Το σπίτι στην κορυφή του λόφου

by Μαρία Προδρόμου

Μάρτιος 1939, Μονεμβασιά. Λίγο πριν από την κατάληψη της Αλβανίας από τις ιταλικές δυνάμεις, η Σοφία χάνει τους γονείς της. Αποφασίζει λοιπόν να πάει να δουλέψει σαν γκουβερνάντα φροντίζοντας την ορφανή από μητέρα, κόρη του επισμηναγού, αξιωματικού της ελληνικής αεροπορίας, Παύλου Βελή, ο οποίος πρόκειται να ξαναπαντρευτεί. Δεν αργεί να μετακομίσει στο σπίτι του στην κορυφή ενός λόφου. Σύντομα όμως θα αντιληφθεί πως μία και μόνο στιγμή είναι ικανή να αλλάξει τα πάντα.

Φεβρουάριος 2014. Η Νατάσα, μια κοπέλα όμορφη και δυναμική, έχει μαζέψει σχεδόν όλα τα χρήματα για να μπορέσει επιτέλους να αποκτήσει το σπίτι στην κορυφή του λόφου, εκείνο που διέθετε η οικογένειά της για χρόνια, αλλά πούλησε τελικά η μητέρα της, όταν ο πατέρας της πέθανε και η ίδια ήταν μόλις δέκα χρονών, σε έναν ηλικιωμένο άντρα, ο οποίος απεβίωσε, παρατώντας το στην τύχη του. Ξαφνικά όμως μαθαίνει πως και κάποιος άλλος ενδιαφέρεται να το αποκτήσει. Ο νεαρός Νικόλας Ραζής, διάσημος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, ο οποίος πετυχαίνει τελικά να το αγοράσει και μετακομίζει εκεί.

Τι θα επακολουθήσει; Και τι άραγε κρύβει πραγματικά το σπίτι στην κορυφή του λόφου;

Δύο εποχές, τέσσερις ήρωες, μυστικά, κρυμμένες αλήθειες, έρωτες και πάθη σε ένα μυθιστόρημα που διδάσκει το πραγματικό νόημα της αγάπης.

624 pages, Unknown Binding

Published April 10, 2020

About the author

Κάποτε, αρκετά χρόνια πριν – όχι πολλά μα αρκετά - γεννήθηκε ένα κορίτσι, ευαίσθητο και ονειροπόλο που λάτρευε να παρατηρεί τις δροσοσταλίδες στα λουλούδια, πιότερο όταν έμπαινε ο Μάρτης και η ανοιξιάτικη του μυρωδιά πλημμύριζε την ατμόσφαιρα. Μεγάλωσε σε ένα μέρος μαγευτικό, σε μια από εκείνες τις γειτονιές με τα πέτρινα σπίτια, τους μοσχομυρωδάτους κήπους, τα γιασεμιά και τις ευωδιές από τις τριανταφυλλιές στα παρτέρια. Τα παιδικά της χρόνια ανέμελα, κυριευμένα από χρώματα. Από πολύ μικρή οι γονείς της διαπίστωσαν την αγάπη της για το γράψιμο. Πρώτος ο πατέρας της επειδή έγραφε κι εκείνος. Είχε μια παλιά γραφομηχανή και αρκετά βράδια, πολύ αργά, μια - δυο ώρες πριν από το χάραμα, άκουγε τους χτύπους της. Στην αρχή δεν κατάλαβε τι ήταν εκείνο που έφτανε στα αυτιά του. Ένα βράδυ όμως που σηκώθηκε είδε το κοριτσάκι να κάθεται και να πληκτρολογεί. Και μπορεί στο λευκό χαρτί να υπήρχαν απλά σύμφωνα και φωνήεντα, χωρίς καμιά απολύτως σημασία, αφού στην ηλικία των τεσσάρων χρόνων δεν ήξερε ακόμη να γράφει, ο πατέρας όμως αισθάνθηκε περήφανος για τη μικρή του κόρη. Γι’ αυτό και όταν πήγε σχολείο και άρχισε επιτέλους να διαβάζει, σεβόμενος την λατρεία της για τα βιβλία, την πήγε στο κεντρικό βιβλιοπωλείο της πόλης και της αγόρασε παραμύθια, αλλά και κλασικά αριστουργήματα, ανάμεσα σε αυτά τον Οδυσσέα, τον Ιβανόη, την Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά και την Παναγία των Παρισίων, πλημμυρίζοντας την καρδούλα της με ευτυχία. Πόσο της άρεσε η μυρωδιά του χαρτιού και τα ονειρεμένα εκείνα ταξίδια τα οποία βίωνε μέσα από το διάβασμα. Τα λάτρευε. Στην ηλικία των 9 χρονών βρέθηκε στο χωριό του πατέρα της για τις διακοπές του Πάσχα. Και ήταν εκεί, κάτω από τον ήλιο που έλουζε λαμπρός ολάκερη την πλάση, με θέα μια κυματιστή πεδιάδα, κατακλυσμένη από δεκάδες κίτρινες κουκκίδες, χαραγμένες με πράσινο, που από κοντά θα μπορούσε άνετα κανείς να διακρίνει πως ήταν μαργαρίτες και καμπυλωτούς λόφους οι οποίοι έσμιγαν δαντελωτά με την άκρη του απαλού, γαλάζιου ουρανού που θα δημιουργούσε την πρώτη της ιστορία. Μια ιστορία που είχε να κάνει με μια πανέμορφη κοπέλα της οποίας ο αγαπημένος είχε μετατραπεί, εξαιτίας μια κατάρας, σε πέτρα κι έπρεπε εκείνη να τον έσωζε. Τα δαχτυλάκια της λοιπόν κινήθηκαν στο χαρτί κι έγραψε το πρώτο της παραμύθι σε ένα τετράδιο με ξύλινο εξώφυλλο, το οποίο κιόλας εικονογράφησε και μόνη της με εικόνες που είχε ζωγραφίσει η ίδια. Κάποια χρόνια αργότερα θα το έπιανε ξανά και θα δημιουργείτο το παιδικό της μυθιστόρημα η Αυγή και το Μυστικό του μαύρου διαμαντιού. Η αρχή είχε γίνει. Στην ηλικία των 14 ετών ολοκλήρωσε το πρώτο της βιβλίο, ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα που παραμένει ανέκδοτο στη βιβλιοθήκη της μέχρι σήμερα, ενώ στην ηλικία των 18 χρόνων κι ενώ σπούδαζε δημοσιογραφία στην Αθήνα άρχισε να γράφει το Πέρα Απ’ Τους Αμμόλοφους, ένα βιβλίο που ολοκλήρωσε μερικά χρόνια αργότερα και ήταν το πρώτο της που έχει εκδοθεί. Ακολούθησαν τα: Τα δάκρυα δεν στέγνωσαν ποτέ, Ο άγγελος της ομίχλης, το μονοπάτι των ονείρων, Και ύστερα σου λένε έφταιγε η Εύα, Άγριος Γαλάζιος Ουρανός, Υπάρχουν στιγμές που κρατάνε για πάντα, το αρχοντικό της λίμνης, Όπου πάει η καρδιά, το μπλε ρόδο και η κατάρα της μάγισσας (μόνο e book). Το Τριαντάφυλλα του ανέμου είναι το δωδέκατο σε σειρά βιβλίο της.

Reviews

[Μαρία Προδρόμου]

Λίγα λόγια από μένα

Να που φτάσαμε λοιπόν και σ’ αυτό βιβλίο. Τελικά δεν ξέρω ούτε εγώ η ίδια πως γίνεται και η έμπνευση δεν με έχει ακόμη εγκαταλείψει. Μετά από τόσους ήρωες και τόσο ξετύλιγμα ψυχής... Γιατί αυτό είναι ένα μυθιστόρημα. Ένα ξετύλιγμα ψυχής του συγγραφέα του, μια σκιαγράφηση συναισθημάτων και καρδιάς που βιώνει πρώτα ο δημιουργός, ευελπιστώντας πάντα να το μεταφέρει στον αναγνώστη.
Αυτό ήταν και για μένα το συγκεκριμένο. Τι ήταν εκείνο που με ενέπνευσε στο να το γράψω; Στην πραγματικότητα δεν μπορώ να θυμηθώ. Ίσως ένα τραγούδι, η μελωδία ταγκό που αναφέρω στο βιβλίο και που λατρεύω, η μυρωδιά ενός λουλουδιού, μια λέξη που άκουσα να ηχεί στα αυτιά μου. Μπορεί το χάραμα, το ηλιοβασίλεμα, ο άνεμος που χαϊδεύει τις φυλλωσιές.
Δεν ξέρω, μα δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει πως η έμπνευση με παρέσυρε και πάλι, όμοια με καταιγίδα, όπως κάνει συνήθως, άλλοτε ραπίζοντας με, με την ορμή της, κι άλλοτε χαϊδεύοντας με, με τα απαλά, αγγελικά της φτερά, πλημμυρίζοντας με, καθοδηγώντας με και βοηθώντας με να φτάσω ίσαμε το τέλος.
Και ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τους ανθρώπους που στάθηκαν ξανά δίπλα μου μέχρι να το τελειώσω. Τον εκδοτικό μου και τον εκδότη μου, τον αγαπητό μου Σάββα Προβατίδη για την αμέριστη εμπιστοσύνη και εκτίμηση που δείχνει πάντα σε μένα και στα βιβλία μου, τις αγαπημένες μου φίλες καρδιάς, την οικογένεια μου, μα περισσότερο όλους και όλες εσάς, τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που ευγνωμονώ για την αγάπη και τη στήριξη που μου δείχνετε και που θα ευγνωμονώ για μια ολόκληρη ζωή.

Μαρία Προδρόμου