Uit nood aan een dergelijk boek kocht ik deze, waarbij ik deels viel voor de cover, die een stuk veelbelovender is dan de rouwkaart-achtige treurige covers van dit soort boeken. Het eerste deel van het boek vond ik erg herkenbaar en daarmee troostend, maar op enig moment, vanaf het adoptiegedeelte, verloor ik de herkenning en interesse en vond ik het vooral veel herhaling. Misschien schadelijk (voor de schrijfster?) om te zeggen bij taboedoorbrekende boeken, maar voor mij werd het wat zeurderig. Het werd meer een dagboek dat voor de schrijfster absoluut helpend zal zijn geweest om te schrijven, maar voor mij als lezer minder interessant. De boodschap die ik meeneem is wel een waardevolle: dit soort verdriet duurt lang, soms zelfs 10 jaar, voor mij helpend in kersvers rouwproces.