude Claeys. Elles restituent à merveille la sombre atmosphère urbaine, la violence et la désillusion qui se mêlent dans l'œuvre de Fajardie.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
September 11, 2020
Δεν ξέρω εάν είναι αντικειμενικό το πεντάστερο, αλλά στη τελική τι είναι αντικειμενικό σε αυτή τη ζωή? Πλέουμε μονίμως σε μια θάλασσα υποκειμενικότητας κ προσωπικού γούστου, ακόμη και εάν δεν υπάρχει η Αντίστοιχη αυτογνωσία κάθε φορά που βουτάμε μέσα της. Ποσό μάλλον δε στη λογοτεχνία...Φαζαρντί κ ξερό ψωμί.
September 21, 2020
Τι είναι αυτό που ωθεί τον ηλικιωμένο, ασθενικό και καμπούρη, άντρα, στο έγκλημα; Πόσους ακόμη ανθρώπους θα οδηγήσει σε τραγικό θάνατο, σπρώχνοντάς τους στις ράγες του τρένου; Πώς θα τον εντοπίσουν σ’ ένα τόσο δαιδαλώδες δίκτυο γραμμών και σταθμών όπως αυτό του υπόγειου σιδηρόδρομου της Πόλης του Φωτός, ο αστυνόμος Παντοβάνι και η παρέα του; Ποια υπέροχη ιστορία σκάρωσε ξανά ο Φαζαρντί;
Στο άγριο μυθιστορηματικό σύμπαν των βιβλίων του Φαζαρντί, ανάμεσα στα ξαναμμένα από τον πόθο κορίτσια και τους περιθωριακούς αλήτες που διακονούν το έγκλημα, τις σκληρές αιματοβαμμένες περιγραφές των πιο αποτρόπαιων εγκλημάτων και της κοινωνικής κριτικής απέναντι σ’ έναν κόσμο άδικο που δημιούργησε ανισότητες και τις πληρώνει με αίμα, υπάρχουν αυτά τα μικρά (πανέμορφα) ξεσπάσματα λυρισμού που, σαν ζαλισμένες αχτίδες φωτός, δραπετεύουν από το ζοφερό περιβάλλον της νουάρ ιστορίας και προσφέρονται στον αναγνώστη ως βάλσαμο και λύτρωση συνάμα:
«Γυρίζοντας την πλάτη στον Κεντέν, αναρωτήθηκε ακόμα μια φορά σχετικά με τους λόγους που τον είχαν ωθήσει να φερθεί με τρόπο τόσο κατάπτυστο. Και δεν έβλεπε παρά έναν: τη Βιρζινί. Για να προκαλέσει το ενδιαφέρον της, ήταν έτοιμος για όλα, και μάλιστα, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ήταν ικανός ακόμα και σήμερα να προσβάλει ξανά αυτό τον γέρο. Γιατί του ήταν εντελώς αδύνατο να στηθεί στα καλά καθούμενα μπροστά στη Βιρζινί και να της πει απλά «σ’ αγαπώ»! Να της πει «σ’ αγαπώ» και να προσθέσει: Τη νύχτα, όταν σβήνω το πορτατίφ μου, σε σκέφτομαι τόσο πολύ που με πιάνουν τα κλάματα. Ακόμα και στο μετρό, ακόμα και στον προαστιακό, ακόμα κι όταν φτάνω στο Αρζαντέιγ, σκέφτομαι μόνο εσένα. Στο σπίτι κοιτάζω την τηλεόραση με τους γέρους μου και η αγάπη μου για σένα με κάνει πέρα για πέρα χαζό. Μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα επειδή ο Μπάρι, ο σκύλος–διασώστης, έφαγε μια μαχαιριά, ή όταν η δύσμοιρη η Τιτίκα κουβαλάει κουβάδες με νερό μέσα στη μαύρη νύχτα. Έτσι! Χωρίς λόγο! Οπότε, αυτός ο γέρος, καταλαβαίνεις, πόνεσα που το έκανα αυτό, αλλά ήθελα μόνο να σε κάνω να γελάσεις, να με κοιτάξεις, κι όταν είπες: «Φιλίπ, είσαι τρελός!», με το χαμόγελό σου, τα λακκάκια στα μάγουλά σου, θα ήμουν ικανός να του φάω την καμπούρα του γέρου, γιατί έτσι είναι η ζωή, όταν διακυβεύεται κάτι πραγματικά σημαντικό, αδιαφορούμε για τους άλλους και το κακό που τους κάνουμε.»
