Βορινή παραλία

by Ιωάννα Ντούμπρου

Ένα ζευγάρι φτάνει στο εξωτικό νησί της Chimera. Όλα φαντάζουν ειδυλλιακά, µέχρι που ο µυστηριώδης διευθυντής του ξενοδοχείου τούς κάνει δώρο µία επιπλέον εβδοµάδα διακοπών σε µια καµπάνα πάνω στο νερό. Ξαφνικά, περίεργα πρόσωπα αρχίζουν να εµφανίζονται, ανοµολόγητες σκέψεις έρχονται στην επιφάνεια και η σχέση του ζευγαριού κλυδωνίζεται. Όσο περνούν οι µέρες, ακόµα και η µαγευτική Chimera αρχίζει να αποκαλύπτει τα µυστικά της. Σε µια αθέατη πλευρά του νησιού βρίσκεται η άγρια και αφιλόξενη βορινή παραλία – όµως κανείς δεν την αναζητεί, ούτε θέλει να την αντικρίσει κατάµατα. Το ταξίδι θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από το αναµενόµενο, αλλά όταν τελειώσει, τίποτα δε θα είναι το ίδιο πια.

Η Βορινή παραλία είναι µια ιστορία για τον έρωτα και τον χωρισµό, για την αναζήτηση του εαυτού µας και τις σχέσεις εξάρτησης, για την επιθυµία και τον φόβο, για την πραγµατικότητα και την ψευδαίσθηση, για τα επαναλαµβανόµενα µοτίβα σκέψης και συµπεριφοράς που µας ωθούν να κάνουµε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

232 pages, Paperback

First published July 1, 2019

About the author

Η Ιωάννα Ντούµπρου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ιστορίες της έχουν δηµοσιευτεί σε περιοδικά, έχουν βραβευτεί σε διαγωνισμούς και έχουν συµπεριληφθεί σε συλλογικούς τόµους. Για το πρώτο της βιβλίο, Βορινή παραλία (2019), ήταν υποψήφια για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στην πεζογραφία του περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Έχει ταξιδέψει σε άλλες χώρες, στο φεγγάρι, στο παρελθόν. Ενίοτε, κάνει τα ταξίδια της βιβλία.

Reviews

[Ioulia Ilvanidou · Rating 4 out of 5]

3,5

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 4 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.com/2019/...

Η Βορινή παραλία είναι ύπουλο βιβλίο. Στην αρχή νομίζεις πως διαβάζεις μια κλασική ερωτική ιστορία, από αυτές που γράφονται και πωλούνται με τον σωρό. Ένα ζευγάρι, η Γεωργία κι ο Γιώργος, φτάνουν στο νησί Chimera στις Μαλβίδες. Τα πάντα είναι ειδυλλιακά, πάντα βρίσκεται κάποιος να τους εξυπηρετήσει, ένας «Σταν» (έτσι λέει όλους τους εργαζόμενους στο νησί ο Γιώργος). Η πρώτη εβδομάδα περνάει μια χαρά. Η Γεωργία σκέφτεται πως ίσως θα μπορούσε να ζητήσει από τον Γιώργο ένα παιδί, αν και τα δυο χρόνια που είναι μαζί δεν έχουν αναπτύξει καμία ιδιαίτερη επαφή. Αυτή είναι πολύ όμορφη και κομψή, πετυχημένη, στα τριάντα οκτώ, εκείνος είναι πετυχημένος, όμορφος, γυμνασμένος και τριάντα τριών.

Όλα αλλάζουν όταν στο τέλος των διακοπών τους, ο διευθυντής του ξενοδοχείου τούς κάνει δώρο μια καμπάνα πάνω στο νερό για άλλη μια εβδομάδα. Ο Γιώργος βρίσκει μια παλιά αγάπη κι εξαφανίζεται, κι η Γεωργία μένει να ξεσκεπάσει τις αυταπάτες της. Καθοδηγούμενη από τον διευθυντή του ξενοδοχείου, που φανερά έλκεται από κείνη, βλέπει και τη βορινή παραλία, εκεί που μαζεύονται όλα τα σκουπίδια. Το νησί αποκαλύπτει κάτι από τα μυστικά του, επίπονα, βασανιστικά, χωρίς πια ανεμελιά, στρείδια, και ποτά, αλλά με τσιγάρα στριφτά στη ζούλα. Η Γεωργία καταβυθίζεται, στο νησί και τον εαυτό της— κι ας μην μπορεί τις καταδύσεις. Αυτά που στην αρχή μοιάζουν επίπονα, μετά δεν έχουν καμία σημασία. Αναδύονται όμως στην επιφάνεια άλλοι πόνοι, ουσιαστικοί. Ένα άλλο κορμί, που ζητάει παρηγοριά, το δικό της –πότε τσιγάρα, πότε φαγητό, πότε να το αφήσουν ήσυχο. Και μια φασματική γυναίκα που μοιάζει ύποπτα στην ιλουστρασιόν εκδοχή της.

