همانطور که از نام این کتاب پیداست، مهمترین تلاشش گرهزدن حوزهٔ اندیشه به حوزهٔ عمل است. این کتاب حاصل کنفرانسی است با عنوان «مسائل؟ حول پروژههای پیتر آیزنمن» که در سال ۲۰۱۳ در دانشگاه بلگراد برگزار شد. اهمیت این کنفرانس نه صرفاً در حضور آیزنمن به عنوان اندیشمندی عملگرا بلکه در حضور معماران/فیلسوفانی است که همه به نوعی تحت تأثیر کار او قرار گرفتهاند. در اینجا تعریف فیلسوف، از نوع سنتی آلمانی و انگلیسیاش فاصله گرفته و به تعبیر فرانسویاش نزدیک میشود. ممکن است همهٔ افراد حاضر در این کنفرانس تحصیلات دانشگاهی فلسفی نداشته باشند، اما همهٔ آنها به دنبال حل مسائل فلسفی حوزهٔ معماری بودهاند. هر یک از این افراد علاوه بر تأثیر گستردهشان بر حوزهٔ معماری، بر حوزهٔ اندیشه نیز اثرگذار بودهاند. همچنین همانطور که خود آیزنمن هم بدان اشاره میکند، موضوع این کنفرانس نه خود آیزنمن که تأثیر او بهواسطهٔ آموزش و عمل معماری است. آیزنمنِ معمار/فیلسوف در اینجا به عنوان یکی از سردمداران راه اندیشه، تلاش دارد توجه ما را از خود به سمت فرزندان فکریاش و در واقع ادامهٔ مسیر اندیشه جلب کند. او که بازنشستگی خود را نوید میدهد، در کنار دیگران، سیمایی از اندیشه را برای ما ترسیم میکند که رفعتش نه به شخص بلکه به جریان است و به شکلی کنایی شاید همین مهمترین نکتهٔ این کتاب باشد؛ اینکه چطور باید نگاهمان را از نسل آیزنمنها به سمت نسلهای بعدتر سوق دهیم.
Peter Eisenman is an American architect. Eisenman's professional work is often referred to as formalist, deconstructive, late avant-garde, late or high modernist, etc. A certain fragmenting of forms visible in some of Eisenman's projects has been identified as characteristic of an eclectic group of architects that were (self-)labeled as deconstructivists, and who were featured in an exhibition by the same name at the Museum of Modern Art. The heading also refers to the storied relationship and collaborations between Peter Eisenman and post-structuralist thinker Jacques Derrida.