Στο άγριο μυθιστορηματικό σύμπαν των βιβλίων του Φαζαρντί, ανάμεσα στα ξαναμμένα από τον πόθο κορίτσια και τους περιθωριακούς αλήτες που διακονούν το έγκλημα, τις σκληρές αιματοβαμμένες περιγραφές των πιο αποτρόπαιων εγκλημάτων και της κοινωνικής κριτικής απέναντι σ’ έναν κόσμο άδικο που δημιούργησε ανισότητες και τις πληρώνει με αίμα, υπάρχουν αυτά τα μικρά (πανέμορφα) ξεσπάσματα λυρισμού που, σαν ζαλισμένες αχτίδες φωτός, δραπετεύουν από το ζοφερό περιβάλλον της νουάρ ιστορίας και προσφέρονται στον αναγνώστη ως βάλσαμο και λύτρωση συνάμα:
«Γυρίζοντας την πλάτη στον Κεντέν, αναρωτήθηκε ακόμα μια φορά σχετικά με τους λόγους που τον είχαν ωθήσει να φερθεί με τρόπο τόσο κατάπτυστο. Και δεν έβλεπε παρά έναν: τη Βιρζινί. Για να προκαλέσει το ενδιαφέρον της, ήταν έτοιμος για όλα, και μάλιστα, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ήταν ικανός ακόμα και σήμερα να προσβάλει ξανά αυτό τον γέρο. Γιατί του ήταν εντελώς αδύνατο να στηθεί στα καλά καθούμενα μπροστά στη Βιρζινί και να της πει απλά «σ’ αγαπώ»! Να της πει «σ’ αγαπώ» και να προσθέσει: Τη νύχτα, όταν σβήνω το πορτατίφ μου, σε σκέφτομαι τόσο πολύ που με πιάνουν τα κλάματα. Ακόμα και στο μετρό, ακόμα και στον προαστιακό, ακόμα κι όταν φτάνω στο Αρζαντέιγ, σκέφτομαι μόνο εσένα. Στο σπίτι κοιτάζω την τηλεόραση με τους γέρους μου και η αγάπη μου για σένα με κάνει πέρα για πέρα χαζό. Μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα επειδή ο Μπάρι, ο σκύλος–διασώστης, έφαγε μια μαχαιριά, ή όταν η δύσμοιρη η Τιτίκα κουβαλάει κουβάδες με νερό μέσα στη μαύρη νύχτα. Έτσι! Χωρίς λόγο! Οπότε, αυτός ο γέρος, καταλαβαίνεις, πόνεσα που το έκανα αυτό, αλλά ήθελα μόνο να σε κάνω να γελάσεις, να με κοιτάξεις, κι όταν είπες: «Φιλίπ, είσαι τρελός!», με το χαμόγελό σου, τα λακκάκια στα μάγουλά σου, θα ήμουν ικανός να του φάω την καμπούρα του γέρου, γιατί έτσι είναι η ζωή, όταν διακυβεύεται κάτι πραγματικά σημαντικό, αδιαφορούμε για τους άλλους και το κακό που τους κάνουμε.»
August 19, 2020
Πόσο αγαπημένος!Λιτός και οξυδερκής, με Παντοβάνι δεν βαριέσαι ποτέ!
December 8, 2020
Αυτό που συμβαίνει με κάθε βιβλίο του Φαζαρντί συνέβει και σε τούτο.
