What do you think?
Rate this book
Biblioteka Europy Środka #16
Chorwacja. Dzieje, kultura, idee
Dzisiejsza Chorwacja odpowiada krainom historycznym, które przez wieki były częścią różnych organizmów politycznych. W jednych regionach zegary wybijały renesans i barok, w innych czas długo płynął zgodnie z rytmem średniowiecza. W jednych językiem urzędowym był niemiecki, w innych węgierski, a jeszcze gdzie indziej – włoski i turecki. Ale we wszystkich posługiwano się jednocześnie językiem chorwackim – w którymś z jego wariantów. Chorwacka kultura jest więc nadzwyczaj różnorodna; wyrasta z trzech kręgów cywilizacyjnych: śródziemnomorskiego, środkowoeuropejskiego i bałkańskiego. Jakże inaczej wyglądało życie w bogatych miastach Dalmacji nadmorskiej, wewnątrz antycznych murów miejskich, od egzystencji mieszkańców północnej Chorwacji, gdzie panowała typowa dla Europy Środkowej kultura szlachecka. Ujednolicenie rozmaitych tradycji w jedną kulturę ogólnonarodową w XIX wieku nie usunęło w cień różnorodności. Jest ona trwale wpisana w pejzaż kulturowy i w zbiorową wyobraźnię.
712 pages, Hardcover
First published June 1, 2020
5 people are currently reading
57 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
November 21, 2020
O, tak się powinno pisać o historii innych państw i narodów. Czyli historia, owszem, ale w otoczce informacji o tym, jak to jest odbierane w kulturze i tradycji danego narodu: jak się o tym mówi, co się o tym pisze.
Można do tego dodać, że dzieje Chorwacji z polskiej perspektywy są ciekawe. Bo mamy przekonanie o wyjątkowości polskiego losu, jakiś szczególnych nieszczęść. A tymczasem, na tle Europy Środkowo-Wschodniej, to Polska była wyjątkowo mocno osadzona -- w polityce, kulturze, czy historii. Osadzona, zjednoczona, silna. Choćby taka prosta sprawa jak język -- był polski z niezłą tradycją literacką; a Chorwaci musieli wybierać wśród trzech dostępnych dialektów (i akurat postawili na sztokawski, czyli ten sam co Serbowie), które różniły się choćby zasięgiem, czy kulturą literacką.
Cztery gwiazdki a nie pięć, bo "Chorwacja" jest czasem przegadana. Czasem za dużo wtrętów o literaturze (rozumiem, że efekt naukowych zainteresowań autora). Mógłbym się przyczepić, że tego i owego autor nie wie -- choćby nie ma pojęcia o marksizmie, co co chwilę pokazuje pisząc o powojennej Jugosławii. Ale nie można być specjalistą od wszystkiego, a takie podsumowanie historii i kultury narodu, jest jednak pracą ogromną.
Można do tego dodać, że dzieje Chorwacji z polskiej perspektywy są ciekawe. Bo mamy przekonanie o wyjątkowości polskiego losu, jakiś szczególnych nieszczęść. A tymczasem, na tle Europy Środkowo-Wschodniej, to Polska była wyjątkowo mocno osadzona -- w polityce, kulturze, czy historii. Osadzona, zjednoczona, silna. Choćby taka prosta sprawa jak język -- był polski z niezłą tradycją literacką; a Chorwaci musieli wybierać wśród trzech dostępnych dialektów (i akurat postawili na sztokawski, czyli ten sam co Serbowie), które różniły się choćby zasięgiem, czy kulturą literacką.
Cztery gwiazdki a nie pięć, bo "Chorwacja" jest czasem przegadana. Czasem za dużo wtrętów o literaturze (rozumiem, że efekt naukowych zainteresowań autora). Mógłbym się przyczepić, że tego i owego autor nie wie -- choćby nie ma pojęcia o marksizmie, co co chwilę pokazuje pisząc o powojennej Jugosławii. Ale nie można być specjalistą od wszystkiego, a takie podsumowanie historii i kultury narodu, jest jednak pracą ogromną.
Displaying 1 of 1 review