Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431-404 π.Χ.) υπήρξε η τραγικότερη πολεμική αναμέτρηση της αρχαιοελληνικής ιστορίας. Η θαλασσοκράτειρα Αθήνα και η στρατοκρατική Σπάρτη ενέπλεξαν στην αντιπαράθεσή τους όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις, αναιρώντας τα επιτεύγματα των Περσικών Πολέμων. Η σύγκρουση αυτή σηματοδότησε την αμετάκλητη παρακμή του κλασικού κόσμου και του ιδεώδους της πόλης-κράτους. Η λήξη του πολέμου, το 404 π.Χ., βρήκε την Ελλάδα αποδυναμωμένη, με την ανάγκη της πολιτικής ενοποίησης να προβάλλει επιτακτική.
Έχοντας ολοκληρώσει πρόσφατα το έργο του Θουκυδίδη, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη περίληψη αποτελεί μια πολύ καλή προσπάθεια. Μεστός λόγος, εστιάζει στα σημεία που πρέπει και διαφωνώ μόνο ως προς τη σκιαγράφηση κάποιων προσωπικοτήτων (ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του όπως νομίζει). Με δεδομένο ότι προφανώς καλύπτει και το τέλος του πολέμου, για το οποίο ο Θουκυδίδης δεν πρόλαβε να γράψει, νιώθω ότι δεν χρειάζεται να διαβάσω περισσότερα για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (είχα κάποια βιβλία, ογκώδη, στη λίστα μου αλλά μάλλον τα αφήνω προς το παρόν).