Κάθε σελίδα που ολοκληρώνεις αφήνει έναν αχό και χρειάζεσαι ένα δευτερόλεπτο πριν πας στην επόμενη.
Κάθε κεφάλαιο που ολοκληρώνεις αφήνει έναν αχό και χρειάζεσαι ένα δευτερόλεπτο πριν αρχίσεις το επόμενο.
Κάθε βιβλίο που τελειώνεις αφήνει έναν αχό και χρειάζεσαι μερικά δευτερόλεπτα να φύγει το σφίξιμο, πριν το πιάσεις πάλι απ την αρχή.
Και αυτή είναι μια πλήρως υποκειμενική άποψη για έναν συγγραφέα που τον αγάπησα από το πρώτο εξώφυλλο βιβλίου που έπιασα στα χέρια μου. Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα.
Φαζαρντί! Μόνο αγάπη!
Κάθε σελίδα που ολοκληρώνεις αφήνει έναν αχό και χρειάζεσαι ένα δευτερόλεπτο πριν πας στην επόμενη.
Κάθε κεφάλαιο που ολοκληρώνεις αφήνει έναν αχό και χρειάζεσαι ένα δευτερόλεπτο πριν αρχίσεις το επόμενο.
Κάθε βιβλίο που τελειώνεις αφήνει έναν αχό και χρειάζεσαι μερικά δευτερόλεπτα να φύγει το σφίξιμο, πριν το πιάσεις πάλι απ την αρχή.
Και αυτή είναι μια πλήρως υποκειμενική άποψη για έναν συγγραφέα που τον αγάπησα από το πρώτο εξώφυλλο βιβλίου που έπιασα στα χέρια μου. Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα.
Φαζαρντί! Μόνο αγάπη!
September 14, 2020
Μα υπάρχει ακόμα άνθρωπος που να εκπλήσσεται από την παραξενια του κόσμου?
Διότι, για να καταλάβει κάποιος, απαιτούνταν ένας σοφός και λίαν ακριβής συνδυασμός αγάπης, βίας, μίσους, ευαισθησίας και πίκρας
Διότι, για να καταλάβει κάποιος, απαιτούνταν ένας σοφός και λίαν ακριβής συνδυασμός αγάπης, βίας, μίσους, ευαισθησίας και πίκρας
August 11, 2020
Φαζαρντί: Το ό,τι πρέπει κάθε καλοκαιριού.
July 19, 2022
Από τη μία σε αυτό το βιβλίο ένιωσα ότι ο συγγραφέας ήθελε να τα πει όλα γρήγορα, χωρίς πολλά λόγια, σε πολύ μικρά κεφάλαια. Ούτε εμένα μ' αρέσουν οι πολυλογίες, αλλά εδώ ίσως ήθελα λίγο παραπάνω σε κάποια σημεία, είτε για να καταλάβω καλύτερα τη μετατροπή ενός ταλαίπωρου ανθρώπου σε δολοφόνο, είτε για να "νιώσω" περισσότερο τη δράση σε κομβικές στιγμές της ιστορίας, όπως το φινάλε.
Από την άλλη, ποιος είμαι εγώ για να κρίνω τον Φαζαρντί. Τον δάσκαλο του neo-polar, που με μια μόνο φράση μπορεί να σου δώσει στο πιάτο όλη την αδικία της ζωής ή τη σαπίλα της κοινωνίας και μετά να σε αποτελειώσει με το υπέροχο μαύρο χιούμορ του.
Με λίγα λόγια, εμείς που αγαπάμε το νουάρ χρωστάμε πολλά στον Φαζαρντί.
Από την άλλη, ποιος είμαι εγώ για να κρίνω τον Φαζαρντί. Τον δάσκαλο του neo-polar, που με μια μόνο φράση μπορεί να σου δώσει στο πιάτο όλη την αδικία της ζωής ή τη σαπίλα της κοινωνίας και μετά να σε αποτελειώσει με το υπέροχο μαύρο χιούμορ του.
