Στο κόμικς "Η Παραμονή Της Μεγάλης Νύχτας - Μάης 68" θα διαβάσετε για την ιστορία που εκτυλίχθηκε την άνοιξη του 1968, όταν οι Γάλλοι συνταράχτηκαν από μια παράδοξη υπαρξιακή κρίση. Μέσα από τη ματιά ενός φοιτητή που μπλέχτηκε τυχαία στα γρανάζια του κινήματος, ο αναγνώστης συμμετέχει σε όλες αυτές τις ημέρες από τα παρασκήνια. Κάνει παρέα με τον Κον-Μπεντίτ, τον Ζεσμάρ ή τον Βεμπέρ, σκαρφαλώνει στα οδοφράγματα, ακούει τον χείμαρρο των λόγων που κυριεύει το Οντεόν...
Κλείνοντας την τελευταία σελίδα απομένει μια γλυκόπικρη αίσθηση. Ο γαλλικός Μάης είναι τόσα πολλά για τόσους πολλούς, διαφορετικούς ανθρώπους. Είναι επίσης και ένα πολιτισμικό-καταναλωτικό προϊόν που "πουλάει" έχοντας πλέον τις δικές του αφηγηματικές μανιερες και κλισέ. Δεν θεωρώ ότι αυτό το βιβλίο προσθέτει κάτι σε όσα ήδη γνωρίζουμε. Το στοίχημα εδώ θα ήταν η βιωμενη ιστορία, όπως τουλάχιστον τη "χώνεψε" ο Patrick Rotman, να μεταδοθεί πιο μεστά χαρη στην αμεσότητα που δίνει το graphic novel. Το αποτέλεσμα δυστυχώς μου άφησε μια αίσθηση αμηχανίας. Από τη μια, ακολουθείται μια δημοσιογραφικού τύπου αναπαράσταση που αναπόφευκτα κάνει τα καρέ να θυμίζουν τα ντοκιμαντέρ που έχουμε ήδη δει οι περισσότεροι-ες από εμάς. Από την άλλη, οι επαναλαμβανόμενες εστιάσεις στις παλινωδίες της πολιτικής ελίτ στην διάρκεια των γεγονότων σπαταλούν πολύτιμο οπτικό χρόνο για να αναλύσουν γεγονότα "υψηλής" ιστορίας που ούτε χρήσιμα θεωρώ ότι είναι, ούτε βοηθούν την δραματική λειτουργία. Πιστεύω πως τα καλύτερα κείμενα και εικόνες που έχω διαβάσει για τον γαλλικό Μάη είναι όσα χρησιμοποιούν το σκληρό πυρήνα των γεγονότων ως background για να αφηγηθούν προσωπικές ιστορίες. Σε κάποιες στιγμές το συγκεκριμένο graphic novel το καταφέρνει εξαιρετικά, και είναι αυτά τα καρέ που με τράβηξαν (η περιρρέουσα παρακμή των αμφιθεάτρων και των συμβουλίων στο Οντεόν, ένα φιλί μέσα στα οδοφράγματα, μια σχέση που διαλύεται υπό το βάρος ασυμβίβαστων εκδοχών για την ουσία της επανάστασης...). Μακάρι αυτή η προσέγγιση να ήταν πιο κεντρική σε ένα έτσι κι αλλιώς πολύ τολμηρό εγχείρημα. Ίσως πάλι να έφταιξε η οπτική του κεντρικού αφηγητή, ενός φοιτητή ιστορίας με μάλλον μετριοπαθείς αντιλήψεις, ο οποίος με έκανε να συμφωνήσω με την χειραφετημένη φίλη του όταν αγανακτισμένη τον αποκαλεί "και πολύ μαλάκα".
Εισαγωγή στα γεγονότα του Μάη του 68. Η προσπάθεια να αναλύσει και τις δύο πλευρές μειώνει τη δυνατότητα περαιτέρω ανάλυσης της μεριάς των φοιτητών. Ίσως η πλάστιγγα γέρνει λίγο προς την εξουσία..