«Πες μου, πόσο όμορφη είσαι;» τη ρωτάει συνέχεια ο Γιώργος. Κι αυτό είναι το ερώτημα σε όλο το βιβλίο. Πόσο όμορφη είναι; Τι ξέρει για τον εαυτό της και την ομορφιά της. Τι ξέρει για τις αυταπάτες, τη χλιδή και τα σκουπίδια. Πώς ένα ταξιδάκι αναψυχής-όνειρο ζωής μετατρέπεται σε εφιάλτη. Ή μάλλον όχι ακριβώς, μετατρέπεται σε ξυπνητήρι αφύπνισης. Η Ιωάννα Ντούμπρου έγραψε ένα εντυπωσιακό πρώτο βιβλίο, δεν έπεσε στην παγίδα να μιλήσει για όλα όσα την αφορούν –όπως συνήθως στα πρωτόλεια— επικεντρώθηκε στο θέμα της κι έδωσε μια σημερινή ερωτική ιστορία, ιστορία αναζήτησης και αγάπης του εαυτού, που αξίζει να διαβαστεί.

[Anastasia Kay · Rating 4 out of 5]

Κουβαλά μαγεία αυτό το βιβλίο......

[Katherine Lanara · Rating 4 out of 5]

Αυτή τη πλοκή δεν την περίμενα . Με εξέπληξε τόσο πολύ το γεγονός ότι όλη σχεδόν η ιστορία που διαβάζαμε ήταν ένα όνειρο . Στην αρχή προσπάθησα να το δικαιολογήσω και να πω « μα δεν γίνεται , υπάρχουν τόσα στοιχεία και μέρη που δεν γίνεται να είναι της φαντασίας της » αλλά να που τελικά ανατράπηκαν τα πράγματα . Το κομμάτι του εφιάλτη του κυρίου Σαρία έδωσε τόση έμφαση στο τι ήθελε το όνειρο του να του « δείξει » που αυτόματα σκεφτόσουν το όνειρο της γεωργίας .
Γενικότερα , όλο το βιβλίο ένιωσε σαν να διαβάζεις το ημερολόγιο της γεωργίας και λάτρεψα πολύ το Β’ πρόσωπο που χρησιμοποιήθηκε για τα σημεία που ήταν σαν να μιλούσε η γεωργία στον Γιώργο . Επίσης , μου άρεσαν πολύ τα σημεία που η γεωργία προσπαθούσε να καταλάβει τον εαυτό της και τα συναισθήματα της και overall ένιωσα λες και φάνηκαν όλα τα στάδια την συνειδητοποίησης και αποδοχής του εαυτού της έτσι όπως ήταν , με τα καλά και τα στραβά , αυτά που ήδη πίστευε για τον εαυτό της και αυτά που δεν είχε ακόμα ανακαλύψει.

[Hananaki · Rating 4 out of 5]

Με εξέπληξε ευχάριστα αυτό το βιβλίο.Δεν ήμουν σίγουρη ως προς την κατεύθυνση που θα πήγαινε η συγγραφέας κι ακριβώς επειδή δεν το φανταζόμουν,απόλαυσα νομίζω περισσότερο τη διαδρομή προς το τέλος, που δεν το θεωρώ το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου.Γενικά θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα βιβλία απο τη συγγραφέα.
Για την πλοκή πολυ γενικά θα έλεγα πως είναι ένα ταξίδι εσωτερικό με αφορμή ένα πραγματικό και πως δίνουμε αξία στον ευατό μας μέσα από τους άλλους αντί να εστιάζουμε σε αυτό που μετράει:τον ευατό μας.

[Aris S. · Rating 2 out of 5]

1,5/5*

[Christina · Rating 4 out of 5]