Με λίγα λόγια, εμείς που αγαπάμε το νουάρ χρωστάμε πολλά στον Φαζαρντί.
Read
October 4, 2020Εξαιρετικά ανάλαφρο, διαβάζεται ακόμη και με τη μία. Το δεύτερο βιβλίο με αυτόν τον χαρακτήρα που διαβάζω και νομίζω το απόλαυσα περισσότερο λόγω της απλότητας του. Η οπτική αλλάζει συνεχώς ανάμεσα στον δολοφόνο και τους καταδιωκτες τους ώσπου να φτάσουμε στην κατάληξη. Είναι μικρό και έχει πολύ καλό ρυθμό, ο δολοφόνος επίσης και ο τρόπος που έκανε τους φόνους μου φάνηκε ενδιαφέρον και ξεχωριστός. Κάτι που βλέπω να επαναλαμβάνεται με το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω είναι ότι οι ιστορίες είναι ρεαλιστικές. Τα γεγονότα ή ίσως το πως παρουσιάζονται την κάνουν να φαίνεται πολύ προσγειωμένη, δεν υπάρχουν μεγάλα εντυπωσιακά τελειώματα ακόμη κι όταν γίνεται κάτι που θα έπρεπε να είναι πολύ εντυπωσιακό. Κάποια στιγμή απλώς τελειώνει η ιστορία και δεν κατάλαβες ποτε έγινε, σαν την πραγματική ζωή.
Απλά στο συγκεκριμένο το τέλος ήταν κάπως υπερβολικά βιαστικό, νοιώθω ότι γράφτηκε μέσα σε λίγα λεπτά.
Απλά στο συγκεκριμένο το τέλος ήταν κάπως υπερβολικά βιαστικό, νοιώθω ότι γράφτηκε μέσα σε λίγα λεπτά.
August 23, 2020
Πώς οδηγείται στο φόνο ένας αποδεκατισμένος προλετάριος στη δύση της ζωής του;
Σε ποιους αξίζει ο θάνατος από μίσος και περιφρόνηση;
Σε ποιους από οίκτο και συμπόνια;
Το πρώτο βιβλίο του Φαζαρντί που διαβάζω. Χρειάστηκε λιγότερο από μια μέρα ανοίγοντας το δρόμο για τα επόμενα διαβάσματα του καλοκαιριού...
Πλούσια αλλά συμπυκνωμένη γραφή, εξαιρετική έκδοση και μετάφραση.
Σε ποιους αξίζει ο θάνατος από μίσος και περιφρόνηση;
Σε ποιους από οίκτο και συμπόνια;
Το πρώτο βιβλίο του Φαζαρντί που διαβάζω. Χρειάστηκε λιγότερο από μια μέρα ανοίγοντας το δρόμο για τα επόμενα διαβάσματα του καλοκαιριού...
Πλούσια αλλά συμπυκνωμένη γραφή, εξαιρετική έκδοση και μετάφραση.
December 4, 2020
Μάλλον το καλύτερο της σειράς ως τώρα. Βέβαια έχει πολύ γάτους μέσα αλλά μάλλον γιαυτό είναι και το καλυτερο.
September 26, 2020
Κριτική στο Smassing Culture
Ο αστυνόμος Παντοβάνι επιστρέφει
Έπειτα από δύο χρόνια εκδοτικής απουσίας, ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του γράφοντος επιστρέφει στα ελληνικά ράφια. Ο Ronald Moreau ή όπως έμεινε γνωστός με το συγγραφικό του ψευδώνυμο, Frédéric H. Fajardie (1947-2008), αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους πρέσβεις του γαλλικού neo-polar και συστήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το πρώτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον αστυνόμο Τόνιο Παντοβάνι, με τίτλο Φονιάδες μπάτσων από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων το 2014. Το καλοκαίρι του 2020 από τις ίδιες εκδόσεις, κυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς με τίτλο Ένας βρεγμένος καραγκιόζης (π��ώτη έκδοση στην Γαλλία το 1983) σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά, το οποίο είναι και το έβδομο συνολικά του συγγραφέα που βρίσκει τη θέση του στα ελληνικά ράφια.
