Το απόλαυσα πολύ περισσότερο απ’ ότι περίμενα! Χάρη στο metabook βρήκα πολλά βιβλία της παιδικής μου ηλικίας και κατάφερα να ολοκληρώσω πολλές λειψές συλλογές, με του 4 1/2 φίλους να είναι μια από αυτές.
Πολύ πριν την Αγκάθα Κρίστι και τον Ρομπερτ Γκαλμπριεθ (aka Τζ.Κ.Ροουλινγκ) η σειρά αυτή ήταν που με μύησε σαν παιδί στη λογοτεχνία μυστηρίου, ίσως μάλιστα από τότε συνδύασα το καλοκαίρι να διαβάζω έστω ένα βιβλίο μυστηρίου καθώς καλοκαίρι ήταν όταν την ανακάλυψα. Είχα ξεχάσει πόσο πολύ απολάμβανα τους διάλογους και τις τρελές περιπέτειες των 4 1/2 φίλων καθώς και πόσο πολύ ευχόμουν να ήμουν μέλος της παρέας τους, του γλυκού και ευαίσθητου Φριντελ, της δυναμικής Στέφι (που τόσο μου άρεσε το όνομα της που το έβαλα σε δική μου ιστορία που έγραφα τότε), του ντροπαλού «Ραπανακη», του δαιμόνιου ρεπόρτερ-ντετέκτιβ Καλέ και του πανέξυπνου σκύλου Πεντάμορφου.
Ταυτόχρονα όμως, εξεπλάγην από τα πράγματα που διαπίστωσα πως θυμόμουν, δεδομένου ότι έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που διάβαζα τη σειρά αυτή (πχ τον έρωτα του Φριντελ για την καθηγήτρια βιολογίας, το «ρε μεγάλε» που έλεγε συνέχεια, την δυναμικότητα της Στέφι, τον Χοντρό Ζίγκι).
Απ’ ότι φαίνεται τα καλογραμμένα βιβλία και πολύ περισσότερο όταν αυτά ταυτίζονται και με την παιδική μας ηλικία εντυπώνονται για πάντα στη μνήμα μας. Σε αντίθεση με άλλα που διάβασα μόλις πριν λίγες μέρες και τα έχω ήδη ξεχάσει για να μη πω ότι θα ευχόμουν να μη τα είχα διαβάσει !