What do you think?
Rate this book


448 pages, Paperback
Published August 1, 2020
DEDICATION

Misschien dat erover praten, ondanks de schaamte en de pijn, zou helpen. Zou verlichten. Maar haar andere helft was opgelucht dat haar tante niet aandrong. Ze wist niet of een tachtigjarige de meest geschikte persoon was om de trauma’s uit haar verleden mee te delen. Niemand was in die jaren geschikt genoeg geweest om het aan te vertellen. Ze had wat er was gebeurd diep weggestopt, in de hoop dat het een keer vanzelf oploste en de pijn met zich meenam. Stom, want zo werkte het natuurlijk niet. Daarvan plukte ze nu de wrange vruchten.
”Haten is makkelijker, Femke, vergeven veel moeilijker. Verdomd veel moeilijker.”
”Ik heb het gevoel alsof ik op het randje sta van een open put. Ik weet dat ik erin moet springen, maar ik weet niet of ik al genoeg houvast heb om mezelf er weer uit te trekken. Om die gevoelens weer toe te laten die me naar de bodem zuigen, zoals toen. Want hoeveel mensen er ook op de rand staan om me te helpen, ik zal het eerste stuk zelf naar boven moeten klimmen. Het is echt een kolkend gat, Gus en ik wil er niet in. Ook al weet ik dat ik moet.” Hij wreef met zijn duim over haar mond. “Ik ben een van die mensen, Femke. Je hoeft niet eens om mijn hand te vragen, want ze zijn allebei al uitgestoken. Ik ga niet weg bij die put. Het is aan jou of je ze vastgrijpt om je eruit te laten trekken of ze pas vastgrijpt als je er zelf bent uitgeklommen. Als je maar weet dat ik er voor je bent als jij zover bent. Op welke manier dan ook.”
”Dank je,” zei hij zacht en streelde de muis van haar hand. Nu was zij het die hem verward aankeek. “Waarvoor?” “Voor alle stukjes Femke die je me geeft. Voor je eerlijkheid en voor je vertrouwen.” “Hou me vast,” mompelde ze verstikt tegen zijn borst. “Want soms heb ik het gevoel dat ik in stukjes uit elkaar val.” Het laatste kwam eruit met een onbedoelde snik die haar keel nog rauwer maakte dan hij was. “Ik heb je, meisje.” Zijn gefluisterde woorden klonken al net zo verstikt. “Ik heb je en ik laat je niet meer los,”