مجموعه ی مطالعات سینمایی که نشر چشمه منتشر می کند را تقریبا دنبال می کنم. برای علاقمندان به فیلم و سینما هم بسیار آموزنده است و هم سرگرم کننده. حالا اگر نویسنده احمد طالبی نژاد، منتقد با سابقه ی سینما باشد که خاطرات و نکات جالبی هم به آن اضافه می شود. این جلد به موج نوی سینمای ایران در قبل از انقلاب با سه فیلم قیصر ، گاو و آرامش در حضور دیگران می پردازد. معاشرت و گفت و گوی دو به دوی فیلمسازان اون زمان با فیلمسازان این نسل بسیار صمیمی و خواندنی ست به خصوص شرح دیدار مهرجویی و فرهادی و نقطه نظرات هر دوی آنها.
"رویای تولید فیلم سینمایی در ایران به عنوان کشوری آسیایی و مسلمان به همت آوانس اوهانیان (اوگانیانس) با دو فیلم آبی و رابی (۱۳۰۹) و حاجی آقا آکتور سینما (۱۳۱۲)، که به فاصلهی یک سال از یکدیگر ساخته شدند، تحقق پیدا کرد و از سال ۱۳۰۹ به این سو ما صنعت سینمای حرفهای در حد و اندازهی ایرانی داریم؛ صنعتی که در گیرودار حوادث سیاسی و اجتماعی کج دار و مریز راه خود را به سوی تعالی پیموده و میپیماید.
اما این سیر تحول بسیار کند و بطیء صورت گرفته و دلیلش هم کاملا روشن است: سینمای ایران یکی از ارزانترین تفریحات عامهی مردم بود و از همان ابتدای شکلگیری، بایست با رقبای قدری از جمله سینمای امریکا، اروپا و سینمای رویاپرداز هند، مصر و برخی کشورهای دیگر رودررو میشد.
از سوی دیگر ادامه دهندگان راهی که اوهانیان در ایران و عبدالحسین سپنتا در هندوستان گشودند، از جنس روشنفکران و آگاهان جامعه نبودند و سینما را نه به عنوان یک هنر که به عنوان ابزاری برای سرگرمی مردم و کسب درآمد مینگریستند.
از اواخر دههی ۱۳۴۰ به دلایلی که برخی از آنها در همین مجال مورد بحث قرار خواهد گرفت سینمای ایران وارد مرحلهی تازهای شد که در تحلیلهای کارشناسانه از آن به عنوان موج نو یاد خواهد شد.
این که اطلاق اصطلاح موج نو به این تحول صرفا شبیهسازی با اتفاق مهم و جریان سازی است که در سینمای فرانسه از اواخر دههی ۱۹۵۰ صورت گرفت یا دلایل دیگری دارد و یا اساسا تحول سینمای ایران در مقطع مورد اشاره ویژگیهای یک موج را دارد یا جریانی مستمر بود که همچنان پایدار مانده ، بحثی است که در کتاب حاضر تحلیل شدهاند."