"De scharrelaar' is een literair tijdschrift voor vogelliefhebbers, geschreven door diverse auteurs. In deze overvolle lente-editie 2020 van De scharrelaar, het derde nummer alweer, vindt u onder meer bijdragen van Willem Jan Otten en Daan Remmerts de Vries. Verder schrijft Marja Vuijsje over de kauwen op haar balkon, vertelt Bert Keizer over de helaas uitgestorven trekduif, beschrijft gevangenispsychiater Yolande de Kok de vogels in de nor en bejubelt Saskia van Loenen de paria van het stadspark: de halsbandparkiet.
Various is the correct author for any book with multiple unknown authors, and is acceptable for books with multiple known authors, especially if not all are known or the list is very long (over 50).
If an editor is known, however, Various is not necessary. List the name of the editor as the primary author (with role "editor"). Contributing authors' names follow it.
Note: WorldCat is an excellent resource for finding author information and contents of anthologies.
Van de zeven edities van de Scharrelaar, die ik tot nu toe gelezen heb, niet chronologisch maar op basis van aankopen bij tweedehands boek- of kringloop- winkels of gekregen, is dit de minste qua aantrekkelijkheid van de verhalen. Boeiend echter zijn de bijdragen van Kees Camphuysen over plaatstrouwe vogels, Marja Vuijsje over kauwen en het verhaal van Bert Keizer over het uitsterven van de Trekduif.
Korte verhalen over vogels. Ik lees graag over de natuur en dan zijn vogels wel favoriet. Een aantal bekende schrijvers heeft een bijdrage geleverd, zoals Jelle Reumer, Remco Daalder en Karina Wolkers.
Leest vlot weg en voor mij een welkome afwisseling van de soms best wel zware boeken die ik recent heb gelezen of nog aan het lezen ben.
Deze Scharrelaar vond ik tot nu toe de minste van de drie die er nu bestaan. Je merkt duidelijk het verschil tussen echte schrijvers en 'gelegenheidsschrijvers' die toevallig iets over vogels te vertellen hebben. Dat Karina Wolkers de weduwe is van Jan Wolkers, maakt haar nog geen schrijfster. Een ander artikel is weer te wetenschappelijk en veel te saai opgeschreven.
Het meest geweldige verhaal uit deze Scharrelaar is naar mijn mening dat van Kees Camphuysen over plaatstrouwe vogels waarmee mensen zich verbonden gaan voelen, ook al dragen ze alleen namen naar hun ringen, zoals zijn eigen favoriet, M.ANH. Ook mooi is het verhaal van Albert Beintema over prairievogels. En gelukkig wordt de lezer aan het einde nog verblijd met een verhaal van Remco Daalder, over de Bass Rock in Schotland, vol zeevogels. Dit verhaal eindigt met een prachtig vogelgedicht, uitgesproken door noordse stormvogels. Het begint zo: "Aaark-ag-ah-ak-arrr-brrae-buck-caw-cok-coo-ek-ga-gä" Lees verder in de nieuwe scharrelaar :-)