Helena Sánchez é unha prestixiosa xornalista que acepta investigar o caso de Fernando, un condenado por agresión sexual á súa filla que sostén ser vítima dun complot argallado pola súa ex-muller e que desexa lavar a súa imaxe a través desa reportaxe. No proceso, sairán á luz historias ocultas que quizais é mellor non saber, movendo, a través da pescuda, a unha reflexión sobre a ética da verdade fronte á mentira e sobre a propia felicidade na vida de Helena. A investigación xornalística é, en realidade, o punto de partida para afondar nas vidas e relacións de dúas familias marcadas non só polas particulares trastendas do amor, senón tamén pola irrupción do totalitarismo e a extrema dereita do mesmo xeito calado e sutil en que se introduce na sociedade e na política do noso tempo. O libro da filla é un relato profundo e inquietante en que a autora parte dun caso real de abuso no ámbito familiar para obrigarnos a ollar de fronte o mello e o peor de nós como persoas e como sociedade. Unha novela que afonda no máis meserábel da condición humana a través dunha voz directa e desgarrada que se inmisce de modo íntimo nuns personaxes cos que é imposíbel non identificarse.
Inma López Silva é unha das novas narradoras galegas máis destacadas. A súa novela "Neve" en abril gañou o Premio Rúa Nova en 1996. Seguiron os relatos de "Rosas, corvos e cancións". Con "Concubinas" obtivo o Premio Xerais 2002. No 2007 publicou "New York, New York", diario dunha estadía na cidade norteamericana, que despois foi traducido para o castelán.
Desde moi nova soubo que a literatura sería a súa canle para ver e expresar o mundo. Moi pronto, no ano 96, gaña o Premio Rúa Nova, convocado pola Biblioteca Nova 33, de Santiago. Ese primeiro froito literario sorprendeu a lectores e crítica pola madurez que evidencia unha novela que recupera o drama nunca suficientemente contado da Guerra Civil. "Neve en abril" foi o libro que mereceu o dito galardón e que no 2005 renace en Galaxia como libro aberto a lectores de todas as idades, tamén aqueles que están a piques de comezar o seu percorrido pola vida adulta. Inma, ademais de escritora, destaca como crítica e investigadora teatral, colaboradora habitual en numerosas publicacións periódicas e científicas. Actualmente é profesora na Escola Superior de Arte Dramática de Vigo.
Coa novela "Memoria de cidades sen luz", publicada por Galaxia, obtivo o Premio Blanco Amor 2007. Posteriormente foi recoñecida co premio AELG como mellor obra de narrativa 2008 e o Arcebispo San Clemente como mellor novela en galego 2008.
Esta autora escribe muy bien. Muy muy bien. Pero yo no he empatizado con lo que ha querido contar. No me han gustado los personajes ni lo que les rodea. He estado a punto de abandonar, pero he seguido porque me intrigaba cómo iba a continuar lo que llevaba ya leído. Creo que esta novela es de ésas que gustan mucho o no gustan nada. A mí, nada de nada.😐
Mi 10 sorpresa de final de septiembre 👏👏💯 Aún procesando bombazo de libro. Sin palabras. Todo un descubrimiento. Como menos sepas mejor (a mi parecer, o así lo he vivido yo). Difícil de olvidar, adictivo hasta su final y siempre recomendado para los que queráis taquicardias emocionales 🙃😜 Corazones sensibles llevad quit de supervivencia 😉
Un libro moderno e rompedor que conxuga a modernidade con aqueles problemas dende sempre arraigados na sociedade. Gustoume o uso que se fai da voz narrativa pouco fiable, por momentos pensamos que por fin demos ca personaxe que nos vai descifrar a verdade, pero nas últimas páxinas decatámonos de que só estamos diante doutra visión parcial. Somos nós os que temos que xulgar se a actitude é a correcta ou polo menos a menos mala. Isto fainos conscientes de que na vida moitas veces non hai opcións totalmente correctas, ás veces debemos tomar decisións que se achegan ao abeiro da inmoralidade. Pois esta sensación é persistente ao longo do libro, unha certa incomodidade persoal. Tamén quero salientar a visión que se presta das aldeas afastadas de Galicia, eu polo menos quédome ca idea utópica de que se pode vivir feliz no medio do monte, sempre e cando non teñas ningún tipo de ambición económica. En fin, unha lectura adaptada á Galicia moderna de tintes feministas moi recomendable.
Helena Sánchez es una periodista de éxito. A lo largo de los años ha destapado tramas de corrupción que llegaron a salpicar a gobiernos y se ha enfrentado a lobbies hasta ese momento intocables. Todo ello le ha granjeado prestigio y numerosos premios, pero también la ha puesto en el punto de mira de gente muy poco recomendable y ha supuesto un riesgo para ella y para su familia.
Cuando conoce la necesidad de Fernando de contar su historia, algo no le cuadra y decide ponerse a investigar. Fernando fue condenado por violar a su hija pequeña y lleva once años negando el crimen y rechazando cualquier reducción de condena o privilegio penitenciario derivado de la asunción de su culpabilidad.
A medida que ahonda en la investigación, la cosa se complica y surgen nuevos interrogantes.
Y mientras Helena trata de rellenar los vacíos de la historia y las incongruencias de las versiones con las que se va encontrando, es su propia historia la que comienza a desenterrarse, capa a capa: la memoria de su madre, la relación con su padre, con su marido, ya exmarido, con sus amantes y con una hija que comenzó a alejarse mucho antes de lo que le hubiera gustado.
Esta es una historia de mentiras y verdades y de lo que decidimos hacer con ellas. También es una historia sobre las decisiones que tomamos y las que elegimos no realizar.
La autora habla de tal forma por boca de sus personajes, que hace que el lector se sienta incómodo. No quiero contar mucho más, porque la clave de este libro es descubrirlo uno mismo, página tras página.
Esta novela me ha sorprendido y me ha gustado muchísimo.
Se me ha hecho un poco largo, creo que podría haber suprimido algunas partes. A mi no me ha terminado de convencer pero es un libro diferente y recomendable en ciertos aspectos.
Fíxoseme eterno e redundante. O tratamento do incesto, e en ningún momento se emprega esa palabra, é tremendamente superficial (non por extensión se non por posicionamento). Unha das vítimas suicídase ou a matan, non se sabe, a outra o vive cunha lixeireza estraña pero, menos mal, non é a filla biolóxica do seu abusador. En todo caso, a personaxe de Amanda Val resulta moi pouco críble. Outra cousa que non me gustou é a posición da autora en canto ao fascismo, hai un tufo ideolóxico todo o tempo que entorpece a lectura, teríame gustado unha presencia máis neutra. Ao libro sóbranlle a metade das páxinas. Ademais detectei bastantes grallas que non agardaría dunha editorial como Galaxia.
This entire review has been hidden because of spoilers.
3,5. Me ha resultado difícil conciliar este mundo actual donde todo se sabe, pero no se sabe nada. Es decir, me molesta que para unos esté todo claro y para otros no se sepa nada.
Sen dúbida un libro que dá moito que pensar sobre a sociedade e as apariencias, sobre todo nas unidades familiares. Unha historia violenta, sen censura e totalmente espida.