Ανακάλυψα αυτό το βιβλίο τυχαία και σαγηνεύτηκα από την περίληψη στο οπισθόφυλλο. "Πρέπει να το πάρω", σκέφτηκα, καθώς μου χτύπησε διάφορα εσωτερικά καμπανάκια. Κάτι οι σχέσεις εξάρτησης, κάτι τα μοτίβα λαθών...Το αγόρασα λοιπόν και επιδόθηκα αμέσως στην ανάγνωσή του. Ο τρόπος γραφής με παραξένεψε, ήταν σαν μια επιστολή προς την λάθος επιλογή. Έβρισκα τον εαυτό μου να συμφωνεί με την ηρωίδα. "Γιατί δεν τον παρατάς;" της φώναζα νοερά. Ομολογώ ότι οι πρώτες 7 μέρες δε μου άρεσαν. Διάβαζα μια χιλιοειπωμένη ιστορία μιας γυναίκας που διεκδικεί τον έρωτα ενός άντρα που δεν την θέλει ή που καλύτερα την εκμεταλλεύεται γιατί ακριβώς έχει αντιληφθεί την ανασφάλεια της. Το διάβαζα και το άφηνα και το μόνο που με κράταγε ήταν η εκπληκτική γραφή της Ντούμπρου που σπανίζει από τα ελληνικά γράμματα. Φτάνω στο δεύτερο μέρος του βιβλίου όμως και το διαβάζω απνευστί. Ρουφάω τις λέξεις και τα νοήματα κι αισθάνομαι ότι προσφέρω στον εαυτό μου την καλύτερη ψυχοθεραπεία. Αντιλαμβάνομαι ότι η Γεωργία είναι μια τελειομανής γυναίκα -ακριβώς όπως εγώ- που έχει πλάσει μια ιδεατή πραγματικότητα και που φοβάται να πάρει το ρίσκο. Βρίσκεται στο νησί της Χίμαιρας (με έρευνα που έκανα διαπίστωσα πως "Χίμαιρα" είναι η ουτοπία και το κυνήγι του τέλειου) όμως αυτό που την ξυπνά είναι η βορινή παραλία, το μέρος που έχει όλα τα σκουπίδια. Διαπιστώνω ότι ο τίτλος του βιβλίου δε θα μπορούσε να είναι καλύτερος. Χρειάζεται όλοι μας να 'ανακαλύψουμε' την βορινή παραλία μας, να αντιληφθούμε ότι δε μπορούμε να είμαστε τέλειοι. Από εκεί που κατηγορούσα τον Γιώργο για όλα τα δεινά της Γεωργίας, είδα ότι εκείνη τον είχε φέρει στη ζωή της και του είχε επιτρέψει να την μεταχειρίζεται. Το κεφάλαιο "Χορός σε 4/4" ήταν το αγαπημένο μου. Η Ιρένε, σαν μια καλύτερη εκδοχή της Γεωργίας, μια γυναίκας συμβιβασμένης με την εικόνα της και τα λάθη της σε τέτοιον βαθμό που φαντάζει αλάνθαστη έγινε το πρότυπο λογοτεχνικής ηρωίδας που θέλω να μοιάσω. Η ανατροπή στο τέλος μου άρεσε, το τέλος μου άρεσε, όλα μου άρεσαν. Βάζω 4 και όχι 5 αστέρια για έναν και μόνο λόγο. Προείπα ότι η γραφή μου άρεσε. Ένιωθα όμως ότι ήταν σε τέτοιο βαθμό αλληγορική που αντιλαμβανόμουν πολλές φορές ότι διάβαζα κάτι "μεγάλο" που δεν μπορούσα να αντιληφθώ τον συμβολισμό του. Παράδειγμα αποτελεί το κεφάλαιο με την χαμένη βαλίτσα και όλες οι φορές που συνομίλησε η Γεωργία με τον κο Σαρία. Ενώ και η ίδια αναρωτιόταν για το νόημα όλων όσων της συνέβαιναν, η απάντηση που έπαιρνε ήταν πολύ φιλοσοφική για τα γούστα μου.
Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω ότι η "βορινή παραλία" δεν είναι ένα βιβλίο παραλίας. Αν και μικρό θέλει τον χρόνο του να διαβαστεί και τα μηνύματα που κρύβει είναι μεγάλα. Θεωρώ πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να το ξαναδιαβάσω και προσπαθήσω να αναλύσω τα όσα λέει. Ανυπομονώ για το επόμενο τόλμημα της Ιωάννας Ντούμπρου.

[Olga · Rating 3 out of 5]

Το επίπεδο της γραφής είναι 10/10. Η συγγραφέας έχει ταλέντο και παρόλο που ο όρος αμφισβητείται σθεναρά από όσους δεν το διαθέτουν, όταν το βλέπεις, οφείλεις να υποκλιθείς. Αρχίζει από κάτι "μικρό" και χτίζει πάνω του ένα σύμπαν ρεαλιστικό αλλά ταυτόχρονα απόκοσμο, με όλη την γοητεία που αυτή η διττή του διάσταση ασκεί. Έχει νότες από το "Η εφεύρεση του Μορέλ" και το Last Year in Marienbad, αναπόφευκτα στο πιο "ποπ". Οι διάλογοι είναι εξαιρετικοί, έξυπνοι χωρίς να είναι εξυπνακίστικοι, σωστό μείγμα συγκίνησης και σαρκασμού. Η ιστορία με την βαλίτσα εμπνευσμένα δοσμένη. Ακόμα και τα κομμάτια στο βιβλίο που δεν μου αρέσουν είναι άριστα εκτελεσμένα. Εκεί που με έχασε είναι στο κλείσιμο. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, με τόσα μέτωπα ανοιχτά, η συγγραφέας διάλεξε να κάνει κάτι τόσο εύπεπτο, ιδιαίτερα για το γυναικείο κοινό, κάτι που θα ταίριαζε περισσότερο σε βιβλίο ψυχολογίας self-help. Το σώζει ότι ακόμα κι αυτό, όπως έγραψα πριν, είναι αριστοτεχνικά γραμμένο από κάποιον τόσο ταλαντούχο που πιθανότατα θα έχτιζε σασπένς ακόμα κι αντιγράφοντας τον τηλεφωνικό κατάλογο.