What do you think?
Rate this book
Switchen en klimmen
Met zijn boek HOE DE STRAAT DE SCHOOL BINNENDRINGT (zevende druk, 2017) liet socioloog en pedagoog Iliass El Hadioui zien hoe straatcultuur kan botsen met die van de school. In dit boek reikt hij de leraren een programma aan voor een gezonde dynamiek in het klaslokaal.
Spelgevoel, gezag, verbinding en self-efficacy in de superdiverse, grootstedelijke klas is cruciaal om te stijgen op de schoolladder. Leraren zijn vakdidactisch goed onderlegd, met deze uitgave kunnen zij het sociaal-psycholgische klimaat bieden waarin leerlingen tot optimale resultaten kunnen komen.
*** Hét handboek voor de leraar in een superdiverse klas ***
Spelgevoel, gezag, verbinding en self-efficacy in de superdiverse, grootstedelijke klas is cruciaal om te stijgen op de schoolladder. Leraren zijn vakdidactisch goed onderlegd, met deze uitgave kunnen zij het sociaal-psycholgische klimaat bieden waarin leerlingen tot optimale resultaten kunnen komen.
*** Hét handboek voor de leraar in een superdiverse klas ***
136 pages, Paperback
Published September 24, 2019
4 people are currently reading
43 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
February 9, 2026
In Switchen en klimmen worden “verrassende conclusies” -zie achterflap- beloofd, maar dat maakt dit boekje toch niet helemaal waar. Ook beschouw ik het niet als een handboek voor de grootstedelijke docent. Waarom niet?
Ik zal beginnen bij wat het boekje wél biedt en wat er wél (redelijk) vernieuwend aan is. Dan gaat het over de grootstedelijke problematiek van heel veel verschillende culturen die samenkomen in één klas. Nu zat ik zelf in de jaren tachtig van de vorige eeuw als leerling ook al in een zeer multiculturele klas, maar misschien was het eerst nodig dat deze diversiteit ook tot de elite door zou dringen voordat er echt aandacht, nee zelfs systeemverandering(!) voor nodig geacht werd. Kansengelijkheid staat de laatste jaren hoog op de landelijke onderwijsagenda, dus daar speelt Ilias El Hadioui mooi op in.
Wat beschrijft het switchen en klimmen? Het gaat hier vooral om leerlingen, hoewel helemaal op het eind summier ook sprake is van switchen en klimmen door docenten, maar dat wordt verder niet uitgediept. Leerlingen switchen continu van culturele ladder: die van thuis, van de peergroep, van de straat, van de school en de stageplek. Leerlingen doen dit soepel en weten welke codes er voor welke ladder gelden. Tot zover de titel uitgelegd.
Nu leidt het beklimmen van de éne ladder, bij voorbeeld die van school, weleens tot dalen op een andere ladder, bij voorbeeld die van de straat. En dat levert weer “sociale pijn” op, die de docent wordt geacht te verzachten door onder andere de “emotionele bluetooth” aan te zetten. Die emotionele bluetooth is een hippe nieuwe term, maar volgens mij gaat dit gewoon over contact maken met je leerlingen, je leerlingen “zien”, iets wat al heel lang belangrijk wordt geacht in het onderwijs. Evenals het “spelgevoel” waarover een docent moet beschikken en het collectieve normatief kader dat hij toe moet passen.
Veel oude wijn in nieuwe zakken dus, geen verrassende conclusies. Overigens wel heel veel metaforen en ingewikkelde omschrijvingen. Zo las ik over “vicarious experiences, gebaseerd op positieve interacties in een veilige “coulissen-ruimte”. Dat noem ik al jaren gewoon “collegiale intervisie”, een term die iedereen meteen snapt. Mocht je met jouw school een eigen geheimtaal willen gaan spreken, en het met je inner circle over Mattheüseffecten, ludificeren en emotionele bluetooth willen hebben, dan is dit wel een mooie kans…
Maar terug naar de kern: is dit een handboek voor de grootstedelijke docent? Wat mij betreft niet. Een handboek is overzichtelijk en biedt concrete handvatten. Dit boekje telt veel woorden, maar bevat weinig inhoud. En de allerbelangrijkste strategie om een goede docent of een goede schoolleider te worden, is om te leren van iemand die (op een bepaald gebied) net iets beter is dan jijzelf. Met andere woorden: het staat niet in dit boekje, je kunt beter bij je collega langs.