Η ιστορία λαμβάνει χώρα, όπως και στα περισσότερα βιβλία του Fajardie, στην γαλλική πρωτεύουσα, όπου ένας εβδομηντάρης άνδρας έπειτα από σαράντα χρόνια εργασίας σε εργοστάσιο, όντας πλέον μόνος και ταπεινωμένος τόσο από την κοινωνία γενικότερα όσο και από συγκεκριμένα πρόσωπα ειδικότερα, ξεκινάει να πετάει ανθρώπους στις ράγες του παρισινού σιδηροδρομικού δικτύου, δολοφονώντας τους. Αν και φαίνεται να διαλέγει στην τύχη τους σταθμούς που δρα, τα θύματά του σπανίως είναι τυχαία, αλλά πάντοτε βρίσκει έναν λόγο να δικαιολογήσει τις πράξεις του.
Η υπόθεση αυτή θα ανατεθεί στον αστυνόμο Τόνιο Παντοβάνι ο οποίος είναι και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου. Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί ο δράστης καθώς σχεδόν πάντα φαίνεται να είναι βήμα μπροστά τους χωρίς να μπορούν να εντοπίσουν τους λόγους που τον οδηγούν σε αυτές τις δολοφονίες. Σταδιακά όμως ξετυλίγεται το κουβάρι των κινήτρων του θύτη.
Για ένα ακόμα μυθιστόρημά του ο Fajardie καταφέρνει και δημιουργεί γεμάτους χαρακτήρες όπου είτε είναι στην πλευρά του δράστη είτε στου αντιπροσώπου του νόμου, τα κίνητρά τους είναι σαφή για τον αναγνώστη. Ο εβδομηντάχρονος θύτης δεν πράττει τυχαία, αλλά οι κινήσεις του οδηγούν σε έναν απώτερο σκοπό και με τον τρόπο αυτό ο συγγραφέας κριτικάρει, όπως συνηθίζει, την σύγχρονη γαλλική -και όχι μόνο- κοινωνία. Με την ιστορία να λαμβάνει χώρα σε ένα απόλυτα αστικό τοπίο, ο Fajardie σκιαγραφεί την βία που συναντάται διάχυτη στις μεγαλουπόλεις, είτε αυτή η βία είναι σωματική είτε λεκτική είτε γενικότερα κοινωνική και πολιτική.
Επιπροσθέτως, η δομή των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο, ανεξάρτητα από τα αν είναι πρωταγωνιστικοί ή δευτερεύοντες, δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να τους κατανοήσει και εν μέρει να ταυτιστεί μαζί τους. Η απελπισία ορισμένων εξ αυτών και τα ψυχολογικά ζητήματα που τους βασανίζουν ζωντανεύουν, δίνοντας επιπλέον βαρύτητα στην, για μία ακόμα φορά, απλή και λιτή γραφή του Fajardie.
Εν κατακλείδι, με το Ένας βρεγμένος καραγκιόζης ο Frédéric H. Fajardie παρουσιάζει σε λίγες σελίδες είναι γεμάτο και βαθύ noir μυθιστόρημα, με το οποίο για μία ακόμα φορά κριτικάρει κομμάτια του κοινωνικού ιστού και τις παθογένειές του. Μπορεί να μην φτάνει στα επίπεδα των Φονιάδων μπάτσων (Οι εκδόσεις των συναδέλφων, 2014) ή της Νύχτας των Παπουτσωμένων Γάτων (εκδόσεις Angelus Novus, 2016), αλλά πρόκειται για ένα βιβλίο που η λάτρεις του neo-polar, και δη του Frédéric H. Fajardie θα εκτιμήσουν υπέρ του δέοντος.
