Η Επανάσταση του 1821 του Δημήτρη Φωτιάδη είναι ένα μεγαλόπνοο έργο της εθνικής μας αυτογνωσίας. Σταθμός στη νεοελληνική ιστοριογραφία, ανατρέπει μύθους και υπηρετεί πιστά την ιστορική αλήθεια. Φωτίζει την πορεία του έθνους από το βαθύ σκοτάδι της σκλαβιάς μέχρι το ξέφωτο της εθνικής αναγέννησης. Ξεκινώντας από το πάρσιμο της Πόλης, καλύπτει τριακόσια εβδομήντα οκτώ χρόνια και φτάνει ίσαμε την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ο συγγραφέας, ζυγίζοντας το υλικό του με την αδέκαστη ματιά του ιστορικού και συνάμα προσεγγίζοντάς το με τη φλόγα του ανθρώπου για τον οποίο η ιστορία αυτή δεν είναι νεκρό γράμμα, έχει σα δηλωμένο στόχο τη συμμέθεξη. Με το ζωντάνεμα, δηλαδή, των ιστορικών στιγμών, την ακριβή αλλά και δημιουργική ανάπλαση της ατμόσφαιρας της εποχής, την πλούσια εικονογράφηση, την αξιοποίηση της μαρτυρίας αυτοπτών μαρτύρων και τη χρήση έντεχνου λόγου παραδίδει στο σύγχρονο αναγνώστη ένα κυριολεκτικά συναρπαστικό ανάγνωσμα και στον ερευνητή-αναλυτή ένα κτήμα ες αεί.
Ο πρώτος τόμος έχει τις εξής ενότητες: Η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας· Το Νεοελληνικό Έθνος· Ο Διαφωτισμός· Η Φιλική Εταιρία· Ο Αλήπασας· Η επανάσταση στη Μολδοβλαχία.
Ο Δημήτρης Φωτιάδης (Σμύρνη, 25 Μαρτίου 1898 - Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 1988) ήταν Έλληνας λογοτέχνης που ασχολήθηκε εκτεταμένα με την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Γόνος εύπορης οικογένειας (πατέρας του ήταν ο μεγαλοκτηματίας Αλέκος Φωτιάδης) κατετάγη ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή κατέφυγε στην Αθήνα και έκανε την πρώτη εμφάνισή του στα γράμματα με τα θεατρικά "Μάνια Βιτρόβα" και "Το μαγεμένο βιολί" το 1931, ενώ εργάστηκε και ως διευθυντής του περιοδικού Νεοελληνικά Γράμματα (1936-1941).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έφυγε στο εξωτερικό και εργάστηκε ως ανταποκριτής στο Λονδίνο και τη Μέση Ανατολή. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εξορίστηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στη Μακρόνησο, την Ικαρία και τον Άγιο Ευστράτιο, ενώ υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (1945-48). Τα Ελεύθερα Γράμματα αποτέλεσαν πεδίο έκφρασης για πολλούς διανοουμένους της εποχής όπως η Φούλα Χατζιδάκη κ.ά.
Επιστρέφοντας από την εξορία έγινε στέλεχος της ΕΔΑ. Μετά τον πόλεμο στράφηκε στην ιστοριογραφία, επικεντρώνοντας το έργο του κυρίως στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Σορβόνης (1939) και το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας (1982, για το έργο του "Ενθυμήματα"). Από το 1974 ως το 1977 διατέλεσε πρώτος μεταδικτατορικός πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Η μεθοδολογία και η προσέγγιση του Δημήτρη Φωτιάδη είναι πλέον πολύ παρωχημένη. Αλλά το έργο του συνολικά είναι χρήσιμο ακόμα και για τους ειδικούς - γιατί έκανε φιλότιμη δουλειά που πρέπει να εκτιμηθεί.