Ik zal beginnen bij wat het boekje wél biedt en wat er wél (redelijk) vernieuwend aan is. Dan gaat het over de grootstedelijke problematiek van heel veel verschillende culturen die samenkomen in één klas. Nu zat ik zelf in de jaren tachtig van de vorige eeuw als leerling ook al in een zeer multiculturele klas, maar misschien was het eerst nodig dat deze diversiteit ook tot de elite door zou dringen voordat er echt aandacht, nee zelfs systeemverandering(!) voor nodig geacht werd. Kansengelijkheid staat de laatste jaren hoog op de landelijke onderwijsagenda, dus daar speelt Ilias El Hadioui mooi op in.
Wat beschrijft het switchen en klimmen? Het gaat hier vooral om leerlingen, hoewel helemaal op het eind summier ook sprake is van switchen en klimmen door docenten, maar dat wordt verder niet uitgediept. Leerlingen switchen continu van culturele ladder: die van thuis, van de peergroep, van de straat, van de school en de stageplek. Leerlingen doen dit soepel en weten welke codes er voor welke ladder gelden. Tot zover de titel uitgelegd.
Nu leidt het beklimmen van de éne ladder, bij voorbeeld die van school, weleens tot dalen op een andere ladder, bij voorbeeld die van de straat. En dat levert weer “sociale pijn” op, die de docent wordt geacht te verzachten door onder andere de “emotionele bluetooth” aan te zetten. Die emotionele bluetooth is een hippe nieuwe term, maar volgens mij gaat dit gewoon over contact maken met je leerlingen, je leerlingen “zien”, iets wat al heel lang belangrijk wordt geacht in het onderwijs. Evenals het “spelgevoel” waarover een docent moet beschikken en het collectieve normatief kader dat hij toe moet passen.
Veel oude wijn in nieuwe zakken dus, geen verrassende conclusies. Overigens wel heel veel metaforen en ingewikkelde omschrijvingen. Zo las ik over “vicarious experiences, gebaseerd op positieve interacties in een veilige “coulissen-ruimte”. Dat noem ik al jaren gewoon “collegiale intervisie”, een term die iedereen meteen snapt. Mocht je met jouw school een eigen geheimtaal willen gaan spreken, en het met je inner circle over Mattheüseffecten, ludificeren en emotionele bluetooth willen hebben, dan is dit wel een mooie kans…
Maar terug naar de kern: is dit een handboek voor de grootstedelijke docent? Wat mij betreft niet. Een handboek is overzichtelijk en biedt concrete handvatten. Dit boekje telt veel woorden, maar bevat weinig inhoud. En de allerbelangrijkste strategie om een goede docent of een goede schoolleider te worden, is om te leren van iemand die (op een bepaald gebied) net iets beter is dan jijzelf. Met andere woorden: het staat niet in dit boekje, je kunt beter bij je collega langs.
February 9, 2022
Interessants boek voor leraren in het voortgezet en middelbaar beroeps onderwijs. Dit boek geeft een blik in wat leerlingen nodig hebben om hun schoolcarrière succesvol te maken en hoe je daar als leraar mee om kan gaan.
Sommige delen erg veel herhaling, wat lezen soms moeilijker maakte.
Sommige delen erg veel herhaling, wat lezen soms moeilijker maakte.
March 3, 2023
Sluit goed aan bij scriptie, maar de inzichten voelen nogal voor de hand liggend.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews