Το ρωσικό κίνημα του ευρασιανισμού εκπηγάζει από μία πλήρη επιστημονική θεωρία, ή οποία βασίζεται επάνω σε ιδεολογικές θέσεις και γεωστρατηγικές θεωρήσεις. Από την εμφάνιση του πρωτοποριακού βιβλίου του ευρασιανισμού, "Ρωσία και Ευρώπη: Έρευνα επί των πολιτιστικών και πολιτικών σχέσεων των Σλαύων με τον γερμανολατινικό κόσμο", του Νικολάου Ντανιλέβσκι έως τις αναλυτικές εργασίες του Λέβ Γκουμιλιόβ, ή τάση αλλά και το επίκεντρο της εν λόγω θεωρίας παρέμειναν τα ίδια: ή Ευρασία οράται ως ξέχωρος πολιτισμικός χώρος, διαφορετικός και από την Δύση και από την Ανατολή. Υπό αυτήν την έννοια ή Ευρασία αποκτά και την απόλυτη γεωπολιτική της υπόσταση, την έκφραση μίας "Ενδιάμεσης Περιοχής" (θεωρία του Δημήτρη Κιτσίκη), πού τηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στους άλλους, τους "ακραίους", πολιτισμικούς χώρους. (...)
Dimitri Kitsikis (Greek: Δημήτρης Κιτσίκης) was a Turkologist and Sinologist Professor of International Relations and Geopolitics at the University of Ottawa in Ottawa, Ontario, Canada since 1970, Fellow of the Royal Society of Canada; he received his doctoral degree in 1963 from the Sorbonne, Paris, under the supervision of Pierre Renouvin. He has been named one of the "three top geopolitical thinkers worldwide, Karl Haushofer, Halford Mackinder and Dimitri Kitsikis". While pursuing his doctoral studies in Paris, he worked from 1960 to 1962 as a research assistant at the Graduate Institute of International Studies in Geneva. He derived his origin from a notable Greek-Orthodox family of intellectuals and acclaimed professionals of 19th-century Greece. He held both French and Canadian citizenships, in addition to his Greek citizenship.