Melken, hooien, inkuilen, grasmaaien – ogenschijnlijk is er op het boerenbedrijf door de eeuwen heen weinig veranderd. In De geur van hooi vertelt journalist Tialda Hoogeveen aan de hand van het levensverhaal van Friese veeboer Siebe Peenstra (1923–2019) over de grote ontwikkelingen in de landbouw van de twintigste eeuw. Aan de hand van één boerenleven laat Hoogeveen zien hoe zowel het ambacht als het boerenleven ingrijpend veranderden door de intrede van de melkmachine, de tractor en de intensivering van de landbouw. Niet alleen het boerenleven speelt een hoofdrol in het boek, het ingrijpend gewijzigde landschap komt ook onvermijdelijk aan bod. De herkenbare geluiden van destijds, het roepen van de grutto, tureluur en kievit, zijn nagenoeg uitgewist. De geur van hooi is een prachtig portret van een boerenleven, en daarmee van een eeuw boerengeschiedenis.
In deze tijd van de BBB en tractordemonstraties is het zo makkelijk om boeren met de nek aan te gaan kijken. Lees De geur van hooi en je kijkt op een heel andere manier naar de ontwikkeling van boerenbedrijven de afgelopen honderd jaar. De familiebedrijven die onder druk van de politiek moesten groeien of verdwijnen, die werden gemaand tot overproductie en daar vervolgens voor gestraft. Door te schrijven over het leven van Siebe Peenstra, een sympathieke en vooruitstrevende Friese boer, weer Tialda Hoogeveen al die maatschappelijke veranderingen inzichtelijk te maken. Waar blijft de (financiële) steun voor transitie naar duurzamer en plantaardiger boeren en het terugbrengen, waar mogelijk, van de biodiversiteit, vraag ik mij af na het lezen van dit boek - de enorme subsidies op melkproductie de afgelopen 80 jaar hebben laten zien dat grootschalige stimulering kan en werkt.
Een prettig boek om te lezen. Het gaf mij een goed beeld van de ontwikkelingen in de landbouw en veetleelt en was goed te matchen met bijvoorbeeld het boek "De Graanrepubliek". Het gaf mij ook een goed beeld van het boerenleven door de jaren heen.
Veel herkenbare anekdotes uit het leven van mijn voorouders. Een mooi boek over Nes en Pean waar ik sinds begin jaren 70 als jongetje rondliep op de pleats fan Jan Hemminga en later op de sylskoalle fan Ids.