Ο αστυνόμος Παντοβάνι επιστρέφει
Έπειτα από δύο χρόνια εκδοτικής απουσίας, ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του γράφοντος επιστρέφει στα ελληνικά ράφια. Ο Ronald Moreau ή όπως έμεινε γνωστός με το συγγραφικό του ψευδώνυμο, Frédéric H. Fajardie (1947-2008), αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους πρέσβεις του γαλλικού neo-polar και συστήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το πρώτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον αστυνόμο Τόνιο Παντοβάνι, με τίτλο Φονιάδες μπάτσων από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων το 2014. Το καλοκαίρι του 2020 από τις ίδιες εκδόσεις, κυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς με τίτλο Ένας βρεγμένος καραγκιόζης (π��ώτη έκδοση στην Γαλλία το 1983) σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά, το οποίο είναι και το έβδομο συνολικά του συγγραφέα που βρίσκει τη θέση του στα ελληνικά ράφια.
Η ιστορία λαμβάνει χώρα, όπως και στα περισσότερα βιβλία του Fajardie, στην γαλλική πρωτεύουσα, όπου ένας εβδομηντάρης άνδρας έπειτα από σαράντα χρόνια εργασίας σε εργοστάσιο, όντας πλέον μόνος και ταπεινωμένος τόσο από την κοινωνία γενικότερα όσο και από συγκεκριμένα πρόσωπα ειδικότερα, ξεκινάει να πετάει ανθρώπους στις ράγες του παρισινού σιδηροδρομικού δικτύου, δολοφονώντας τους. Αν και φαίνεται να διαλέγει στην τύχη τους σταθμούς που δρα, τα θύματά του σπανίως είναι τυχαία, αλλά πάντοτε βρίσκει έναν λόγο να δικαιολογήσει τις πράξεις του.
Η υπόθεση αυτή θα ανατεθεί στον αστυνόμο Τόνιο Παντοβάνι ο οποίος είναι και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου. Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί ο δράστης καθώς σχεδόν πάντα φαίνεται να είναι βήμα μπροστά τους χωρίς να μπορούν να εντοπίσουν τους λόγους που τον οδηγούν σε αυτές τις δολοφονίες. Σταδιακά όμως ξετυλίγεται το κουβάρι των κινήτρων του θύτη.
Για ένα ακόμα μυθιστόρημά του ο Fajardie καταφέρνει και δημιουργεί γεμάτους χαρακτήρες όπου είτε είναι στην πλευρά του δράστη είτε στου αντιπροσώπου του νόμου, τα κίνητρά τους είναι σαφή για τον αναγνώστη. Ο εβδομηντάχρονος θύτης δεν πράττει τυχαία, αλλά οι κινήσεις του οδηγούν σε έναν απώτερο σκοπό και με τον τρόπο αυτό ο συγγραφέας κριτικάρει, όπως συνηθίζει, την σύγχρονη γαλλική -και όχι μόνο- κοινωνία. Με την ιστορία να λαμβάνει χώρα σε ένα απόλυτα αστικό τοπίο, ο Fajardie σκιαγραφεί την βία που συναντάται διάχυτη στις μεγαλουπόλεις, είτε αυτή η βία είναι σωματική είτε λεκτική είτε γενικότερα κοινωνική και πολιτική.
Επιπροσθέτως, η δομή των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο, ανεξάρτητα από τα αν είναι πρωταγωνιστικοί ή δευτερεύοντες, δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να τους κατανοήσει και εν μέρει να ταυτιστεί μαζί τους. Η απελπισία ορισμένων εξ αυτών και τα ψυχολογικά ζητήματα που τους βασανίζουν ζωντανεύουν, δίνοντας επιπλέον βαρύτητα στην, για μία ακόμα φορά, απλή και λιτή γραφή του Fajardie.
