جهان هولوگرافیک جنایت دهمین کتاب فرید حسینیان تهرانی، پنجمین در حوزه ادبیات داستانی و سومین رمان اوست. در این رمان تجربی -همچون رمان پیشین او «من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه» - با ساختاری گسسته روبروایم؛ ساختاری ضد تمرکز که هر یک از اجزای متکثر آن ویژگیهای کلی موهوم و ابر مانند را حمل میکنند؛ خرده روایتهایی از مفهومی ازلی-ابدی؛ اسامی بسیار «جنایت»! رمانی که به قربانیان مای لی، نوگونری، کاتین، نانجینگ، گولاگ، کامبوج، تیانانمن، اردوگاه مرگ بوخن والد، اردوگاه ۲۲، مدرسهای در شینآباد، پستوی یک کلهپزی، ورودی خانۀ یک کارخانهدار، سالن خانۀ یک زوج معمولی و… تقدیم شده است. رمانی به نام جنایت به کام مکافات!
به نقل از جولیا کریستوا از این کتاب: رمان چند صدایی، به قاعده ی گفتمان محاوره ای، کارناوالی از صداهای درهم تنیده و هجویات ساختارگریز منیپی ست. در بستر چنین رمانی ، نوشته نوشته ی دیگر را می خواند ، خودش را می خواند ، و از طریق یک 《 سفر پیدایش 》 خودویرانگر ، باز ساخته می شود.
بهترین توصیفی است ک از یک کتاب با ادبیات گسسته می توان داشت" قلم فرید حسینیان تهرانی ویژگی های خاص خودشو داره. جملات گاهی فعل نداره و به جمله ی بعدی وصل می شه. اوایل کتاب یادت می ره جمله ای ک تا انتها خوندی ابتداش کجا بود چه برسه به اینکه معنایی درک کنی اما از اواسط کتاب تا انتها جاذبه ای عمیق ...انگار ک از اعماق یک سیاه چاله ذهنت را ببلعد ...تورا می بلعد ...واژگان کتاب را می بلعد ...همگیتان را یکجا در هم می برد...مانند عقربه های در هم تنیده ی ساعتی که زمان درستی از اینکه چه مدت است داری به دنبال جملات می دوی یا به دنبال قلم نویسنده کشیده می شوی و سر از جملاتِ فصل های گذشته کتاب در می آوری و توامان خود را وسط پاراگراف صفحه ی میانی فصل کنونی میابی نشان نمی دهد ...