Εν κατακλείδι, με το Ένας βρεγμένος καραγκιόζης ο Frédéric H. Fajardie παρουσιάζει σε λίγες σελίδες είναι γεμάτο και βαθύ noir μυθιστόρημα, με το οποίο για μία ακόμα φορά κριτικάρει κομμάτια του κοινωνικού ιστού και τις παθογένειές του. Μπορεί να μην φτάνει στα επίπεδα των Φονιάδων μπάτσων (Οι εκδόσεις των συναδέλφων, 2014) ή της Νύχτας των Παπουτσωμένων Γάτων (εκδόσεις Angelus Novus, 2016), αλλά πρόκειται για ένα βιβλίο που η λάτρεις του neo-polar, και δη του Frédéric H. Fajardie θα εκτιμήσουν υπέρ του δέοντος.
September 13, 2020
Το περίμενα περισσότερο δυνατό, δλδ ήθελα περισσότερη δράση, πιστολιδι, βία. Δεν μου άρεσε το πώς παρουσιάζεται ο χαρακτήρας του κοριτσιού-μαρτυρα, και ο Παντοβανι είναι λίγο στο περιθώριο σε σχέση με τους "φονιάδες μπάτσων" καθώς δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στον ψυχισμό και στη δράση του "σπρώχτη".
Κατά τ'αλλα, είναι Φαζαρντι σε μετάφραση Καυκιά.
Κατά τ'αλλα, είναι Φαζαρντι σε μετάφραση Καυκιά.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 7, 2022
Πολύ όμορφο βιβλίο, ο Φαζαρντι έχει την τέχνη να αναλύει προσωπικότητες, ιδεολογίες, καταστάσεις χωρίς αερολογιες, σε μικρά βιβλία. Δε γράφει υπερβολές, μπορείς να ταυτιστείς με κάθε χαρακτήρα, ακόμη και τον πιο παρανοϊκό. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
July 7, 2022
Ευκολοδιάβαστο, λιτό, άμεσο. Αν και τα ψυχογραφικά του στοιχεία παρουσιάζουν ενδιαφέρον, είναι κάπως αδύναμο στην υπόθεση για τα δεδομένα του Φαζαρντί.
January 31, 2023
"Όλοι έχουν δικαίωμα να αλλάζουν γνώμη, αλλά όταν πηγαίνεις πάντα μ'αυτούς που κρατούν το ρόπαλο της εξουσίας, στο τέλος κινδυνεύεις να βρεθείς παλουκωμένος."
Φαζαρντί και ξερό ψωμί! Πάντα εύστοχος, πυκνός και τρυφερά κυνικός. Ίσως το τέλος να είναι κάπως απότομο αλλά και πάλι ήταν απολαυστικός. Είναι ο πιο "to the point" συγγραφέας noir. Ο Παντοβάνι δεν είναι γόης, αλκοολικός ή ένας κλασσικός αντι-ήρωας, όπως δομούν συνήθως τους κεντρικούς χαρακτήρες οι υπόλοιποι μετρ του είδους, είναι μάλλον ένας βαρετός τύπος με κοφτερό μυαλό και βιτριολικό πολιτικό χιούμορ.
Φαζαρντί και ξερό ψωμί! Πάντα εύστοχος, πυκνός και τρυφερά κυνικός. Ίσως το τέλος να είναι κάπως απότομο αλλά και πάλι ήταν απολαυστικός. Είναι ο πιο "to the point" συγγραφέας noir. Ο Παντοβάνι δεν είναι γόης, αλκοολικός ή ένας κλασσικός αντι-ήρωας, όπως δομούν συνήθως τους κεντρικούς χαρακτήρες οι υπόλοιποι μετρ του είδους, είναι μάλλον ένας βαρετός τύπος με κοφτερό μυαλό και βιτριολικό πολιτικό χιούμορ.
June 27, 2024
Απολαυστικός όπως πάντα!
Displaying 1 - 16 of 16 reviews